Ο Λαος μεταξύ σφύρας και άκμονος

Από τη μια μεριά, μια χώρα εξουθενωμένη οικονομικά, απαξιωμένη πολιτικά, υποβαθμισμένη πολιτιστικά, με τεράστιο έλλειμμα ποιότητας ζωής, παγιδευμένη σε πλαστά διλήμματα, όπως, η κατάργηση ενός υπουργείου και η κακοποιημένη – χρόνια τώρα - λέξη «Εθνική», από δύο υπουργεία καθώς και η παραχάραξη και οικιοποίηση ιστορικών γεγονότων και από την άλλη, μια κοινωνία σε βαθιά κρίση, μεταξύ της σφύρας της πρώτης εξουσίας και του άκμονα της τέταρτης εξουσίας, είναι η εικόνα, που παρουσιάζει σήμερα η Ελλάδα.
Και, δυστυχώς, οι δύο, αυτές «αδελφές» εξουσίες δεν κάνουν το παραμικρό - πέρα από το να «ποδηγετούν» τον Λαό, για την επίτευξη των στόχων τους και να τον κατηγορούν, ελαφρά τη καρδία, για ανωριμότητα - προκειμένου να βελτιωθεί αυτή η είκονα.
Ας δούμε τις τελευταίες ενέργειες – που συνεχίζονται με αμείωτη ένταση – των αρχολίπαρων βουλευτών της προηγούμενης κυβέρνησης. Μέθοδοι και τακτικές αρπακτικών πουλιών. Ούτε αυτός ο ίδιος ο κ. Καραμανλής, «ο το πάλαι ποτέ καταλληλότερος και με τους πολλούς άσσους στο μανίκι του», (σύμφωνα με τις διαφημιστικές δηλώσεις, των άσπονδων συνεργατών του), δεν γλύτωσε από το «ξέσκισμα» τους. Ακόμη και σε μη οπαδούς της Νέας Δημοκρατίας, το θέαμα προκαλεί θλίψη και απογοήτευση, για το πολιτικό έλλειμμα της χώρας.
Δεν θυμάμαι, αν οι δημοσιογράφοι λειτουργούσαν πάντοτε, όπως μια παλιά διαφήμιση καταστημάτων, που έλεγε «ότι φροντίζουμε, πριν από σας, για σας»! Αυτό, πάντως, μου θύμισε ο «πολύ κολακευτικός» για το Λαό επίλογος, του σημερινού «ΝΑΥΤΙΛΟΥ» του κ. Στάθη Σταυρόπουλου, στη χτεσινή ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ. Έτσι λοιπόν και αυτός: « σκέφτηκε για μας, πριν από μας κι έβγαλε την ετυμηγορία του», την οποία και σας μεταφέρω αυτούσια, για να δείτε – όσοι από σας, δεν είχατε την ευκαιρία να διαβάσετε, το σχετικό άρθρο – πως μας καλοβλέπουν.
«Το ακόμα όμως πιο δυσάρεστο σε αυτήν την υπόθεση είναι ότι ο κ. Παπανδρέου έχει στο πλευρό της αντίληψης του για τα πράγματα μέγα πλήθος των πολιτών. Για τους οποίους μάλιστα ενστάσεις όπως αυτές που διαβάζετε τώρα φαντάζουν σαν απολιθώματα κολλημένων μυαλών. Για αυτούς τους πολίτες η γνώση της ιστορίας και τα εξ αυτής συμπεράσματα φαντάζουν πράγματι δυσάρεστα κι άχρηστα. Θέλουν οι άνθρωποι να «κοιτάξουν μπροστά» χωρίς τα φορτία του παρελθόντος – όσο μωρό κι αν είναι αυτό, δεν παύει να΄ναι μια ακόμα δημοφιλής αμερικανιά.
Η στάση αυτή είναι πιο επικίνδυνη από το έργο του παραχαράκτη. Όχι μόνον διότι εθελοτυφλεί, όχι μόνον αρέσκεται στην αυταπάτη, αλλά διότι με την ίδια προθυμία που υποστηρίζει τώρα τον έναν δημαγωγό, θα υποστηρίζει αύριο, αφού πρώτα απογοητευθεί, έναν άλλον…
Κι έτσι πάλι «σόι θα πάει το βασίλειο» της δημοκρατίας μας…»
Δεν έχω ξεδιαλύνει αν θεωρεί και τους οπαδούς του Περισσού, πρόξενους της οργής του;
Ευτυχώς, δεν λες, που είχαμε ανοιχτές τις ομπρέλες, για την προστασία μας από τις βροχές και τις καταιγίδες, που είχε προφητεύσει η Ε.Μ.Υ, και αποφύγαμε, έτσι, το «χοντρό φτύσιμο», στα μούτρα μας!

