"Εμείς του 60 οι εκδρομείς σε φάση ανακωχής"**

Από τον Σαββόπουλο στον Λαζόπουλο*

Καλλιτέχνες και διανοούμενοι βολεύτηκαν στην κληρονομιά της δεκαετίας του ΄60, μένοντας αμήχανοι σε όσα συμβαίνουν σήμερα

Του ΣΤΕΛΙΟΥ ΕΛΛΗΝΙΑΔΗ
Η πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα έκλεισε καλλιτεχνικά με την πληθωρική παρουσία του Διονύση Σαββόπουλου στη μεγάλη σκηνή του «Παλλάς» και του Λάκη Λαζόπουλου στη μικρή οθόνη της τηλεόρασης. Με μια πολυσύνθετη αναδρομή του ενός στην αφετηριακή δεκαετία του '60 και ένα σχόλιο του άλλου στην τρέχουσα επικαιρότητα. Το χτες και το σήμερα; Περίπου.
Κουβανέζικη επανάσταση, αντιπολεμικό κίνημα, Βιετκόνγκ, Πολιτιστική Επανάσταση, Τσε, Ανοιξη της Πράγας, Γαλλικός Μάης, Μαύροι Πάνθηρες, Μπέρκλεϊ, Μπιτλς, χιπισμός, ροκ, Ντίλαν, ψυχεδέλεια, μίνι φούστα, κασετόφωνα, Μαρκούζε, ερωτική απελευθέρωση, Γκοντάρ, Καστοριάδης, Γκαγκάριν, ταξίδι στο φεγγάρι, παλαιστινιακή αντίσταση, 114, Άξιον Εστί, ελληνικό ροκ, αντιδικτατορικός αγώνας... Αυτή τη δεκαετία ανατροπών συνόψισε ο Σαββόπουλος μέσα σε λίγα σπουδαία τραγούδια. Μάγοι στη σκηνή, Συννεφούλα, Ηλιος αρχηγός, Βιετνάμ γιε-γιε, Ωδή στον Γεώργιο Καραϊσκάκη, Ελλάδα ατέλειωτη παράγκα, Αμνηστία '64, Στη συγκέντρωση της ΕΦΕΕ, ο Καραγκιόζης που ονειρεύεται... Θέματα, μουσικές, ύφος και τρόπος παρουσίασης έξω από το πολιτιστικό μέινστριμ. Η πιο ενδιαφέρουσα έκφραση της ανατρεπτικής δεκαετίας. Και σε συνθήκες λογοκρισίας.
