" Για ένα πουκάμισο αδειανό "

Στη χώρα των περιστροφών και των περιφράσεων

2012-02-15T20:05:00.002+02:00

Τον καιρό που τα νεοκλασικά «διαμαντάκια» της Αθήνας σωριάζονταν νεκρά, χτυπημένα από τον «ιό της αντιπαροχής» δεν είδα όχι μια ανθρώπινη αλυσίδα να τα περιβάλλει, αλλά ούτε καν έναν κρίκο από αυτή.

Δεν είδα όχι ένα κερί, αλλά ούτε καν ένα ταπεινό σπαρματσέτο να δακρύζει για τη θανή τους.

Θα μου πείτε ότι τότε δεν υπήρχαν κάμερες για να καταγράψουν την υποκρισία μας.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Θλιβερό μασκάρεμα ερειπωμένων νεοκλασικών για τις ανάγκες των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004.

Στον Θόδωρο Αγγελόπουλο

2012-01-29T20:34:00.004+02:00

«Ξεχάστε με στη θάλασσα»*

«Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία αλλά δεν μπορώ να κάνω το ταξίδι σας

Είμαι επισκέπτης

Το κάθε τι που αγγίζω με πονάει πραγματικά

κι έπειτα δεν μου ανήκει
Ολο και κάποιος βρίσκεται να πει «δικό μου είναι»
Εγώ δεν έχω τίποτε δικό μου είχα πει κάποτε με υπεροψία
Τώρα καταλαβαίνω πως το τίποτε είναι τίποτε
Οτι δεν έχω καν όνομα
Και πρέπει να γυρεύω ένα κάθε τόσο
Δώσε μου ένα μέρος να κοιτάω
Ξεχάστε με στη θάλασσα
Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία»।

«Τοπίο στην ομίχλη»**

Το κάθε τι που άγγιζε η υγρή ματιά σου Θόδωρε, πονούσε βαθειά κι εμάς.
Σαν άλλος τραγικός ποιητής μας έδειξες την απέραντη μοναξιά, την αγωνία, τον πόνο και τη συνεχή πάλη του ανθρώπου μέσα σε έναν ατέρμονο χρόνο κι έναν περίκλειστο χώρο.
Είχες το θάρρος να μας δείξεις τούτη τη χώρα γυμνή και να προφητεύσεις τη δύσκολη πορεία της μέσα στο τραχύ μονοπάτι της Ιστορίας.
Παράλληλα, όμως, μας έκανες να αγαπήσουμε τα χρώματα του χειμώνα, να σεβόμαστε τα άγια χώματα τούτης της γης, να ξεχωρίζουμε την πεμπτουσία των απλών πραγμάτων, μα πάνω απ΄όλα να πιστέψουμε στον άνθρωπο και να σκύψουμε πάνω στα προβλήματά του, που είναι και δικά μας προβλήματα.
Πως μπορούμε μετά απ΄όλα αυτά να σου στερήσουμε τη θάλασσα;
Μη μας ζητάς μονάχα να σε ξεχάσουμε.
Καλότυχος ο περαματάρης της Αχερουσίας που σε οδήγησε στην αιωνιότητα.

*Ανέκδοτο ποίημα του Θόδωρου Αγγελόπουλου
**Φωτογραφία του γράφοντος εμπνευσμένη από την ομώνυμη ταινία του σκηνοθέτη.

Αλήθειες που καίνε

2011-11-17T20:39:00.003+02:00

Ένα μικρό σχόλιο στο κείμενο του Βασίλη Ραφαηλίδη που δημοσιεύτηκε σήμερα στο εβδομαδιαίο free press LIFO,το οποίον αναδημοσιεύω αυτούσιο.
Στην πραγματικότητα δεν υπήρξε μαζική αντίσταση κατά της στρατιωτικής κυβέρνησης (franchise της Ατλαντικής Συμμαχίας).
Εκτός κι αν θεωρείται αντίσταση το σύνθημα: "Δώστε την χούντα στον Λαό" που κραύγαζε το συγκεντρωμένο πλήθος στην Πλατεία Συντάγματος, (τι τραυματικές εμπειρίες έχει κι αυτή η Πλατεία) αφού είχε παυθεί από τα αφεντικά της.
Ή ακόμη-ακόμη, το καρδιοχτύπι και οι αναστεναγμοί του πόπολου στα γήπεδα καθώς και ο ιδρώτας του στις νυχτερινές "γιάφκες" με τα καψουροτράγουδα.
Αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπήρξε σοβαρή αντίσταση από κάποιους ανθρώπους, που δεν "μοίρασαν φέϊγ βολάν" με τους αγώνες τους και το κυριότερο δεν τους εξαργύρωσαν στο χρηματιστήριο της πολιτικής.
Γι αυτό το λόγο οι "δεκάρικοι λόγοι" για την επέτειο ανθρώπων με υποθηκευμένες συνειδήσεις είναι τόσο αηδιαστικοί όσο και οι ίδιοι.

Στην πραγματικότητα δεν υπήρξε σοβαρή αντίσταση κατά της χούντας.

Ο Βασίλης Ραφαηλίδης γράφει χωρίς περιστροφές για το πολυτεχνείο, τη γενιά του και την αντίσταση κατά της χούντας