" Λαϊκή θέληση": το άλλοθι του Εξουσιαστή

Θα μπορούσε κανείς, να πάρει όρκο, πως το κείμενο αυτό του Μάνου Χατζιδάκι, γράφτηκε μόλις χτες. Κι΄ όμως έχουν περάσει εικοσιτέσσερα ολόκληρα χρόνια, από τότε που είδε το φως της δημοσιότητας,(ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 1985), στο τεύχος 4 του περιοδικού «Το Τέταρτο»!
Σκέφτηκα πάρα πολύ, αν θα έπρεπε να «εκθέσω» τη μνήμη του Μάνου Χατζιδάκι, αναρτώντας το εν λόγω κείμενο, σε έναν αμφιλεγόμενο χώρο, όπως αυτόν της μπλογκόσφαιρας, που επιπροσθέτως στερείται και της έξωθεν καλής μαρτυρίας. Παρένθεση. Όχι τελείως αναίτια, μιας που υπάρχουν πάρα πολύ bloggers, που, προφανώς, θεωρούν καθήκον τους, να επιβεβαιώνουν με τις ενέργειες τους, τις οξείες κριτικές των διάφορων δημοσιογράφων του έντυπου και ηλεκτρονικού τύπου. Κλείνει η παρένθεση.
Η δυναμική του κειμένου ήταν εκείνη, που κατέρριψε και τον τελευταίο ενδοιασμό μου και μου έλυσε τα χέρια. Κι΄ έτσι αποφάσισα να προχωρήσω στην αναδημοσίευση του, αγνοώντας τις «σκιώδεις παρουσίες» του χώρου! Άλλωστε, θα ήταν «προδοσία» - εκ μέρους μου - απέναντι στη θαρραλέα στάση ζωής, που είχε υιοθετήσει - για τον εαυτό του - ο Μάνος Χατζιδάκις.
Ίσως, θεωρηθεί υπερβολή, αλλά κάθε φορά που σκύβω πάνω από τα πάντοτε επίκαιρα, θαρραλέα και εμφορούμενα από ουσιαστική κριτική, κείμενα του Μάνου Χατζιδάκι, αισθάνομαι όλο και πιο έντονη την απουσία του.