Εκτοτε, η χούντα έπεσε, η Κύπρος διχοτομήθηκε, το Βιετνάμ απελευθερώθηκε, το απαρτχάιντ στη Ν. Αφρική καταργήθηκε, η Σοβιετική Ενωση κατέρρευσε, η Αμερική φτώχυνε, η Κίνα αναδύθηκε, η Βενεζουέλα του Σιμόν Μπολίβαρ αναστήθηκε, οι πόλεμοι επέστρεψαν, το κλίμα αλλάζει, τα τρόφιμα ακριβαίνουν, το νερό μολύνεται, το AIDS σκοτώνει εκατομμύρια, δικαιώματα και κοινωνικές παροχές περιορίζονται, διανοούμενοι υπερασπίζονται το σύστημα, οι Ρόλινγκ Στόουνς είναι δισεκατομμυριούχοι, οι Χέντριξ, Μόρισον, Τζόπλιν, Τζόουνς, Κομπέιν, Ασιμος, Γώγου κ.ά. αυτοχειριάστηκαν, ο Ακης Πάνου κατέληξε στη φυλακή, τα τραγούδια έγιναν mp3, οι ζωγράφοι εγκλωβίστηκαν στις γκαλερί και η ζωγραφική βγήκε στον δρόμο, η παιδεία έγινε εμπόριο και οι φοιτητές ψηφίζουν δεξιά, Γέλτσιν-Μπους-Μπλερ-Σαρκοζί-Μπερλουσκόνι επιτάχυναν την παρακμή του δυτικού μοντέλου, η Ελλάδα καίγεται στα τζάκια, η γλώσσα τσουρουφλίζεται στα σχολεία, ο Θεοδωράκης τιμήθηκε από την αστυνομία και τον στρατό και ο Παρθενώνας μετακόμισε από την Ακρόπολη σε πολυκατοικία στου Μακρυγιάννη.
Πού είναι ο νέος Σαββόπουλος να μας τα πει; Παρακολουθώντας την ωραία παράσταση στο «Παλλάς», ένιωθα την προσπάθεια του Διονύση να ξανασυνδεθεί με τη δεκαετία του '60, επιστρατεύοντας τραγούδια, νοσταλγία και συναίσθημα. Δεν ήταν εύκολο. Ισως γιατί ο Σαββόπουλος χρόνια τώρα κρατάει αποστάσεις, ενώ πολλοί συνομήλικοί του στο κοινό δεν έπαψαν ποτέ να ζουν με το άρωμα της δεκαετίας του '60. Και οι νέοι με τα λάπτοπ επίσης μεγαλώνουν με Ντίλαν, Ντορς, Στόουνς, Καζαντζίδη, Μπιθικώτση και Σιδηρόπουλο. Η αντίρρηση και η αμφισβήτηση εξακολουθούν να εκφράζονται με διαδηλώσεις για την παιδεία, αντιπολεμικές κινητοποιήσεις, ποδήλατα, καταλήψεις, ροκ και ρεμπέτικο. Σε αντίθεση με τους καλλιτέχνες, οι πολίτες με ανησυχίες δεν απομακρύνθηκαν ποτέ από το πνεύμα των sixties.
Ζητούνται νέοι ανατροπείς