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον Γιώργο, έναν καλοκάγαθο αστυφύλακα μιας κάποιας ηλικίας που έπαιρνε σύνταξη σε λίγο. Απʼ αυτόν μαθαίναμε στο κρατητήριο, όπου οι εφημερίδες απαγορεύονταν αυστηρά, τα σημαντικά διεθνή γεγονότα. Αυτός ήταν που μας πληροφόρησε για το θάνατο του Γκεβάρα, για τον οποίο, άλλωστε, με δυσκολία έκρυβε το θαυμασμό του. Φυσικά, όλα αυτά μας ταʼλεγε εμπιστευτικά, σχεδόν συνωμοτικά.
Ωστόσο, δεν έκανε ποτέ κουβέντα για τη χούντα και τα σχετικά με τον πάνω κόσμο, των ζώντων ελλήνων. Αυτών που ακόμα δεν ήξεραν τίποτα για τη μεγάλη ευκαιρία που θα τους προσέφερε το Πολυτεχνείο αργότερα, ώστε να νοιώσουν κι αυτοί λιγάκι αντιφασίστες, χαμένοι μέσα στη μεγάλη μάζα των δημοκρατών που πολιορκούσαν το Πολυτεχνείο.
Το μεγάλο πλήθος παρέχει ασφάλεια. Όσους κι αν συλλάβουν, όσους κι αν σκοτώσουν, ξέρεις πως οι πιθανότητες να σου συμβεί κακό είναι περίπου ίσες με τις πιθανότητες να κερδίσεις τον πρώτο λαχνό του λαχείου. Ρισκάρεις λοιπόν, σχεδόν εκ του ασφαλούς κι έτσι ανέξοδα αποχτάς το δικαίωμα να παριστάνεις τον αντιστασιακό. Πού ήταν όλοι αυτοί οι καλοί άνθρωποι όταν τους είχαμε ανάγκη; Μα, περίμεναν να ξεθυμάνει η χολέρα που λέγεται χούντα για να βγουν από το καβούκι, αυτοί οι καλοί νοικοκυραίοι.
Ο λαός της Αθήνας έβλεπε την χούντα να καταρρέει από τα ίδια της τα ανομήματα και μπήκε στον εύκολο αγώνα, έτσι για την τιμή των όπλων, που λέμε, και ίσα-ίσα για να λέμε πως την χούντα την έριξε ο λαός, τη στιγμή που και οι κότες ξέρουν εκείνο που καμώνονται πως δεν ξέρουν τα μουλάρια, ότι δηλαδή η χούντα έπεσε γιατί σάπισε. Γιατί, λοιπόν, σκοτώνονται να μαζέψουν τα σάπια φρούτα που κάθε χρόνο πέφτουν κάτω από το δέντρο του Πολυτεχνείου οι όψιμοι αντιστασιακοί; Και, βέβαια, δεν αναφέρομαι εδώ στους έτσι κι αλλιώς ζωηρούς έφηβους που, με κάθε ευκαιρία, το παίζουν επαναστάτες...ή περίπου.
Βρισκόμουν από την πρώτη μέρα της δικτατορίας στον προθάλαμο της κόλασης και ήδη είχα αρχίσει να εξοικειώνομαι σιγά-σιγά με την ιδέα ενός θανάτου διά τυφεκισμού. Εκείνους τους πρώτους μήνες της αναγέννησης του φοίνικα από τις παλιές του στάχτες, που ξέμειναν από άλλους καιρούς, κανείς δεν ήξερε πως θα εξελιχτούν τα πράγματα.
Οι αντιστασιακοί σε ένα χρόνο, όταν θα γίνει φανερό πως η χούντα είναι της πλάκας, θα πληθύνουν πολύ. Εύκολα αντιστέκεται κανείς όταν ξέρει πως τουλάχιστον η ζωή του δεν κινδυνεύει. Όμως, εμείς είχαμε αρχίσει την αντίσταση κατά της χούντας από την πρώτη κιόλας μέρα, χωρίς να νοιαστούμε και πολύ για τις συνέπειες της στράτευσής μας. Δεν ήμασταν μέλη της «Δημοκρατικής Άμυνας» που πάρα πολύ όψιμα αποφάσισαν να αντισταθούν κι αυτοί στη χούντα, κυρίως δια συνεδριάσεων.
Ήμασταν νέοι κομμουνιστές, που μπορεί να μην είχαμε ακόμα ιδιαίτερα αναπτυγμένη την πολιτική μας συνείδηση, πάντως συνείδηση του κινδύνου είχαμε. Το γεγονός πως τα ιδανικά μας αργότερα θα στραπατσαριστούν κι εδώ στην Ελλάδα, όπως παντού, απʼτους χυδαίους γραφειοκράτες, δεν μειώνει την αξία της στράτευσής μας σε έναν αγώνα που όχι μόνο δεν γινόταν για τα προσωπικά μας συμφέροντα, αλλά τα έβλαπτε στα σίγουρα.
Είχα μπει στο αγώνα κατά της χούντας από την πρώτη κιόλας μέρα της δικτατορίας. Αλλά στα μετά την πτώση της χούντας χρόνια δεν πήγα να γραφτώ στο σύλλογο των αντιστασιακών, για να μπορέσω να εξαργυρώσω σε κάποιο δημόσιο ταμείο τη μικρή, την ελάχιστη προσφορά μου στον αγώνα κατά της νέας παραλλαγής του παλιού φασισμού. Ούτε δέχτηκα να γραφτώ στην ΕΣΗΕΑ, το επαγγελματικό μου σωματείο, ως αντιστασιακός. Ούτε πήγα να εξαγοράσω τα εφτά χρόνια της δικτατορίας για να μου αναγνωριστούν ως συντάξιμα.
Κι όταν κάποτε απόχτησα τα από το καταστατικό της ΕΣΗΕΑ προβλεπόμενα τυπικά προσόντα και πήγα να γραφτώ στο επαγγελματικό μου σωματείο, με απέρριψαν ως στερούμενο… ουσιαστικών προσόντων. Πέντε χρόνια απέρριπταν συνεχώς την αίτησή μου. Φαίνεται πως ούτε μέσα σε αυτά τα πέντε χρόνια κατάφερα να αποκτήσω ουσιαστικά προσόντα ως δημοσιογράφος. Και ξέρετε ποιοι αντέδρασαν περισσότερο στην εγγραφή μου; Αυτοί που γράφτηκαν ως αντιστασιακοί!
Για μένα, η πιο σημαντική πράξη ήταν το ότι μπόρεσα και αντιστάθηκα στον πειρασμό να εξαργυρώσω καθʼοιονδήποτε τρόπο τη στράτευσή μου στον αγώνα κατά της χούντας. Κι ακόμα, το ότι πέτυχα την εγγραφή μου στην ΕΣΗΕΑ με δικαστική απόφαση. Ήμουν ο πρώτος δημοσιογράφος που εγγραφόταν στο επαγγελματικό του σωματείο με δικαστική απόφαση. Και η νομολογία που δημιουργήθηκε άνοιξε το δρόμο για πολλούς συναδέλφους. Δεν έχει σημασία που έχασα εφτά συντάξιμα χρόνια. Κέρδισα την αξιοπρέπειά μου. Άλλωστε από αξιοπρέπεια μάλλον παρά για λόγους ιδεολογικούς στρατεύτηκα στον αγώνα κατά της χούντας.
Πάντα έλεγα πως, ναι μεν είμαι κομμουνιστής, αλλά ποτέ δεν ισχυρίστηκα πως από κομμουνιστής σκέτα είμαι επιπροσθέτως και καλός κομμουνιστής. Άλλωστε ένας ρεβιζιονιστής από πεποίθηση, όπως εγώ, ποτέ δεν θα μπορούσε να γίνει καλός κομμουνιστής. Εν πάση περιπτώσει, ήμουν και παραμένω ένας ελεύθερος σκοπευτής, που πάει με αυτούς που τον έχουν ανάγκη, και όχι με εκείνους που τους έχει ανάγκη για να τη βολέψει. Στρατεύτηκα με το κομμουνιστικό ΠΑΜ όχι γιατί με επιστράτευσε το κόμμα, αλλά γιατί έτσι έκρινα σκόπιμο.
Όπως και να΄ναι, το καλοκαίρι του 1968 είμαι ελεύθερος, ύστερα από δέκα μήνες φυλακή. Εντάξει, ήμουν ελεύθερος, αλλά τι να την κάνω την ελευθερία χωρίς δουλειά, χωρίς τους φίλους που είχαν σκορπίσει εδώ και κει στην Ευρώπη, στα νησιά και στις φυλακές; Το πρώτο που σκέφτηκα ύστερα από μια εβδομάδα ελεύθερου βίου ήταν να κάνω κάτι κατεπειγόντως ώστε να ξαναμπώ φυλακή, ή έστω εξορία. Το σκέφτηκα μεν σοβαρά, όμως ήταν αδύνατο να έχω επαφή με κάποια αντιστασιακή οργάνωση. Αφενός γιατί οι αντιστασιακές οργανώσεις είχαν ήδη μετακομίσει στο εξωτερικό για να κάνουν από κει τουριστική αντίσταση εκ του ασφαλούς, και αφετέρου διότι ήμουν ήδη σεσημασμένος, και οι συνωμοτικοί κανόνες λεν να μην πλησιάζεις τους σεσημασμένου
Στην πραγματικότητα δεν υπήρξε σοβαρή αντίσταση κατά της χούντας.
Η αντίσταση ήταν λίγο ως πολύ πλατωνική, εκτός απʼτην ηρωική μεν αλλά δυστυχώς αποτυχημένη απόπειρα του Αλέξανδρου Παναγούλη να σκοτώσει το δικτάτορα. Όλες οι προσπάθειες για οργάνωση ένοπλης αντίστασης έμειναν σχέδια, ενώ οι βομβιστικές ενέργειες κάποιων ζωηρών και ριψοκίνδυνων γίνονταν ερήμην των μεγαλυτέρων σε αριθμό αντιστασιακών οργανώσεων, του ΠΑΜ και του ΠΑΚ. Ούτε το πεπειραμένο ΚΚΕ ενέκρινε την βίαιη εξέγερση, τώρα που και τα αστικά κόμματα θα την επιθυμούσαν πολύ. Τελικά το πράγμα περιορίστηκε σε μία τουριστικού τύπου αντίσταση απʼτο εξωτερικό, όπου πρωταγωνιστούσε, όπως και στο κυρίως ειπείν θέατρο, η πληθωρική Μελίνα Μερκούρη, που το έπαιζε Πασιονάρια.
Ακούστε τώρα και τον Γιώργο Σεφέρη στο περίφημο κείμενο του κατά της χούντας , γραμμένο το Μάρτιο του 1969 . Του χρειάστηκαν δυο χρόνια για να αποφασίσει να μιλήσει , λίγο πριν πεθάνει .
« Είναι μια κατάσταση ( η χούντα) που όσες πνευματικές αξίες κατορθώσαμε να κρατήσουμε ζωντανές με πόνο και μόχθο πάνε κι αυτές να καταποντιστούν μέσα στο έλος , μέσα στα τελματωμένα νερά. Τώρα ξαναγυρίζω στη σιωπή μου.."
Γιατί κύριε ; Είναι στάση πνευματικού ανθρώπου αυτή; "Είμαι ένας άνθρωπος χωρίς κανένα πολιτικό δεσμό και μπορώ να πω χωρίς φόβο και πάθος : Βλέπω μπροστά μου το γκρεμό που μας οδηγεί η καταπίεση.Αυτή η ανωμαλία πρέπει να σταματήσει . Είναι εθνική επιταγή..."
Σύμφωνοι , σεβαστέ μου , μεγάλε ποιητή.Όμως και οι δικτάτορες για εθνική επιταγή μιλούν . Ποιες από τις δυο εθνικές επιταγές είναι η σωστή ; Σας βεβαιώ καμία . Η δικτατορία δεν είναι λύση . Όμως ούτε η μεγαλόστομη αοριστολογία ενός σπουδαίου ποιητή που συνήθισε να κρύβεται πίσω απ` την αμφισημία της ποίησης είναι λύση .
Πάντως ο Σεφέρης μίλησε . Ο Ελύτης δε μίλησε. Πάρα πολλοί δε μίλησαν.
Ο Σπυρίδων Μαρκεζίνης, γνωστός και ως «πίθηκος», ήταν πολύ άτυχος. Διορίστηκε πρωθυπουργός την 8η Οκτωβρίου 1973, και ενάμιση μήνα μετά την ορκωμοσία του, εκδηλώνεται η εξέγερση του Πολυτεχνείου. Ήρθε στην εξουσία υποτίθεται για να εκτονώσει την κατάσταση και να κατασιγάσει τα πάθη μετά την εξέγερση της Νομικής αλλά τα πάθη φούντωσαν εντελώς απροσδόκητα στο Πολυτεχνείο από την 14η Νοεμβρίου 1973 που αρχίζει η κατάληψη, μέχρι τη νύχτα του Σαββάτου προς Κυριακή της 17ης Νοεμβρίου, που τα τανκς θα σπάσουν την πόρτα και θα καταστείλουν την αυθόρμητη, αυτοκαθοδηγούμενη και ακαθοδήγητη από τα κόμματα φοιτητική εξέγερση.
Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί η εξέγερση του Πολυτεχνείου ονομάστηκε έπος. Τούτη η αυθόρμητη παθητική αντίσταση στη χούντα έχει μάλλον έναν λυρικό παρά έναν επικό χαρακτήρα. Και η επέλαση των τανκς κατά των νεαρών αόπλων έχει περισσότερη σχέση με γκραν κινιόλ μέσα στη νύχτα παρά με έπος.
Το «έπος» δημιούργησε εντελώς κατά λάθος μια «ηρωίδα», τη Μαρία Δαμανάκη, της οποίας ο ηρωισμός συνίσταται στην εκφώνηση -από το ραδιόφωνο των φοιτητών- των συνθημάτων και των ανακοινώσεων της συντονιστικής επιτροπής.
Πάντως πολλοί είχαν την ευκαιρία να βάλουν υποψηφιότητα για πολιτικοί εκεί μέσα στο Πολυτεχνείο. Για τον Μίμη Ανδρουλάκη, τον Κώστα Λαλιώτη και τον Στέφανο Τζουμάκα, ηγετικά στελέχη της εξέγερσης, ο δρόμος προς τη Βουλή, την πολιτική σκηνή, το πολιτικό παρασκήνιο και την εν γένει ελληνική πολιτική αθλιότητα, ξεκινάει από κει.
Δεν πήγα ποτέ στο Πολυτεχνείο, ούτε μέσα ούτε έξω, ούτε τότε ούτε αργότερα. Δεν πήρα ποτέ μέρος στις προσκοπικές τελετές και τις ηλίθιες πορείες κατά την ημέρα της
«επετείου του Πολυτεχνείου» τούτο το μεγάλο συλλογικό άλλοθι για την ηθική ανεπάρκεια ενός ολόκληρου λαού.
Πρόκειται για ένα πολύ βολικό άλλοθι, που το οικειοποιήθηκαν όσοι νοιώθουν την ανάγκη να ξεπλύνουν την ντροπή για την απέραντη δειλία τους επί έξι ολόκληρα χρόνια.