Ο ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΗΣ

Ποιεί εξουσίαν. Ασκεί την εξουσίαν, εξουσιοδοτημένος από τη λαϊκή θέληση. Και όσο ασκεί την εξουσία, εξουσιαστής, γίνεται α υ τ ό ς η λαϊκή θέληση, έτσι που μέσω των κομματικών εντύπων και των δημοσίων σχέσεων – έτσι ονομάζεται η πλύση εγκεφάλου – των – πολλών – η «λαϊκή θέληση» πείθεται πως η θέληση του εξουσιαστή είναι ταυτόσημη με τη δική τους.
Αλλά ο χρόνος κυλά, η λαϊκή θέληση αναπτύσσεται, αλλοιώνεται, παραλλάζει και ένα πρωί, συννεφιασμένο η φωτεινό, γίνεται ηλίου φαεινότερο πως ο εξουσιαστής δεν την εκπροσωπεί πλέον. Η καλλιέργεια του μύθου της «Ταυτότητας» παύει να ισχύει και ο εξουσιαστής ή δικτατορεύει δίχως προσχήματα ή πέφτει στο ανάθεμα για να ανέλθει ο καινούργιος εξουσιαστής της αντίπαλης παράταξης.
Μια εθνική ιστορία ελληνικής καταγωγής που επαναλαμβάνεται με μαθηματική ακρίβεια όλα τα τελευταία χρόνια.
Γιατί το κόμμα εν Ελλάδι είναι μια θέση αμετακίνητη, αδιαφιλονίκητη, μονοπώλιο δικαίου, εθνικοφροσύνης και πατριωτισμού και όποιος δεν συμφωνεί είναι προδότης και όχι μια διαφορετική μαχόμενη θέση μ έ σ α στο κόμμα.
Γιατί ο εξουσιαστής διαθέτει τη μια άποψη και οι άλλοι την επιδοκιμάζουν αυτήν του ενός, του αρχηγού. Παλαιότερα οι εντός κόμματος εν χορώ επικροτούσαν. Σήμερα, εν χορώ, σιωπούν γιατί δεν χρειάζεται να επικροτήσουν. Απλώς αν παραστεί ανάγκη, χειροκροτούνε δημοσίως. Θυμάστε τη φωτογραφία της εκλογής του Γκρομίκο ως προέδρου της χώρας του, με ανάταση χειρός, σιωπηρή, μελαγχολική, πνιγερή, αποκρουστική. Που θυμίζει ταινία του Πολάνσκι με βρικόλακες, χωρίς το χιούμορ του Πολωνού δημιουργού.
Ο Εξουσιαστής διαθέτει ένα κεφάλι ξύλινο, ασυγκίνητο, ανέκφραστο, αμετακίνητο, «κενόν αισθημάτων και ιδεών και πλήρες φιλοδοξιών».
Ένα κόμμα «αναπτυγμένου» τόπου διαβαίνει τον χρόνο μέσα από τις αντιθέσεις του. Εδώ σε μας καταλύεται από τον χρόνο ή αλλάζει τίτλους. Τώρα τελευταία αποκτήσαμε και τις τυπικές διαδικασίες – συνέδρια, επιτροπές, αποφάσεις μονότονες, μονόφωνες, που καταλήγουν σε σχοινοτενή πορίσματα τα οποία απηχούν τη διευκόλυνση των φιλοδοξιών του εξουσιαστή. Το πιο ανησυχητικό! Επειδή όλοι μας κρύβουμε μέσα μας ένα μικρό εξουσιαστή, αποτυχημένο, καταπιεσμένο, ανεκπλήρωτο, δεχόμαστε τον επιτυχόντα σαν μια προέκταση φανταστική του εαυτού μας. Όπως δεχόμαστε τον φθόνο των φθονερών, τη λάσπη των λασπολόγων, την ηθικολογία των ανήθικων, τις καταγγελίες των βρομερών καταδοτών. Διότι εμπεριέχουμε φθόνον, λασπολογική διάθεση, ανηθικότητα καταδοτικά συμπλέγματα και χοιροστασιακή αναπνοή.
Τα ακριβά πρότυπα, τα διαθέτοντα αρετή και ιδιότητες χαρισματικές, χρειάζονται πρωτίστως αρετή και αθωότητα για να γίνουν αποδεκτά – χαρακτηριστικά αντεξουσιαστή. Γι΄αυτό και στον λαϊκίστικο καιρό μας, της εύκολης λείας οπαδών και των ακόμη πιο εύκολων φιλοδοξιών η έννοια του αντιεξουσιαστή δεν είναι εφικτή ούτε καν νοητή! Και αναδύεται εκ των βάλτων και των απορριμμάτων πανένδοξος, απόλυτος, αμετακίνητος ο ένας, ο αδιαφιλονίκητος ο Εξουσιαστής.
Προτείνω: μια αντιεξουσιαστική εκστρατεία. Έναν σιωπηλό πόλεμο που, αν συντελεστεί μ΄επιμονή, κάτι αληθινά καλό μπορεί να επιφέρει.
Η «πατρίς μου» οφείλει να αρνηθεί την ομφαλοσκοπική της κληρονομιά και ν΄αποκτήσει ιδιότητες ζωντανού οργανισμού. Αν θέλει να επιζήσει με αξιοπρέπεια και όχι ως κοιτίς ξενοδοχειακών υπαλλήλων και τουριστικών ερωτικών συντρόφων!