Οι δεκαετίες που μεσολάβησαν άφησαν άδειους ουρανοξύστες στο Αμπου Ντάμπι, κουφάρια των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα, υπερχρεωμένα νοικοκυριά, σκάνδαλα, αύξηση αναλφαβητισμού, εκατομμύρια μεταναστών και προσφύγων, παραπληροφόρηση, καταναλωτισμό, τυποποιημένα πολιτιστικά προϊόντα, καταστροφή της φύσης, πείνα, εγκληματικότητα, ανεργία και ανασφάλεια. Πού είναι, όμως, οι νέοι φιλόσοφοι, πανεπιστημιακοί, ζωγράφοι, ποιητές και τραγουδοποιοί με ιδέες και πνευματικό ανάστημα να εκφράσουν την εποχή, να θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο, να ξεβολευτούν; Πού είναι οι ανατροπείς της καθεστηκυίας αισθητικής; Οι διάδοχοι των καινοτόμων δημιουργών Ελύτη, Ρίτσου, Αναγνωστάκη, Γκάτσου, Χατζιδάκι, Θεοδωράκη, Ζαμπέτα, Ξαρχάκου, Καλδάρα, Λοΐζου, Τσαρούχη, Μόραλη, Κοψίδη, Κουν, Κωνσταντινίδη, Ασιμου κ.λπ.;
Κυριάρχησε η μικροαστική κουλτούρα που απαθανάτισε στους «Μικρούς Μήτσους» ο Λαζόπουλος. Photoshop οπίσθια και σιλικονούχα στήθη μπήκαν με νίτρο στη ζωή μας, πρωινάδικα εγκαταστάθηκαν στα διαμερίσματά μας, τζιπ με τσαρούχια κυριάρχησαν στα όνειρά μας και τηλεψωνάκηδες αναγορεύθηκαν βουλευτές κωλτούρας. Και το «Αλ τσαντίρι» ανέλαβε σχεδόν αποκλειστικά τον επιθετικό σχολιασμό του νεοελληνικού εξαμβλώματος. Αλλά ένα σόου δεν μπορεί να αναπληρώσει το καλλιτεχνικό ρεύμα ιδεών και δράσεων που λείπει. Εξάλλου, η τηλεόραση όλα τα κάνει κιμά. Αφαιρεί από τους πολίτες τη δημιουργικότητα και τη συμμετοχή και τους καθιστά υποχείρια της εξουσίας, παθητικούς καταναλωτές του προκάτ και της κακογουστιάς.
Εάν κάθε φορά εξεγείρονταν λιγάκι από την καυστική κριτική του Λαζόπουλου, εκατομμύρια τηλεθεατές θα ξεχύνονταν στους δρόμους. Η τηλεόραση μεταλλάσσει το πιπέρι σε καραμέλα και το διεγερτικό σε κατασταλτικό. Ακυρώνει τον κριτικό λόγο. Ακόμα και τις υπερβάσεις που επιτρέπουν οι λογοκριτές στον Λαζόπουλο επειδή είναι παιδί των ΜΜΕ με ασυναγώνιστη εμπορικότητα. Οι αγανακτισμένοι νοικοκυραίοι ευχαριστιούνται που τα λέει έξω από τα δόντια για λογαριασμό τους και μετά πάνε για ύπνο ξαλαφρωμένοι. Ούτε οι πιο εύστοχες ατάκες δεν τους ξεκολλάνε απ' τον καναπέ για να κάνουν τον θυμό τους διαμαρτυρία. Και στις επόμενες εκλογές θα ψηφίσουν τους ίδιους.
Η παραδοσιακή αριστερά συντηρείται ακόμα χάρη στο πολιτιστικό της απόθεμα από το παρελθόν. Δεν ξανοίγεται ούτε διακινδυνεύει. Φοβάται το νέο, το διαφορετικό, το απρόβλεπτο, που δεν έχει αξιολογηθεί από τους ειδικούς.
Το καθιερωμένο χάσκει. Παραέξω, εκτός ΜΜΕ και «Παλλάς», υπάρχουν παιδιά που δημιουργούν παρέες, μουσικοί που παίζουν σε μουσικά σχολεία, καταλήψεις και μπαράκια, ζωγράφοι που κάνουν γκράφιτι σε τοίχους και τρένα, μικρομηκάδες που φτιάχνουν αυτοσχέδια φιλμάκια, εξαιρετικοί γελοιογράφοι και κομίστες με πένα αιχμηρή, ακτιβιστές που στήνουν μπλογκ, φυτεύουν παρκάκια στην άσφαλτο, κάνουν θέατρο δρόμου και εκδίδουν έντυπα σε όλη την Ελλάδα. Αλλά σ' αυτές τις μικρές σκηνές δεν διεκδικούν δάφνες. Δεν ψάχνουν το φανταχτερό αλλά το αληθινό. Δεν προσφέρουν υλικό χρήσιμο για τηλεοπτικά παράθυρα, ραδιοφωνικά πλέιλιστ και πολιτιστικά τρίστηλα. Και δεν πάνε Μέγαρο.