Πηγές:

1. Βασίλη Ραφαηλίδη, Μνημόσυνο για έναν ημιτελή θάνατο, σελ.397-401, 402,408-9,419-20,444.

2. Βασίλη Ραφαηλίδη, Ιστορία (κωμικοτραγική) του Νεοελληνικού κράτους 1830-1974, σελ.419,436-7.

" Κοντροσόλια στο Χάος "

2011-11-10T20:52:00.005+02:00

Επιτέλους, ο εμπορικός, επιχειρηματικός, βιομηχανικός κόσμος και γενικώς οι χορηγοί της πολιτικής εξουσίας του τόπου απέκτησαν Πρωθυπουργό,
Ωσονούπω θα αποκτήσει και “κυβέρνηση ρεφενέ”!
Bάζω εγώ 5, βάλε εσύ 4, να βάλει και ο τρίτος 2, για το μεγάλο πάρτι του ΔΝΤ, της ΕΚΤ και της Ε.Ε.
Αϊντε , μωρή Μαντάμ Φουκαρώ (το πάλαι ποτέ Ψωροκώσταινα), πάλι σου΄φεξε!
Καινούργιο πεδίο δόξας λαμπρόν ανοίγεται μπροστά σου, αρκεί ο μισθωτός και ο συνταξιούχος να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων!

"Η ψυχή μου εκεί πάνω στα ψηλά!"

2011-10-10T14:55:00.003+03:00

Δύο ήσαν τα άτομα εκείνα που με έκαναν να αγαπήσω ιδιαίτερα την Ήπειρο.
Ο σκηνοθέτης Θόδωρος Αγγελόπουλος με την σκληρή από κάθε άποψη «Αναπαράστασή» του και ο φωτογράφος Κώστας Μπαλάφας με τις μαυρόασπρες φωτογραφίες του που απεικονίζουν μια Ελλάδα πέρα για πέρα αληθινή μαζί με τις χαρακτηριστικές προσωπογραφίες των τελευταίων αυθεντικών ανθρώπων της, ιδιαίτερα αυτές των Ηπειρωτισσών γυναικών.
Ο Κώστας Μπαλάφας έφυγε για το μακρινό ταξίδι. Η ευγνωμοσύνη της πατρίδας του και οι ευχές οι δικές μας θα τον συνοδεύουν σε αυτό το τελευταίο ταξίδι.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ για την εικόνα της Ελλάδας και των ανθρώπων της που μας κληροδότησε, και την οποία θα κρατάμε πάντοτε ζωντανή μέσα στη μνήμη μας σαν πολύτιμο κειμήλιο.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΚΩΣΤΑ ΜΠΑΛΑΦΑ

Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 10 Οκτωβρίου 2011

Αντάρτης μέχρι το τέλος

Του ΒΑΣΙΛΗ Κ. ΚΑΛΑΜΑΡΑ

«Στη ζωή πρυτανεύει κυρίως ο πόνος. Ο άξονας της ζωής κινείται μεταξύ πόνου και ανίας. Ή θα πονάς ή θα ανιάς. Το να χασκογελάς δεν έχει νόημα. Το να δημιουργείς έχει νόημα». «Αγαπημένη είναι η φωτογραφία που δεν έκανα».

«Δεν πούλησα ποτέ φωτογραφίες. Το ψωμί μου το βγάζω με τη σύνταξη της ΔΕΗ. Αν τις πουλήσω είναι σαν να εκπορνεύω τα συναισθήματά μου». «Ο φωτογράφος που τυπώνει τη δουλειά του στο σκοτεινό θάλαμο είναι σαν το συνθέτη που εκτελεί ο ίδιος τη μουσική του».

Ασπρόμαυρο φιλμ

Ο Κώστας Μπαλάφας, ο τελευταίος των μεγάλων φωτογράφων, που εμφύσησαν το μεγαλείο στο ασπρόμαυρο φιλμ δημιουργώντας μνημειακές φωτογραφίες, δεν θα πιάσει ξανά τη φωτογραφική μηχανή. Πήρε ζωή από τη ζωντανή βιογραφία του και άφησε ένα κομματάκι για το θάνατο. Πέθανε σε ηλικία 91 χρόνων κι όλοι θα τον θυμούνται ως νέο, όμορφο, χαμογελαστό, μελαχρινό αντάρτη, με τη χλαίνη και το όπλο κρεμασμένο στον αριστερό ώμο να «κοιτάει» προς τα κάτω. Στη φωτογραφία αυτή, τα μαλλιά είναι λευκά από τις νιφάδες του χιονιού. Μια φωτογραφία μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας. Η κηδεία του θα γίνει σήμερα το απόγευμα στις 5.30 από το Νεκροταφείο Χαλανδρίου.

Ο Κώστας Μπαλάφας, όταν μιλούσε, όπως κι όταν φωτογράφιζε, πρώτα σκεπτόταν. Και σκεπτόταν πολύ μέχρι να νιώσει τη μουσική των λέξεων και τη μουσική του φωτός. Ο φακός του απαθανάτιζε, με όρους αιωνιότητας, τη στιγμή που οριοθετείται με τον ελάχιστο χρόνο ενός κλικ της φωτογραφικής μηχανής. Κοίταξε κατά μέτωπο την ελληνική φύση και τον Ελληνα εργαζόμενο, αυτόν που βγαίνει κατευθείαν από το καυτό και μαύρο ανθρακωρυχείο της καθημερινής επιβίωσης. Κι όταν ήρθε η μεγάλη ώρα της Αντίστασης εναντίον των Ιταλών και των Γερμανών κατακτητών, επέλεξε το μικρότερο βαθμό. Γιατί πρωτίστως ήταν ο μαχητής-τυφεκιοφόρος του 85ου Συντάγματος της 6ης Ταξιαρχίας του ΕΛΑΣ και δευτερευόντως ο καλλιτέχνης-φωτογράφος.