"ET IN ARCADIA EGO"

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΚΑΠΟΙΟΥ ΦΙΛΟΥ ΑΠΟ ΤΗ "LIFO"

Το Τρίτο Στεφάνι!

Χαρές και πανηγύρια. Η Ελλάδα μας, έρχεται εις γάμου κοινωνίαν, με τρίτο παληκάρι, από το σόϊ του σοσιαλισμού.
Βέβαια, τούτη τη φορά, δεν προέκυψε από αμιγές αίσθημα. Έβαλαν το χεράκι τους και οι προξενήτρες των media.
Eμας, φυσικά, δεν μας νοιάζει καθόλου αυτή η μικρή λεπτομέρεια. Βίον ανθόσπαρτον, να έχουν οι νεόνυμφοι και όλα τα άλλα περνάνε. Εξάλλου, είναι γνωστό ότι, ο Έλληνας είναι ψυχούλα. Τα συγχωρεί όλα.
Πάντως,κακό λόγο για το ζευγάρι των νεονύμφων δεν έχουμε να πούμε. Καλά παιδιά και τα δύο. Ο Γαμπρός, πολύ καλό παιδί και σπουδαγμένος στα εξωτερικά. Από πολύ καλή οικογένεια, που έχει και τον τρόπο της. Συνεχιστής της οικογενειακής επιχείρησης, ιδρυθείσας από τον συνονόματο παππού του.
Η νυφούλα μας. Αχ, η νυφούλα μας! Δεν υπάρχει όμοια της σε όλο τον ντουνιά. Γόνος αρχαιότατης οικογενείας. Καμάρι της Οικουμένης. Εισοδηματίας. Ζει με τα εισοδήματα, που εισπράττει, από την πολιτιστική κληρονομιά των προγόνων της.
Τρίτο σοσιαλιστικό στεφάνι (να και η γκρίζα διαφήμιση, για τον κ. Στ. Φασουλή), λοιπόν: όπως λέμε η Αλλαγή της Αλλαγής, Ω(ϊμε) Αλλαγή! Δυστυχώς, τούτη τη φορά, δεν θα αναλάβουμε-ως παρανυφάκια-την εξουσία (όπως είχε συμβεί, στο προϊστορικό ΠΑΣΟΚ), Θα είμαστε, όμως, στην πρώτη προτεραιότητα του Γαμπρού!
Βέβαια, αυτό το «Ο Πολίτης Πρώτα», δεν ξέρω, αν είναι για καλό. Γιατί και η κυβέρνηση του τέως συζύγου,(καπιταλιστής αυτός) είχε τον πολίτη μπροστά, αλλά για άλλους λόγους, που δεν μπορώ να αναφέρω, γιατί εμπίπτουν στο νόμο περί τύπου!
Είπαμε, περασμένα ξεχασμένα πια αυτά.
Α, ξέχασα να σας ρωτήσω: εσείς πήρατε προσκλητήριο του γάμου; Εγώ το έλαβα. Βρήκα μόνο-πέραν του προσκλητηρίου, φυσικά-καρτελάκι με λίστα γάμου και λογαριασμό κατάθεσης σε τράπεζα. Κάλεσμα, για τη δεξίωση, όμως, όχι. Εσείς, βρήκατε;

Αλεξανδρινά Πορταίτα

Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
Σαν τον παραίτησαν οι Μακεδόνες
κι απέδειξαν πως προτιμούν τον Πύρρο
ο βασιλεύς Δημήτριος (μεγάλην
είχε ψυχή) καθόλου – έτσι είπαν –
δεν φερθηκε σαν βασιλεύς. Επήγε
κ΄έβγαλε τα χρυσά φορέματά του,
και τα ποδήματα του πέταξε
τα ολοπόρφυρα. Με ρούχ΄απλά
ντύθηκε γρήγορα και ξέφυγε.
Κάμνοντας όμοιος σαν ηθοποιός
που όταν η παράστασις τελειώσει,
αλλάζει φορεσιά κι απέρχεται.