*(ΕΝΘΕΤΟ 7 ΕΠΤΑ Νο 426. ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ "Κ.Ε.", 17/01/2010)
**(Τίτλος εμπνευσμένος από το ομώνυμο τραγούδι του κ. ΔΙΟΝ. ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΥ)

Ανθελληνικές αυθαιρεσίες σε επίπεδο κοινωνικής κριτικής

Τα ομηρικά έπη ξεκινούν με ένα κεράτωμα.
Όλα ξεκίνησαν από την διοργάνωση ενός σικέ reality διαγωνισμού ομορφιάς, με τον τίτλο “Τη Καλλίστη”: στα καθ΄ημάς “Για τη θεογκόμενα”.
Παραγωγός Εταιρεία “ Mount Olympus”. Εκτέλεση παραγωγής από την κακιασμένη Έριδα, εμπνεύστρια και προστάτιδα της ελληνικής φυλής μέχρι και σήμερα. Επιμέλεια προγράμματος: από τον προστάτη των απανταχού επιβητόρων και πρόεδρο των μελών της οργάνωσης: “ Ο.Κ.Ο.Κ” (Ότι Κάτσει, όπως Κάτσει), ασυγκράτητο Δία. Βοηθός επιμελητού προγράμματος, o τσαχπίνης Ερμής, γνωστός και ως η “φτερού” του Ολύμπου. Κριτής της μονομελούς επιτροπής, ο ωραίος Πάρις γνωστό playboy του διεθνούς jetset, που μετακλήθηκε ειδικά για την περίπτωση από το “ματσώ” Ίλιον της Φρυγίας. Υποψήφιες: η “κερατού” Ήρα – σύζυγος του αμφισεξουαλικού Δία, η “σπασίκλω” Αθηνά – σύμβουλος επί θεμάτων τοπικής αυτοδιοικήσεως και η “πηδούκλα” Αφροδίτη – παραγωγός “παρασήμων” για την παρασημοφόρηση διαφόρων ερωτικών ανδραγαθημάτων. Το βραβείο ήταν ένα χρυσό μήλο – πολλά δεινά έχει προκαλέσει στην ανθρωπότητα, τελικά, αυτό το φρούτο, είτε προσφέρεται από χέρι είτε από ερπετό – προσφορά του πιο luxurious κοσμηματοπωλείου του αθηναϊκού Quartier. Χορηγοί επικοινωνίας: το πολιτικό-στρατιωτικό κατεστημένο της εποχής.
Όπως ήταν φυσικό, δούλεψαν κι εδώ τα δύο εθνικά μας σπορ – ίντριγκα και λαμογιά – ευρέως διαδεδομένα τόσο μεταξύ των εξουσιαστών όσο και των πολιτών. Η Αφροδίτη – καλή “madame” και η κατέ – υποσχέθηκε στον Πάρι να του προσφέρει, ως μίζα, την πιο θεογκόμενα ελληνίδα, αν της έδινε εκείνης το βραβείο. Ήταν τότε που έκανε και τη κούρα ομορφιάς με τη “δίαιτα με τα μήλα”. Όπερ και εγένετο.
Το τι έγινε δεν περιγράφεται. Ξέσπασε ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα στο χώρο των ΜΜΕ. Μεγαλύτερο και από αυτό της ΕΡΤ, με τους μισθούς των συμβούλων της. Ανάστατο το ΕΣΡ της εποχής άρχισε με τη διαδικασία του κατεπείγοντος την μελέτη των βιντεοκασετών της εκπομπής, για την επιβολή προστίμων. Οι καταιγιστικές εξελίξει, όμως, που ακολούθησαν το σκάνδαλο του διαγωνισμού –όπως η αρπαγή της καρακαλλόνας Ελένης από τον γκομενιάρη Πάρι, και ειδικότερα η εθνική προσβολή που προκλήθηκε από τον μεγαλοπρεπή “πήδουλο” του καψουρεμένου ζυγαριού στο νησάκι της Κρανάης, ανάγκασε το συμβούλιο να διακόψει τις σχετικές διαβουλεύσεις.
Ήταν ευνόητο ότι έπρεπε να δοθεί άμεση προτεραιότητα στην αποκατάσταση της θιγμένης τιμής των βασιλιάδων-στρατηγών. Έτσι με το σύνθημα: «Η τιμή τιμή δεν έχει και χαρά στον που την έχει», το εκστρατευτικό σώμα ξεκίνησε για να πάρει εκδίκηση για τα κέρατα του Μενέλαου. Τώρα η τιμή είχε να κάνει με την αξία των εσωρούχων της Ελενίτσας ή με την τιμή του χρυσού και άλλων μετάλλων που παράγονταν στην Τροία, θα σας γελάσω και δεν είναι στις προθέσεις μου. Άλλωστε, το να παίρνει κανείς σαφή θέση σε τόσο σημαντικά εθνικά θέματα, ελλοχεύει πάντα ο κίνδυνος της εκδήλωσης εθνικού διχασμού.