Ο βιογράφος του θα σταθεί μόνο στο ταλέντο του. Γιατί όλη η ζωή του δεν διέφερε σε τίποτα από τα μοντέλα του: ανώνυμοι εργατικοί του μόχθου, γυναίκες του θρήνου, παιδιά που παίζουν στις λάσπες με μια ηλιαχτίδα, αντάρτες με πολλή θέληση στο βλέμμα και περισσότερη αγάπη για ζωή. Ενα φτωχόπαιδο υπήρξε, γιος αγροτών από το ορεινό χωριό Κυψέλη της Αρτας. Το σύνθημα που ακούστηκε στ' αυτιά του όταν κατάλαβε τον κόσμο ήταν «Φύγε να σωθείς».

Και έφυγε. Μόλις έντεκα χρόνων, κατέβηκε στην Αθήνα, όπου δούλεψε στην ταβέρνα ενός συγχωριανού του, στην πλατεία Κουμουνδούρου. Μετά εργάστηκε στο γαλακτοπωλείο-ζαχαροπλαστείο «Δελφοί», που βρισκόταν κοντά στον Αγιο Λουκά της οδού Πατησίων. Ο εσωτερικός μετανάστης, το πρωί δούλευε και το βράδυ πήγαινε στο νυχτερινό σχολείο. Το 1936, σε ηλικία δεκαέξι ετών, επέστρεψε στην Ηπειρο, όπου σπούδασε δύο χρόνια στη Γαλακτοκομική Σχολή Ιωαννίνων. Μετά την αποφοίτησή του, συνέχισε σπουδές γαλακτολογίας ενός χρόνου στην Ιταλία, όπου έμαθε ιταλικά. Ο πόλεμος και η Κατοχή θα τον βρουν υπάλληλο της Γαλακτοκομικής Σχολής.

Η πρώτη επαφή του με τη φωτογραφική μηχανή θα συμβεί σαν να ήταν γραμμένη στο κάρμα του. Συγγενείς από την Αμερική τού πρώτου εν Αθήναις αφεντικού του είχαν έρθει στην Αθήνα, με μια Μπράουν της Κόντακ. Στα Ιωάννινα, όμως, άρχισε να αποκτά συνείδηση του πάθους του: αγόρασε μια Τζούνιορ Κόντακ πουλώντας το ρολόι του, ενώ κατά τη διαμονή του στην Ιταλία την αντικατέστησε με μια Ρομπότ. Μ' αυτό τον τύπο μηχανής και με πολλά μέτρα αεροπορικού φιλμ, που ανακαλύφθηκαν στα συντρίμμια ενός ιταλικού αεροπλάνου -με αντίτιμο μερικές οκάδες καλαμποκάλευρο- απέκτησε το Ferrania Capelli, όπου αποτύπωσε τα φοβερά και τρομερά εγκλήματα των Ιταλογερμανών κατακτητών. Σε πολλές περιπτώσεις, με κίνδυνο της ζωής του. Σε μία από αυτές, κρατώντας μια σακούλα με κρεμμύδια, όπου είχε κρύψει τη φωτογραφική του μηχανή, τράβηξε τα κρεμασμένα πτώματα των πατριωτών Τόδουλου και Φαρίδη.

«Πρώτα στο μυαλό μου»

Από το 1945 ώς το 1951 εργάστηκε ως διερμηνέας σε μια βρετανική ομάδα μηχανικών, για να προσληφθεί αμέσως μετά στην αμερικανική εταιρεία Ebasco, η οποία ενσωματώθηκε στην τότε νεοϊδρυθείσα ΔΕΗ, ως προϊστάμενος του Τμήματος Ανατυπώσεων. Εκεί εργάστηκε ώς τη συνταξιοδότησή του. Η σύντροφος της ζωής του, η καθηγήτρια Ευαγγελία Μαργαρίτου, του χάρισε δύο παιδιά, τη Στέλλα και τον Γιώργο. «Δεν φωτογραφίζω γρήγορα. Πρώτα τις φτιάχνω στο μυαλό μου και μετά φωτογραφίζω. Δεν έχω γρήγορες αντιδράσεις».

ΕΘΝΙΚΗ ΕΠ(ΑΙ)ΤΕΙΟΣ

2011-10-04T09:09:00.006+03:00

Ενθουσιασμένοι πολίτες στέλνουν ευχές στην κυβέρνηση, για τα δύο χρόνια που κλείνει σήμερα στην εξουσία!

Λυπάμαι που θα είμαι φειδωλός σε κριτικές και χαρακτηρισμούς, για τα όσα συμβαίνουν αυτά τα δύο χρόνια.
Η αιτία δεν είναι γιατί πιστεύω ότι «τα πολλά λόγια είναι φτώχεια», αλλά γιατί δεν θα ήθελα με κανένα τρόπο να υιοθετήσω συμπεριφορές ανάλογες με αυτές του εκλογικού σώματος - το οποίον αφού έστειλε "ελαφρά τη καρδία" ένα κόμμα «μειωμένης πολιτικής ηθικής αντιστάσεως» και ως εκ τούτου στερούμενου, από χρόνια, της έξωθεν καλής μαρτυρίας στη εξουσία - προσπαθεί με κάθε τρόπο να αποσείσει από πάνω του την κατηγορία της ηθικής αυτουργίας.
Συμπεριφορές όπως, από ανόητες έως αντιαισθητικές τηλεφωνικές παρεμβάσεις σε υποτιθέμενες σατιρικές ή ειδησεογραφικές ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές, οι οποίες καταδεικνύουν τον λάθος τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία τα σοβαρά γεγονότα που την ταλανίζουν και που παράλληλα αποδεικνύουν τη βαθιά κρίση που την διακατέχει εδώ και αρκετά χρόνια.
Ίσως, κάποια πιο κατάλληλη στιγμή, μοιραστώ κάποιες σκέψεις με το αγαπημένο μου blogάκι, που ομολογώ ότι το έχω παραμελήσει αρκετά τώρα τελευταία.

" Τι είναι η πατρίδα μας;"

2011-09-17T19:18:00.002+03:00

Αναδημοσιεύω τρία πολύ ενδιαφέροντα άρθρα από τη σημερινή ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, που – κατά την προσωπική μου άποψη πάντα – απαντούν με τον πλέον γλαφυρό τρόπο στο διαχρονικό ερώτημα: «τι είναι η πατρίδα μας;».

ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ “ΝΕΑΣ ΚΟΠΗΣ”

Ο πολιτικός Μάκης

Τoυ Νικου Γ. Ξυδακη

Η κρίση ανοίγει πόρτες και ελευθερώνει κρυμμένα μυστικά, ελευθερώνει οσμές. Τώρα όλα φαίνονται γυμνά, αφτιασίδωτα, κάτω από ανελέητο φως, τόσο γυμνά που περνούν στη σφαίρα του γελοίου, του παραλόγου, του αποκρουστικού. Ομως τώρα, τα αισθητήρια είναι στομωμένα, η πρόσληψη μισή, η κατανόηση λειψή. Πώς να αξιολογήσει κανείς, διά του ορθού λόγου και της εννόμου τάξεως, τις δηλώσεις του Μάκη Ψωμιάδη στον Τύπο κατά την προσαγωγή του στον εισαγγελέα;

«Είμαι πολιτικός κρατούμενος. Δεν έχω καμία σχέση με τα στημένα παιχνίδια. Είναι ένα παραμύθι αυτή η υπόθεση. Δεν έχω κάνει τίποτα, είμαι θύμα μιας πλεκτάνης που δημιουργήθηκε από το σύστημα και την κυβέρνηση» - να 'ούμε… Είπε ο Μάκης. Ο ακαταδίκαστος και αφυλάκιστος, ο ασύλληπτος, ο ρέκορντμαν της φυγοδικίας, ο άνθρωπος που εξουθένωσε υπουργούς, αλλά και ο άνθρωπος που τον αγκάλιαζαν κορυφαίοι πολιτικοί και τον προσφωνούσαν «Μάκη μου»…

Ισως να έχει δίκιο ο Μάκαρος. Πολιτική είναι η διαδρομή του: από τις παρυφές του ΕΑΤ/ΕΣΑ των βασανιστηρίων, επί χούντας, έως τις θέσεις VIP στα γήπεδα της Γ΄ Ελληνικής Δημοκρατίας πλάι σε υπουργούς, βουλευτές και μεγαλοπαράγοντες του δημόσιου βίου, εκδότης εφημερίδας και μεγαλομέτοχος ΠΑΕ, κεραστής και φίλος επωνύμων. Παλικαράς και καρπός του συστήματος ήταν, media darling και δεινός χειριστής της δικονομίας και των δικαστηρίων. Η πολιτεία τον ανέχθηκε, δεν τον έλεγξε, δεν τον περιόρισε, δεν τον εξοστράκισε. Πάντα και παντού, σε όλα τα πεδία, κατά τις αναμετρήσεις του με το κράτος δικαίου ο Μάκης εξήρχετο νικητής και κραταιότερος. Υπόδειγμα Φαντομά και υπόδειγμα νονού του άστεως.