ΗΓΕΜΩΝ ΕΚ ΔΥΤΙΚΗΣ ΛΙΒΥΗΣ
Άρεσε γενικώς στην Αλεξάνδρεια,
τες δέκα μέρες που διέμεινεν αυτού,
ο ηγεμών εκ Δυτικής Λιβύης
Αριστομένης, υιός του Μενελάου.
Ως τ΄όνομά του, κ΄η περιβολή, κοσμίως, ελληνική.
Δεχόταν ευχαρίστως, τες τιμές, αλλά
δεν τες επιζητούσεν: ήταν μετριόφρων.
Αγόραζε βιβλία ελληνικά,
ιδίως ιστορικά και φιλοσοφικά.
Προ πάντων δε άνθρωπος λιγομίλητος.
Θάταν βαθύς στες σκέψεις, διεδίδετο,
κ΄ οι τέτοιοι τόχουν φυσικό να μη μιλούν πολλά.

Μήτε βαθύς στες σκέψεις ήταν, μήτε τίποτε.
Ένας τυχαίος, αστείος άνθρωπος.
Πήρε όνομα ελληνικό, ντύθηκε σαν τους Έλληνας,
εμαθ΄ επάνω, κάτω σαν τους Έλληνας να φέρεται:
κ΄έτρεμεν η ψυχή του μη τυχόν
χαλάσει την καλούτσικην εντύπωσι
μιλώντας με βαρβαρισμούς δεινούς τα ελληνικά,
κ΄οι Αλεξανδρινοί τον πάρουν στο ψιλό,
ως είναι το συνήθειο τους, οι απαίσιοι.

Γι΄αυτό και περιορίζονταν σε λίγες λέξεις,
προσέχοντας με δέος τις κλίσεις και την προφορά:
κ΄έπληττεν ουκ ολίγον έχοντας
κουβέντες στοιβαγμένες μέσα του.

ES. Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα ΔΕΝ είναι φανταστική!
Κ.Π.ΚΑΒΑΦΗ: ΠΟΙΗΜΑΤΑ (1896 – 1933)

Τα σύμβολα μας ξεχωριστής μερας

ΕΛΛΗΝΑΣ ΨΗΦΟΦΟΡΟΣ!

ΤΟ ΕΡΩΤΙΚΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΠΟΘΟΥ ΕΚΑΣΤΟΥ ΥΠΟΨΗΦΙΟΥ ΒΟΥΛΕΥΤΗ!


Η... ΚΑΛΤΣΑ!

ΣΚΗΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ!

Η ομορφιά της Κολάσεως

Νωρίς το απόγευμα της 23ης Αυγούστου στην Ακροναυπλία. Ο γόος της Αττικής γης, από τους πόνους της φρυγμένης σάρκας της, πλανιέται πάνω από το Ναύπλιο, τον Αργολικό Κόλπο και σκιάζει τα Αρκαδικά βουνά. Ο ήλιος πίσω από το παχύ στρώμα της αιθάλης, μοίαζει με ανοικτή πληγή. Ο ουρανός βαμμένος κατακκόκινος, στάζει αίμα.
Να είστε βέβαιος κ. Πρόεδρε της Νέας Δημοκρατίας, ότι κι έμεις, οι υπεύθυνοι πολίτες, έχουμε πάρει «απόφαση ευθύνης»!
Θα κρατήσουμε τη λέξη «ΝΩΠΗ»-της γνωστής σας παραίνεσης- όχι για να σας την επιστρέψουμε, ως εντολή, αλλά σαν μια διαρκή υπενθύμιση του «ολοκαυτώματος» της Αττικής και όχι μόνον.
Τελευταία και ουσιαστική παραβίαση, από σας και τα μέλη της κυβέρνησης σας, της «Συνθήκης του Μπαϊρακτάρη» που, με τόση σεμνότητα και ταπεινότητα, είχατε υπογράψει ενώπιον του Ελληνικού λαού.