Εδώ τελειώνει η δική μου αυθαίρετη αφήγηση, που αφορούσε τα παρασκήνια αυτού του πολεμικού έπους. Ενός έπους που καθιέρωσε το έγκλημα για λόγους τιμής. Ανοίγει παρένθεση. Και μετά τολμούν να υποστηρίζουν οι εθνικοί μειοδότες, ότι δεν αποτελούμε συνέχεια, αυτών των ηρωικών προγόνων. Κλείνει η παρένθεση.
Τα υπόλοιπα τα ξέρετε από το σχετικό σενάριο του Όμηρου, με τίτλο “ΙΛΙΑΔΑ”.
Για να πω τη μαύρη αλήθεια, πιστεύω ότι και η Πηνελόπη – σύζυγος Οδυσσέα – δεν είχε κλείσει σαν γυναίκα, αυτά τα είκοσι χρόνια, που ο αγαπημένος της σύζυγος βολόδερνε δεξιά κι αριστερά.
Δεν νομίζω ότι δούλευε τα χέρια της και τα πόδια της μόνο στον αργαλειό. Και κείνο το σάβανο να έχει τον ατελείωτο.
Δεν θέλω να πω κακή κουβέντα για τη γυναίκα – υπάρχει κα η μήνις των Θεών.
Αλλά να, πώς να το πω, βρε παιδί μου, πολύ θα μου άρεσε όλο αυτό το παραμύθι να τέλειωνε, όπως ακριβώς άρχισε. Με ένα κεράτωμα.
Το βρίσκω πολύ ανατρεπτικό.

Εκατό μέρες έτσι, χωρίς πρόγραμμα*

Εκατό μέρες μοναξιάς του Έλληνα. Θα μου πεις τώρα, και πότε είχε αρωγό το Κράτος τούτος ο δύστηνος πολίτης.
Εκατό μέρες “με τον ήλιο τα μπάζουνε, με τον ήλιο τα βγάζουνε, τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε”. Πολύ καινοτόμος τρόπος για να εφαρμοστεί το Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης!
Και τώρα, τι να ευχηθείς, για τις υπόλοιπες μέρες και κυρίως νύχτες, που μας περιμένουν. Ό,τι και να ευχηθεί κανείς είναι σαν “να φτύνει πάνω, φτύνεi τα μούτρα του, φτύνει κάτω, φτύνει τα γένια του”.
Μία από τα ίδια! Αλήθεια, δεν ακούγεται σαν παραγγελία στου Μπαϊρακτάρη;

*Ο τίτλος εμπνευσμένος από την ραδιοφωνική εκπομπή της αξέχαστης ΜΑΡΙΑΣ ΡΕΖΑΝ: “Μια ώρα έτσι, χωρίς πρόγραμμα”.

Και όμως, υπάρχει σάλιο!

Κάνει μεγάλο λάθος ο υπουργός Εργασίας να πιστεύει ότι «δεν υπάρχει σάλιο».
Αυτή τη στιγμή στη χώρα υπάρχουν 10.698.880 στόματα, των οποίων οι σιελογόνοι αδένες είναι έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να παράξουν ικανοποιητικές ποσότητες σάλιου, για να ικανοποιηθεί το κοινό αίσθημα.
Με την προϋπόθεση, βέβαια, ότι κάποτε, επιτέλους, θα συνειδητοποιήσουν την μακρόχρονη απαξίωση τους από τις ελληνικές κυβερνήσεις και την πολιτική τους ταπείνωση από τους ευρωπαίους εταίρους.
Από ότι φαίνεται, όμως, θα αργήσει αυτή η πολυπόθητη ώρα. Μέχρι τότε τα στόματα θα στεγνώνουν από το ατέλειωτο μπλά μπλά για την ανωτερότητα της φυλής και από την προσπάθεια να πείσουν, ποιος έχει την πιο μεγαλύτερη… αντιρατσιστική θέση.
Με αποτέλεσμα να δίνεται το δικαίωμα στην τέταρτη εξουσία να μιλάει για τον «Γολγοθά των υπουργών».
Ώρες είναι να μας αγγαρέψουν όπως τον Σίμωνα τον Κυρηναίο να φορτωθούμε και το δικό τους σταυρό, όπως και των υπολοίπων εργαζομένων στη Βουλή, τώρα που και η μείωση των δαπανών κατά 1,74%, στον προϋπολογισμό της Βουλής, αλλά και η πιθανολογούμενη φορολόγηση του 15ου και 16ου μισθού των υπαλλήλων, τους πέφτει κομματάκι βαριά!
Τώρα εμένα γιατί μου έχει σφηνωθεί στην κούτρα μου το GRAFFITO του κ. ΠΑΥΛΟΥ ΜΑΤΕΣΙ;
Έλα ντε! Γιατί;