Ωστε η παρούσα σύλληψη μες στο σπίτι του, ύστερα από πολυήμερη καταδίωξη, να φαντάζει σαν ξεκαθάρισμα λογαριασμών, σαν πολιτική δίωξη. Υπό μία έννοια είναι: το κράτος επιχειρεί να τιμωρήσει τον παράνομο - μόνο που το επιχειρεί με τριάντα χρόνια καθυστέρηση.

ΤΥΠΙΚΑ ΔΕΙΓΜΑΤΑ “ΕΛΛΗΝΑΡΑΔΩΝ”

«Ελα (τρόικα) να μας τελειώσεις»

Του Kωνσταντινου Zουλα / zoulas@kathimerini. gr

Εχοντας 3-4 χρόνια να βρεθώ σε αυτό που ονομάζεται «μπουζούκια», η πρόσκληση φίλου για «μια βραδιά στον Ρέμο», το προηγούμενο Σάββατο, μού φάνηκε ελκυστική. Θα ικανοποιούσε, άλλωστε, και την περιέργειά μου να δω πώς έχουν μετεξελιχθεί τα «πολιτιστικά κέντρα» της Θεσσαλονίκης, όπως τα είχε αποκαλέσει ο Ευ. Γιαννόπουλος.

Η βραδιά, όμως, απεδείχθη σοκαριστική. Γιατί ενώ η χώρα καταρρέει είχα την ψευδαίσθηση, ο αφελής, ότι κάτι θα είχε αλλάξει και στα μπουζούκια. Ε, λοιπόν, τα λουλούδια που εκτοξεύθηκαν στα πόδια του τραγουδιστή σχημάτισαν -και δεν υπερβάλλω- ένα λόφο ύψους μισού μέτρου απ’ άκρη σ’ άκρη της πίστας. Για την ακρίβεια, τον λόφο σχημάτισαν κάτι παραλληλόγραμμα φελιζόλ στα οποία τοποθετούνται πλέον τα ημιμαραμένα γαρίφαλα. Οσο δε το κέφι μεγάλωνε, οι λουλουδούδες έκαναν κάτι που πρώτη φορά αντίκρισα. Σχηματίζοντας ουρά από την κουζίνα ώς τα πρώτα τραπέζια, έδιναν ταχύτατα η μία στην άλλη τα φελιζόλ -σαν γραμμή παραγωγής- για να μη χάνεται λεπτό εκτόξευσης από τους μερακλωμένους θαμώνες. Ενας πιτσιρικάς 22-23 ετών μπροστά μου θα πέταξε και 100 τέτοιες ντουζίνες. Και μάλιστα έχασε τη λουλουδοβεντέτα από τους απέναντι μεσήλικες, ενώ ο τραγουδιστής διασκέδαζε την αδυναμία του να περπατήσει από τα χιλιάδες φελιζόλ, σχολιάζοντας ότι «αυτά είναι τα πραγματικά οδοφράγματα»...

Η αρχική μου έκπληξη μετεβλήθη γρήγορα σε αηδία. Κάθε ντάνα φελιζόλ κόστιζε, λέει, 40 ευρώ, αλλά «σου κάνουν καλύτερη τιμή αν πετάξεις πολλές». Ποιοι είναι αυτοί που ακόμη και σε αυτήν τη συγκυρία πετούν κυριολεκτικώς τα λεφτά τους σε δημόσια θέα, αναρωτήθηκα. Τι δουλειά κάνουν, τι δηλώνουν ότι κερδίζουν και πώς δεν ντρέπονται, ακόμη και τώρα, να επιδεικνύουν τον «πλούτο» τους; Εχει μπει ποτέ εδώ μέσα το ΣΔΟΕ, κόβεται καμιά απόδειξη;

Εφυγα με τη θλιβερή σκέψη ότι πιθανώς αξίζουμε τελικά αυτό που περνάμε. «Καρδιά μου μην ανησυχείς» τραγουδούσε ο Αντώνης, όταν έφευγα, αλλά εμένα έκτοτε με στοιχειώνει ο εξής εφιάλτης: Βλέπω την κ. Μέρκελ να εισβάλλει έξαλλη στο μαγαζί, να κλείνει τον γενικό του ρεύματος και αυτούς τους κρετίνους να εξακολουθούν να τραγουδούν μεθυσμένοι το «Μα δεν τελειώσαμε»…

“ΑΔΕΛΦΟΠΟΙΗΣΗ” ΤΩΝ ΟΔΩΝ ΤΟΣΙΤΣΑ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ Ε΄

Eπειδή η οδός Τοσίτσα δεν ήταν αρκετή

Tου Δημητρη Ρηγοπουλου

Η οδός Πατριάρχου Γρηγορίου του Ε΄ δεν λέει πολλά στους περισσότερους Αθηναίους. Είναι, παρ’ όλα αυτά, ένα από τα πιο πολυσύχναστα σημεία του κέντρου. Πρόκειται για το πεζοδρομημένο «πέρασμα» ανάμεσα στα κτίρια του Πανεπιστημίου και της Ακαδημίας Αθηνών.
Εδώ λοιπόν η ελληνική Πολιτεία «αποφάσισε» ότι είναι το πιο κατάλληλο σημείο για να διαμορφωθεί μια δεύτερη οδός Τοσίτσα. Ξέρετε: διακίνηση και χρήση ναρκωτικών όχι μόνο όταν πέφτει το σκοτάδι, αλλά και στο άπλετο φως της ημέρας.
Επί της «υποδοχής», το γνωστό παζάρι των μικροπωλητών και από πίσω, αλλά πάντα σε κοινή θέα, εξαρτημένοι να τρυπιούνται ανενόχλητοι μπροστά στα μάτια δεκάδων περαστικών που απλά δεν πιστεύουν στα μάτια τους.
Τα παρτέρια με την ωραία βλάστηση ανάμεσα στα δύο από τα σπουδαιότερα δείγματα του αθηναϊκού νεοκλασικισμού θα μπορούσαν να είναι θαυμάσιες κρυψώνες, αλλά δεν χρειάζεται. Ολα γίνονται μπροστά σε όλους. Κι όταν λέμε όλα εννοούμε... όλα.
Πραγματικά τελειώνουν τα λόγια και οι λέξεις χάνουν το νόημά τους. Ούτε ο πιο διεστραμμένος εχθρός της Αθήνας δεν θα ευχόταν τον απόλυτο ξεπεσμό σε δύο από τα πιο τουριστικά και γεμάτα σημεία της νεότερης Αθήνας: δίπλα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο και στην καρδιά της Αθηναϊκής Τριλογίας.
Οχι μόνο αποδειχθήκαμε τελείως ανίκανοι να διαχειριστούμε στοιχειωδώς την τραγωδία της Τοσίτσα (ακόμα συστήνουμε επιτροπές και συσκεπτόμαστε), αλλά επιτρέψαμε μέσα στο καλοκαίρι τη νομιμοποίηση μιας παρόμοιας κατάστασης λίγες δεκάδες μέτρα από το Κοινοβούλιο της χώρας.
Οταν στην εισαγωγή μας χρησιμοποιήσαμε τις λέξεις «η ελληνική Πολιτεία “αποφάσισε”» δεν κυριολεκτούσαμε. Αλλά όσο κι αν δεν είσαι επιρρεπής σε θεωρίες συνωμοσίας, αισθάνεσαι υποχρεωμένος να διαλέξεις ανάμεσα στη συνωμοσιολογία και στην ανικανότητα. Eίτε συμβαίνει το πρώτο (ένα επιχειρησιακό σχέδιο που δημιουργεί θυλάκους ανομίας σε πολεοδομικά «ελεγχόμενες» εστίες) είτε το δεύτερο, μιλάμε για ένα είδος απόφασης, συνειδητής ή ασυνείδητης. Και δεν έχει σημασία να πούμε τα αυτονόητα. Χιλιάδες Αθηναίοι έχουν ανάγκη να δουν κάτι που θα δείχνει πως δεν είναι τα πάντα αφημένα στη μοίρα τους.

" Τις ημύνθη περί πάτρης:*

2011-08-21T23:36:00.003+03:00

Με αφορμή το έτος Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.

Και τι πταίει η γλαυξ, η θρηνούσα επί ερειπίων; Πταίουν οι πλάσαντες τα ερείπια. Και τα ερείπια τα έπλασαν ανίκανοι κυβερνήται της Ελλάδος.

Αυτοί οι πολιτικοί, αυτοί οι βουλεπταί, εκατάστρεψαν το έθνος, ανάθεμα τους. Κάψιμο θέλουν όλοι τους! Τότε σ΄εξεθέωναν οι προεστοίκ΄οι΄γυφτοχαρατζήδες΄, τώρα σε ΄αθεώνουν΄οι βουλευταίκ΄οι δήμαρχοι.

Αυτοί που είχαν το λύειν και το δεσμείν εις τα δύο κόμματα, τους έταζαν΄φούρνους με καρβέλια΄, δώσαντες αυτοίς ουχί πλείονας των είκοσι δραχμών μετρητά, απέναντι, καθώς τους είπα, και παρακινήσαντες αυτούς να εξοδεύσουν κι απ΄τη σακκούλα τους όσα θέλουν άφοβα, διότι θα πληρωθούν μέχρι λεπτού, σύμφωνα με τον λογαρισμό, ον ήθελαν παρουσιάσουν.

Το τέρας το καλούμενον επιφανής τρέφει τη φυγοπονίαν, την θεσιθηρίαν, τον τραμπουκισμόν, τον κουτσαβακισμόν, την εις τους νόμους απείθειαν. Πλάττει αυλήν εξ αχρήστων ανθρώπων, στοιχείων φθοροποιών τα οποία τον περιστοιχίζουσι, παρασίτων τα οποία αποζώσιν εξ αυτού …

Μεταξύ δύο αντιπάλων μετερχομένων την αυτήν διαφθορά, θα επιτίχει εκείνος όστις ευρεπέστερον φορεί το προσωπείον κ΄επιδεξιώτερον τον κόθορνον.

Άμυνα περί πάτρης θα ήτο η ευσυνείδητος λειτουργία των θεσμών, η εθνική αγωγή, η χρηστή διοίκησις, η καταπολέμισις του ξένου υλισμού και πιθηκισμού, του διαφθείροντος το φρόνημα και εκφυλίσαντος σήμερον το έθνος, και η πρόληψις της χρεοκοπίας.

*Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στην εφημερίδα «ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ» πριν 115 χρόνια.

Ευχαριστώ θερμά τη φίλη που μου το έστειλε.

Απώλεια του μέτρου ή ανάγκη επιβεβαίωσης;

2011-07-26T10:43:00.006+03:00

Και να θέλει κανείς «να πάρει τα μάτια του από πάνω του»* είναι αδύνατον.
Δεν έχει μείνει έντυπο για έντυπο (εφημερίδες, φυλλάδες, tabloid, περιοδικά ποικίλης άχρηστης , ως συνήθως, ύλης και ότι άλλο έντυπο κρέμεται από τα μανταλάκια ) που να μην απεικονίζει τον Ριχάρδο τον Γ, κατά κόσμο κ. Κέβιν Σπέϊσι, σε τέτοιο βαθμό που «καταντά το κάθε έντυπο πια σαν άλλο έντυπο να μη μοιάζει», παραφράζοντας τον Αλεξανδρινό Ποιητή.
Άσε πια τις δηλώσεις του επιχειρηματικού κόσμου (ξενοδόχοι, επιχειρηματίες, ταβερνιάρηδες) της περιοχής για το σπουδαίο καλλιτεχνικό (ή μήπως οικονομικό;) γεγονός της Επιδαύρου.
Τέτοια επαρχιώτικη αντιμετώπιση μιας παράστασης (που ακόμη δεν την είδαμε, γράφουμε ότι θέλουμε), μόνο στη βαλκανική Ελλάδα θα μπορούσε να συμβεί, όπως και συμβαίνει, άλλωστε.
Με το ενδιαφέρον να εξαντλείται στην εμφάνιση και μόνο του πολύ καλού Αμερικανού ηθοποιού και καλλιτεχνικού διευθυντή του OLD VIC κ. Κέβιν Σπέϊσι , κοντεύουμε να από-στερήσουμε τη λάμψη που εκπέμπει το ωραιότερο αρχαίο θέατρο του κόσμου, ακόμη και να βάλουμε σε δεύτερη μοίρα το έργο του Σαίξπηρ.
Λίγη υπομονή μέχρι την παράσταση και λιγότερη υπερβολή στις εκδηλώσεις και τις δηλώσεις νομίζω ότι δεν θα προκαλέσουν αρνητικές επιπτώσεις στην παρουσίαση του έργου.
Εξάλλου, από το 1955 τα Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου που έγιναν επίσημοι θεσμοί στην Ελλάδα, οι θεατρόφιλοι είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν εκατοντάδες αξιόλογες θεατρικές παραστάσεις (ξένου κι ελληνικού ρεπερτορίου, αναβιώσεις αρχαίου δράματος και αττικής κωμωδίας, σαιξπηρικές παραστάσεις κ.α) καθώς και μουσικά και χορευτικά δρώμενα.
Τα τελευταία χρόνια γίνεται μια τέτοια προβολή των Φεστιβάλ Αθηνών κι Επιδαύρου, αγνοώντας σε βαθμό σκανδάλου την προηγούμενη πορεία του στο χρόνο, που μου φέρνει στο νου την παροιμία: «Άλλη καμιά δε γέννησε μόνο η Μαριώ τον Γιάννη»!

*"Είναι δύσκολο να πάρεις τα μάτια σου από πάνω του όποτε βρίσκεται επάνω στη σκηνή" "THE GUARDIAN"
ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ/ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, Κυριακή 27 Ιουλίου 2011. ΛΟΥΙΖΑΣ ΑΡΚΟΥΜΑΝΕΑ, "Με καμπούρα και λοξή περπατησιά"

Οι τρεις μέρες που "συγκλόνισαν" τη χώρα

2011-06-19T22:39:00.006+03:00

Το από καιρό αποσυρμένο τραίνο του ΠΑΣΟΚ

Η επικεφαλίδα της παρούσας ανάρτησης θα μπορούσε να σταθεί, σαν τίτλος, μόνον στα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων, τα οποία ως γνωστό πετάνε τη σκούφια τους για εντυπωσιασμό και καλλιέργεια φοβικού κλίματος στους ανοχύρωτους τηλεθεατές
Γιατί στην πραγματικότητα όλα αυτά τα απίθανα πολιτικά γεγονότα που έλαβαν χώρα κατά το τριήμερο 15 – 17 Ιουνίου με τις δραματικές κορώνες περί «ραγδαίων πολιτικών εξελίξεων» - «μπούρδεεεες», που θα έλεγε και η αλησμόνητη Σαπφώ Νοταρά – απλώς, κατάφεραν να μετατοπίσουν τον άξονα της όποιας σοβαρότητας διακρίνει τα πολιτικά πράγματα στο πεδίο της γελοιότητας.
Εκφράσεις όπως: «κρίσιμη περίοδος», «ιστορικές στιγμές», «εθνική ευθύνη» και ειδικά εκείνο το ανεκδιήγητο τσιτάτο «περί της στάσης ή μη στο ύψος των περιστάσεων», από τη μια στιγμή στην άλλη κατέληξαν σαν τα «πιο μικρά ανέκδοτα».
Το μόνο αρνητικό στην όλη ιστορία είναι το ότι, η ελληνική κοινωνία χωμένη βαθιά μέσα στην «κατάθλιψη» της, λόγω της οικονομικής κρίσης και του πολιτικού χάους, δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει στη σωστή της διάσταση – την χιουμοριστική, εννοώ – την χρεωκοπία του πολιτικού συστήματος ακόμη και στη διαχείριση της επικοινωνιακής πολιτικής του.
Φυσικά, όσα συνέβησαν μέσα στο εν λόγω τριήμερο, ήταν αναμενόμενα από καιρό.
Συγκεκριμένα από την ημέρα – περίπου πριν ένα μήνα – που μπήκε σε εφαρμογή η «επιχείρηση τρομοκράτησης κι εκβιασμού» της κοινής γνώμης। Πιστεύω, πως όλοι θυμόμαστε – γιατί είμαστε και λίγο «λωτοφάγοι» εμείς οι Έλληνες – τις συντονισμένες προσπάθειες των βασικών πρωταγωνιστών όλης αυτής της «επιχείρησης», (υπουργοί, μία κοινοτική επίτροπος, εκπρόσωποι του επιχειρηματικού κατεστημένου, κάποιοι εκδότες και καναλάρχες ακόμη και ιεράρχες)!
Κι έτσι, αισίως, φτάσαμε στο τριήμερο των «καταιγιστικών πολιτικών εξελίξεων», στο οποίο εγώ προσωπικά έμαθα αρκετά νέα πράγματα, τα οποία μεταξύ μας, δεν μπορούσα καν να φανταστώ.
Την πρώτη μέρα, διαπίστωσα ότι ένας πρωθυπουργός μπορεί να υποβάλλει την παραίτηση του, (έστω και στο κουβεντιαστό από χαλασμένο τηλέφωνο, όπως απεδείχθει εκ των υστέρων), όχι στον Ανώτατο Άρχοντα, αλλά στον αρχηγό της Αξιωματικής αντιπολίτευσης και μέσα σε λίγες ώρες να διαβουλεύεται με τους στενούς του συνεργάτες για να προχωρήσει σε «ευρύ» ανασχηματισμό. Το χαλασμένο τηλέφωνο που λέγαμε!
Όχι, βέβαια, ότι» έχασε η Βενετιά βελόνι» με το ναυάγιο της κυβέρνησης συνεργασίας ΠΑΣΟΚ – Ν. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, πάρα πολλά πέφτουν σε μια κυβέρνηση δύο κόμματα εξουσίας, με αποτυχημένες οικονομικές πολιτικές.
Την επομένη ημέρα, κατά τη διάρκεια της πολύωρης audition για την συγκρότηση του νέου κυβερνητικού σχήματος, «κάποιοι» επιχειρώντας να δώσουν έναν πιο δραματικό τόνο στις «ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις», έκαναν λόγω «για ξένα και ντόπια κέντρα αποφάσεων που προσπαθούν να αποσταθεροποιήσουν τη χώρα με τη γνωστή πολιτική μέθοδο της αποστασίας».
Από κει και πέρα, προκειμένου ο κάθε σώφρων πολίτης να γλιτώσει από τη «ζώνη του λυκόφωτος, καταφεύγει στο εναλλακτικό δελτίο του ΣΤΑΡ, στις «οικογενειακές ιστορίες» του ΑΛΦΑ και για 365 φορά στο «Καφέ της Χαράς» στον ΑΝΤ1!
Τέλος, την Τρίτην ημέρα – κατά τας γραφάς – η χώρα απέκτησε έναν «μυν» - an all brand new government – μετά από αρκετές ώρες κατά τις οποίες «ώδινεν όρος», εξαντλώντας έτι περαιτέρω την υπομονή μας και την ανοχή μας.