Γελοιογραφία: Τα διαχρονικά και αξιαγάπητα παιδιά (Μαμά Ελλάς, Πειναλέων και Ανεργίτσα) του αλησμόνητου ΜΠΟΣΤ (Μέντης Μποσταντζόγλου 1918-1995)

Ατσίδες και "Κορόϊδα"

Καίριο το ΣΧΟΛΙΟ του κ. ΑΛΕΞΗ ΠΑΠΑΧΕΛΑ, στο σημερινό - Τετάρτη 6 Ιανουαρίου 2010 - φύλλο της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ.
Επειδή θεωρώ ότι θίγονται σημαντικά θέματα, με κυρίαρχο αυτό της πολιτικής μας ωριμότητας, αποφάσισα να το αναδημοσιεύσω.
Η αυτοκριτική και τα σχόλια, δικά σας.

Τεστ ωριμότητας οι δημοτικές εκλογές

Μερικές φορές θέλω να γράψω πως «θέλουμε και τα παθαίνουμε». Τι εννοώ; Υποφέρουμε από την ποιότητα των πολιτικών που εμείς οι ίδιοι επιλέγουμε. Αφορμή για τη σκέψη αυτή στάθηκε ένα ρεπορτάζ για το ποιοι μπορεί να είναι οι υποψήφιοι των μεγάλων κομμάτων για τους σημαντικότερους δήμους της χώρας. Ομολογώ ότι με έπιασε κατάθλιψη. Ηταν όλοι, μα όλοι, «επικοινωνιακά όντα» που έγιναν διάσημα μέσα από την τηλεόραση και δεν έχουν αποδείξει ποτέ, πουθενά, ότι μπορούν να αφήσουν κάτι απτό ως έργο πίσω τους. Αλλος φημίζεται για τις εμφανίσεις του σε «πρωινάδικα» και είναι κοντά... στον κόσμο, άλλη είχε κάνει καριέρα με βάση τον θρύλο προγόνου της, άλλος θέλει να επανεκλεγεί για να διατηρήσει την πόλη του εξίσου βρώμικη και ανοργάνωτη.
Αν εμείς, οι ψηφοφόροι, εκλέξουμε έναν εξ αυτών δήμαρχο Αθηναίων ή Θεσσαλονίκης, το φταίξιμο θα είναι αποκλειστικά δικό μας. Βεβαίως θα φταίνε και τα κόμματα, που δεν μπορούν ποτέ να ξεφύγουν από τον μικρόκοσμό τους και να φέρουν κάποιον επιτυχημένο από την παραγωγή στην πολιτική.
Ασφαλώς και θα φταίει η ιδιωτική τηλεόραση, η οποία δημιούργησε, δόξασε και συντήρησε διάφορες πολιτικές «νούλες» μόνο και μόνο επειδή αποφάσισαν ότι «πουλούσαν».
Πώς θα ξεφύγουμε από αυτό τον φαύλο κύκλο; Πώς θα πεισθεί, για παράδειγμα, η κοινωνία της Θεσσαλονίκης ότι δεν της αξίζει το σημερινό επίπεδο πολιτικής εκπροσώπησης σε τοπικό, τουλάχιστον, επίπεδο; Πώς θα αποκτήσει η Αθήνα έναν τεχνοκράτη δήμαρχο που θα βάλει πέντε μεγάλους στόχους και θα γράψει ιστορία, όπως συνέβη με Ευρωπαίους πολιτικούς στο παρελθόν;
Μια καλή αρχή είναι πλέον εμείς, τα μέσα ενημέρωσης, να λέμε τα «σύκα σύκα» και να μην αιχμαλωτιζόμαστε στην επικοινωνιακή χαζογοητεία διαφόρων. Κατόπιν θα ήταν καλό εμείς όλοι, ως ψηφοφόροι, να γίνουμε πιο εκπαιδευμένοι και ενήμεροι πελάτες ζητώντας λεπτομέρειες από τους υποψήφιους για το τι σχεδιάζουν να κάνουν με το Α ή Β θέμα.
Αν επιμένουμε να είμαστε «κορόιδα» δεν θα πρέπει τότε να παραπονιόμαστε για την άθλια εικόνα των πόλεών μας, αλλά να αναρωτιόμαστε για τη δική μας ευθυκρισία. Οι επόμενες δημοτικές εκλογές, στις μεγάλες τουλάχιστον πόλεις, θα είναι ένα μεγάλο τεστ ωριμότητας για όλους. Και, πρωτίστως, για εμάς τους ψηφοφόρους.