Μια χώρα σε μόνιμο ρόλο Drama Queen

2011-06-07T11:25:00.005+03:00

Για να καταστεί κάποιος «πολιτικά αισιόδοξος» στις μέρες μας, πρέπει να πιστεύει σε μια γενικότερη ανατροπή, η οποία βέβαια, δεν μπορεί να προκύψει και πολύ περισσότερο να παγιωθεί ούτε με τον αυταρχισμό της εξουσίας – εννοώ την κυβερνητική παράταξη – ούτε με την ανευθυνότητα σύμπασας της αντιπολίτευσης, ούτε με τη σύμπραξη των, φίλα προσκείμενων προς την εκάστοτε εξουσία – για τους προφανείς λόγους που όλοι γνωρίζουμε λίγο-πολύ - Μαζικών Μέσω Ενημέρωσης, στην επιχείρηση: “ Experiment in terror” και, φυσικά, ούτε με τις οχλοκρατικές εκδηλώσεις – περιλαμβανομένων όλων των τάξεων, ανεξαρτήτως μορφωτικού επιπέδου - έστω κι αν αυτές εμφορούνται από τις αγνότερες των προθέσεων.
Με το πολύ βολικό επιχείρημα ότι η Δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα – εκτός κι αν θεωρούμε ακόμη και τις κατά καιρούς βίαιες εξόδους, (συνταγματικές εκτροπές), από αυτά τα αδιέξοδα σαν έμμεσες λύσεις – την αποφυγή της ρίψης βάρους στην παιδεία – άλλο πράγμα ο πολιτισμός, ο οποίος είναι το βασικό επακόλουθο της παιδείας – και τη συστηματική αποφυγή καλλιέργειας της κριτικής σκέψης του πολίτη, οδηγήθηκε η σημερινή κατάσταση στο σημείο ΜΗΔΕΝ.
Είχαμε, όλο το χρόνο εδώ κι 190 χρόνια να το προσπαθήσουμε και να το καταφέρουμε.
Δυστυχώς, " πήραμε τη ζωή μας λάθος" όπως λέει και ο ποιητής και δημιουργήσαμε μία χώρα σε ρόλο Drama Queen, που δεν υποφέρει απλά από χρόνιες κρίσεις, αλλά είναι η ίδια φορέας της ΚΡΙΣΗΣ.

Ψάρεμα σε θολά νερά

2011-05-26T17:11:00.003+03:00

«Βγήκε η βαρκούλα, βγήκε η βαρκούλα της ψαρούς, (Maria Damanaki, European Commissioner for Maritime Affairs & Fisheries), από το περιγιάλι, (δις), κι έριξε παραγάδι …».

Τι παραγάδι, δηλαδή; Ψάρεμα με δυναμίτη, (Μνημόνιο ή χρεοκοπία κι έξοδος από το ευρώ!), ήταν αυτό!

Αν δεν με απατά η μνήμη μου, κάτι τέτοιο δεν είχε δημοσιεύσει και το γερμανικό περιοδικό Spiegel, πριν μερικές μέρες, το δημοσίευμα του οποίου προκάλεσε τη μήνιν της κυβέρνησης και την επέμβαση του εισαγγελέα;

Αλήθεια τι απέγινε με αυτήν την εισαγγελική έρευνα; Μηνύθηκε τελικά το εν λόγω περιοδικό;

Λυπάμαι, ειλικρινά, για τις τόσες πολλές ερωτήσεις, αλλά, επειδή ως γνωστόν η παρούσα κυβέρνηση διαθέτει το αδιαμφισβήτητο ταλέντο στη δημιουργία και τη διατήρηση πάσης φύσεως εκκρεμοτήτων, είναι αδύνατον, σε ένα επιβαρυμένο με τόσα πολλά και ποικίλα προβλήματα πολίτη, να παρακολουθεί την εξέλιξη ή την περαίωση τους.

Θετικές εξελίξεις στο μέτωπο της οικονομικής κρίσης

2011-05-14T10:13:00.002+03:00

Πανελλήνια ανακούφιση μετά την ανεύρεση των χρημάτων, τα οποία είχε εντοπίσει προεκλογικά ο σημερινός πρωθυπουργός και στη συνέχεια εξαφανίστηκαν, ως δια μαγείας, δημιουργώντας ένα τεράστιο ερωτηματικό – «μα που πήγαν τα λεφτά;» - στους υπουργούς της κυβέρνησης και προκαλώντας τεράστιο δημοσιονομικό πρόβλημα στη χώρα.

Τα εν λόγω χρήματα ανευρέθησαν –εντελώς συμπτωματικά – στο περιστύλιο του Μεγάρου Ζαππείου, κατά τη διάρκεια παρουσίασης, από τον πρόεδρο της Ν.Δ., του οικονομικού προγράμματος του κόμματος, “Ζάππειο 2”!

Η δημιουργία ελαφριάς εσάνς προεκλογικού αρώματος από τον λόγο του κ. Α. Σαμαρά, προκάλεσε ευχάριστη διάθεση στην «αγορά» και στους χαμηλοσυνταξιούχους!

Μετά από αυτές τις ραγδαίες εξελίξεις, οι πολιτικοί αναλυτές χαρακτηρίζουν την πορεία, (Συγγρού – Ζάππειο), του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ως απολύτως θετική.