ΣΗΜ: Προς άρση κάθε παρεξήγησης, το τραγούδι από τη ΛΙΛΙΠΟΥΠΟΛΗ, που ερμηνεύει ο κ. Σπύρος Σακκάς, δεν έχει συγκεκριμένο αποδέκτη. Απλώς ταιριάζει με την περίπτωση.

"Τι συλλογάται ο Ποιητής;"

-Ξέρω πολύ καλά τι συλλογάσαι, Ποιητή μου.
-Έπεσε και στα δικά σου τα χέρια “ Ο Χαιρετισμός στον Διονύση Σαββόπουλο” του κ. Λάκη Παπαστάθη*.
-Διάβασες κι εσύ - μεταξύ όλων των άλλων - για την πνευματική συγγένεια του κ. Δ. Σαββόπουλου με τον Μανώλη Αναγνωστάκη!
-Καταλαβαίνω απόλυτα, Ποιητή μου, τον προβληματισμό σου, για τα σημερινά πολιτιστικά πράγματα στον τόπο, όταν διαβάζεις εγκώμια σαν αυτά: «Ο Διονύσης Σαββόπουλος είναι ο πιο σημαντικός καλλιτέχνης της γενιάς μας σε όλες τις τέχνες. Τα τραγούδια του αποτελούν υλικό εθνικής παιδείας και τεκμήρια μελέτης της ελληνικής ιστορίας των τελευταίων δεκαετιών.»
-Όχι, Ποιητή μου. Μην πεις τον κριτικό τον λόγο. Δεν πρόκειται να φτουρήσει. Ειδικά, σε τούτη την εποχή της απενοχοποίησης της υποκειμενικότητας , που μας έχει επιβληθεί, από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.
-Άλλωστε, Εσύ Ποιητή μου, γνωρίζεις , ότι η σκόνη του χρόνου ξέρει να κάνει πολύ καλά τη δουλειά της.
*(ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, Τρίτη 5 Ιανουαρίου 2010)

Χριστούγεννα ήταν και πέρασαν

Max Ernst, 1926. The Virgin Spanking the Christ Child.

Τώρα που έσβησαν τα φώτα της γιορτής και κανένα δεν βλέπουμε και κανείς δε μας βλέπει – έτσι νομίζουμε τουλάχιστο – καιρός να γυρίσουμε στον παλιό γνώριμο εαυτό μας.
Καλό είναι, μαζί με το ψεύτικο δέντρο και τα εύθραυστα στολίδια του, που θα φυλάξουμε στο πατάρι, να συμπεριλάβουμε και την πρόσκαιρη ανθρωπιά μας, τις κοινωνικές ευαισθησίες μας, τα φιλάνθρωπα συναισθήματα μας, το περίσσευμα της αγάπης μας και τα θορυβώδη φιλήματα μας.
Σίγουρα θα μας χρειαστούν και του χρόνου.