Μετά την Ανάσταση, τι;

2011-04-24T22:58:00.009+03:00

Η αναπαράσταση του Θείου Δράματος ολοκληρώθηκε με την Ανάσταση, η οποία σε αντίθεση με την διακριτική και αναίμακτη έγερση του Χριστού – σύμφωνα με τα ιερά κείμενα – τελέστηκε μέσα σ’ ένα καταιγισμό από βεγγαλικά, βαρελότα και τρακατρούκες με τις γνωστές παράπλευρες απώλειες σε ανθρώπινες ζωές.
Μετά απ’ αυτό το χαρμόσυνο κι ελπιδοφόρο γεγονός, τι άλλο μας απομένει, πέρα από το να περιμένουμε τους Hairstylists με τις γραβάτες – αλήθεια, γιατί η εμφάνιση τους μου θυμίζουν τον «Θάνατο του Εμποράκου» του Arthur Miller – να ολοκληρώσουν το «κούρεμα» μας και να μας τραβήξουν κι ένα «κόντρα ξύρισμα», αν το κρίνουν αναγκαίο οι νέοι μας «κηδεμόνες»;
Ανοίγει παρένθεση. Τι μανία κι αυτή όλων των κατά καιρούς «εθνοσωτήρων» να μας οριζοντιώνουν, άλλοτε σε χειρουργικό κρεβάτι, (χούντα) κι άλλοτε σε πολυθρόνα κομμωτηρίου, (σοσιαλιστές) – συνεπικουρούμενοι από τους φίλους και συμμάχους μας – προκειμένου να σώσουν την πάντοτε ευρισκομένη σε κρίση φιλτάτη πατρίδα; Μα καλά, είναι δυνατό να μην έχουν καταλάβει ακόμα ότι, στην ουσία δεν εκδηλώνονται κάθε τρεις και λίγο κρίσεις, αλλά ότι η Ελλάδα η ίδια είναι μία κρίση; Κλείνει η παρένθεση.
Και τώρα τι θα απογίνουμε χωρίς το σασπένς των αναπαραστάσεων του Θείου Δράματος;
Χωρίς τα παρηγορητικά μηνύματα των προκαθημένων της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας
Χωρίς τις αισιόδοξες δηλώσεις της ευλαβούς πολιτικής ηγεσίας;
Χωρίς τις ιταλικές και χολιγουντιανές προσεγγίσεις των Παθών;
Χωρίς τις περιγραφές των μεγαλο-βδομαδιάτικων θρησκευτικών εκδηλώσεων με τις all time classic κλισαρισμένες φράσεις και το γνωστό περίλυπο ύφος των δημοσιογράφων των τηλεοπτικών δελτίων ειδήσεων;
Χωρίς την πλημμυρίδα των έργων κλασικής μουσικής, που προς στιγμήν νομίζεις πως έγινε το μεγάλο θαύμα και οι Έλληνες από κολλημένοι στον Dirty FM έγιναν φανατικοί ακροατές του Τρίτου Προγράμματος;
Χωρίς το θέαμα της μεταφοράς των «ιερών σφαγίων» επί των ώμων των ευσεβών πιστών κατά τη τέλεση της Αποκαθήλωσης στους ιερούς ναούς της επικράτειας;
Στ’ αλήθεια τι θα απογίνουμε τώρα που μας τέλειωσαν όλα αυτά που συνθέτουν το Δρόμο των πικρών Δακρύων, ο οποίος – κατά παράδοση – καταλήγει στη λιπαρή Πλατεία Μαγειρίτσας, με την ίδια αίσθηση της διάψευσης της όποιας ελπίδας;
Η επιμήκυνση της Σταύρωσης του Ιησού ίσως να ήταν μια … κάποια λύση.

Ζητείται Ανάσταση

2011-04-17T22:02:00.004+03:00

Άρχισε η αντίστροφη μέτρηση της αναπαράστασης του Θείου Δράματος, με την ανάλογη ψυχολογική προετοιμασία των πιστών, για τη συμμετοχή τους στα Πάθη του Ιησού και στο λυτρωτικό μήνυμα της Ανάστασης.
Ήδη, οι τηλεοπτικές κάμερες των κρατικών και ιδιωτικών καναλιών έκαναν το καθιερωμένο τους ντεμπούτο στην Βαρβάκειο Αγορά, ζουμάροντας στα κρεμασμένα από τα τσιγκέλια «ιερά σφάγια», τις συκωταριές και τα έντερα – παρόμοια με τις συνθέσεις του Francis Bacon – δίνοντας ιδιαίτερη βαρύτητα στα καρτελάκια με τις τιμές, παίρνοντας δε, ταυτοχρόνως, ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις από τους πωλητές τούτων, συμβάλλοντας έτσι στην ανύψωση της ευλάβειας των πιστών χριστιανών. Είναι γνωστόν, άλλωστε, ότι, κατά τη διάρκεια του εορτασμού του Πάσχα, η ευλάβεια ακολουθεί πιστά την ανοδική πορεία των τιμών της χοληστερόλης.
Κάπου εδώ, βέβαια, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τη γνωστή παροιμία: «προς χάριν του βασιλικού ποτίζεται και η γλάστρα, μιας και τα τηλεοπτικά ρεπορτάζ αποβλέπουν λιγάκι – όσο πατάει η γάτα – και στην προπαγάνδα υπέρ του εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος, που έχει να κάνει με την τυχούσα συγκράτηση των τιμών.
Τώρα ποια είναι η γλάστρα και ποιος ο βασιλικός, αυτό θα το κρίνουν οι πιστοί και οι οπαδοί του κυβερνώντος κόμματος.
Φυσικά, δε είναι μόνον η θυσία των αμνών του ζωικού βασιλείου που προηγείται, κατά παράδοση, αυτής ταύτης της θυσίας του Αμνού του Θεού, που μας προετοιμάζει για το Θείον Δράμα.
Τα ειδικά καταστήματα γέμισαν από αναστάσιμες λαμπάδες διακοσμημένες σύμφωνα με το πνεύμα της εποχής μας. Άλλες με την γνωστή πλατινομαλλούσα κούκλα που θυμίζει τις τηλεπερσόνες της ιδιωτικής τηλοψίας κι άλλες με διάφορα τέρατα που στοιχειώνουν τη φαντασία των σημερινών παιδιών. Το ωραίο στην περίπτωση αυτή είναι, ότι αυτές οι λαμπάδες με όλο αυτό το κιτσάτο μεγαλείο θα μεταφέρουν στα σπίτια το ανέσπερο φως. Αυτό το φως, που λίγες ώρες πριν την Ανάσταση, η Ελλάδα το υποδέχεται, κάθε χρόνο τέτοια μέρα, με τιμές αρχηγού κράτους.
Ανοίγει παρένθεση. Στ’ αλήθεια δεν γνωρίζω πόσο επιτυχής είναι αυτή η ταύτιση του Αγίου Φωτός, με τους αρχηγούς των κρατών, οι περισσότεροι των οποίων είναι εγνωσμένης ανικανότητας έως κι εγκληματικότητας. Κλείνει η παρένθεση.
Αυξήθηκαν τα γυαλιστερά φυλλάδια – με αντίστοιχη μείωση της πρώτης ύλης: τα εναπομείναντα δέντρα – με τα μαυλιστικά κηρύγματα του marketing. Αυτής της σύγχρονης θρησκείας με τα εκατομμύρια των φανατικών πιστών. Φέτος κατά τι λιγότερα, βέβαια, λόγω του πρόσκαιρου Γολγοθά που περνάει ο ιδρυτής της: η ελεύθερη οικονομία, τον οποίον θα ξεπεράσει με απόλυτη επιτυχία– όπως συμβαίνει κάθε φορά – με τη γνωστή και δοκιμασμένη από χρόνια μέθοδο της υποχρεωτικής αφαίμαξης ή ακόμη και με τη θυσία των αμνών της σιωπής και της ανοχής.
«Πάχυναν» τα ένθετα ταξιδιωτικά περιοδικά των κυριακάτικων εφημερίδων-πραματευτάδων, προσθέτοντας σελίδες –όπως σε κάθε εορταστική περίοδο – οι οποίες υπόσχονται εορταστικές διακοπές στην ηπειρωτική και νησιωτική χώρα, γεμάτες ευλάβεια μέσα σε ένα ανεπιστρεπτί χαμένο παραδοσιακό κλίμα καθώς και «απόδραση» - έστω και για λίγο – από την «εθνική κατάθλιψη» μας.
Όπου να’ ναι θα ξαναβρούμε τους …(παραλείπεται μία λέξη για λόγους πολιτικής ορθότητας. Θα εισπράξω που θα εισπράξω τη μήνη των ευσεβών χριστιανών με τους μακριούς σταυρούς, τις ατέλειωτες γονικλισίες και τις απολιθωμένες συνειδήσεις, δεν είναι ανάγκη να πέσω και στα στόματα των ευαίσθητων ακτιβιστών), στα γνωστά τους πόστα να πουλάνε κάρβουνα για τα προχειροστημένα – για την περίσταση – σε αυλές και ακάλυπτους θυσιαστήρια και τις απαραίτητες σούβλες για τα «ιερά σφάγια», η σφαγή των οποίων κρίνεται ιδιαιτέρως απαραίτητη για το αναστάσιμο μήνυμα!
Όλα αυτά κι άλλα που μου ξεφεύγουν αυτή τη στιγμή αποτελούν τη «θεατρική εγκατάσταση» της Ανάστασης.
Το ζητούμενο είναι, πότε θα μας προκύψει η μία αληθινή και λυτρωτική Ανάσταση;
Η αλήθεια είναι πως η ανθρώπινη περιπέτεια δεν έχει τελειωμό.
Ευλογημένα τα πάθη και ακόμη πιο ευλογημένη η Ανάσταση του Ανθρώπου.