"Ίσως να 'ναι κι έτσι"*

Υπάρχει κι αυτή η συγγραφική πλευρά του Γιάννη Ρίτσου.

“...Ωστόσο οι δύο φαντάροι (ασφαλώς αδειούχοι) καπνίζουν αράδα φτηνά τσιγάρα στο παγκάκι του πάρκου, πλάι στο άγαλμα του Παιδιού με το Ψάρι. Ίσως γι αυτό μυρίζουν κι οι δυο τους ψαρίλα ή βαρβατίλα απ' τις πολλές ονειρώξεις, και τώρα ακόμα βρίσκονται σε διέγερση, χωρίς να το λένε ούτε μεταξύ τους, και το ξέρουν κι οι δυο, κι αυτό τους κάνει να καυλώνουν πιότερο, κι ενώ κρατούν το τσιγάρο με το δεξί τους χέρι, με το άλλο το ζερβί τους, πιέζουν το πέος τους να το σπάσουν. Να πάρει η οργή, δεν ξεμυτίζει και καμία σκρόφα, να πάνε μαζί, ο ένας από μπρος, ο άλλος από πίσω, και να σκουντιούνται οι φαλλοί τους μεσ' απ' το σώμα της γυναίκας, - το 'χεις δοκιμάσει; - όχι: εσύ; - ούτε: το 'χω φανταστεί: φίνα θα 'ναι: έχω δει και κάτι φωτογραφίες: μ' αρέσανε: τις έχει ο Μιχάλης: ολάκερο πάκο: σ' τις έδειξε; - ναι: μ' αρέσανε και μένα: δεν κάνει να τις βλέπεις: μαραζώνεις: δεν είδες ο Μιχάλης; έχει λιώσει απ' τη μαλακία: τη βρίσκει μονάχος του: και να μου το θυμηθείς, θα 'ρθει η ώρα και δεν θα μπορεί να πάει με γυναίκα: α σιχτίρ με τούτο το παλούκι που μας φύτεψε ο θεός στα σκέλια μας: - τι λες μωρέ, μωρέ, το καμάρι μας, η λεβεντιά μας, το μεράκι μας: - πιο απ' το ψωμί κι απ' το κρασί κι απ΄το τσιγάρο. Ξεκουμπώνει ως κάτου το βρακί του, τη χουφτώνει, τη βγάζει τεντωμένη και σπαρταριστή. Το ίδιο κάνει κι ο άλλος, μη και φανεί δειλός, έτσι συντροφικάτα. Τις κοιτάζουν, καθένας τη δική του. Ύστερα ο ένας του αλλουνού. - Μεγάλη που την έχεις. - Αμ' η δικιά σου: κι είναι και πιο χοντρή: χωρίς καθόλου χαλινό: να: όπως κι η δικιά μου: τις παίζουμε; εσύ τη δικιά μου κι εγώ τη δική σου: θα 'ναι πιο μερακλίδικα. - 'Οχι: δε μου 'ρχεται: είναι αμαρτία: Τι αμαρτία; δεν την παίζεις ποτέ σου; Nαι, αλλά μοναχός, στα κρυφά. - Σαχλαμάρες. Τι μοναχός, τι μ' έναν άλλο; κι εμείς είμαστε φίλοι. Δε θα το πούμε πουθενά. Απλώνει πρώτος το χέρι του, του τη χουφτώνει. Ξεθαρρεύεται κι ο άλλος. Του την πιάνει κι αυτός. Δεν μιλάνε. Δεν κοιτιούνται. Κοιτάει ο ένας του αλλουνού. Λαχανιάζουν. Θέλουν να φωνάξουν, δεν ξέρουν τι: κάτι δυνατά, πολύ δυνατά: να βουίξει το πάρκο, να μαζευτεί κόσμος, κι αυτοί ν' αναληφθούν απλησίαστοι ασύλληπτοι, οι δυο τους μόνοι, μόνοι, μόνοι, ολόκληροι, αθάνατοι, ως τη μέγιστη στιγμή της έκρηξης, και πια δεν ξέρεις τι θα επακολουθήσει κι ούτε έχει σημασία, γιατί αυτή η στιγμή είναι όλος ο χρόνος, έξω απ' το χρόνο, και το μόνο που θέλουν είναι να φωνάξουν όλη τη συγκεντρωμένη σιωπή και ν' ακουστούν πέρα, παντού, ούουου, ούουου, ούουου, λόγια συναγμένα απ΄τους δρόμους, απ' τις ταβέρνες, απ' τα μπορντέλα. Τα πιο αισχρά, τα πιο άγια, ποτές δεν τ' αρθρώσανε, κι είναι πετρωμένα μέσα τους, βράχια, ε ωρέ ντουνιά, στην κορφή του καυλιού μου σε σηκώνω, χύνω βαθιά σου, νόημα σου δίνω, κόκκινο: μα κείνη ακριβώς τη στιγμή μια βαμμένη γυναίκα περνάει: σκεπάζει ο καθένας με την παλάμη του το δικό του το πέος: ντροπαλοσύνη: τους πέφτει: μαλακώνει: - ε, κοπελιά δεν έρχεσαι κατά δω; - δεν πηδιόσαστε μόνοι σας, θα βολευτείτε καλύτερα. Και φεύγει. Και ξαφνικά βραδιάζει. Το χρυσό λιόγερμα σβήστηκε. Μόνο το άγαλμα του Παιδιού με το Ψάρι, κρατάει λίγο ρόδινο. Ελάχιστο. Κι αυτοί ανάβουν τσιγάρο, καθένας με δικό του σπίρτο. Εξαφανίζονται. Που;...”

Από την αξιοπρεπή εργασία στην ακόμη πιο αξιοπρεπή ανεργία.

Επ' ευκαιρία της χτεσινής Παγκόσμιας Ημέρας για την Αξιοπρεπή Εργασία, ας θυμηθούμε τον σχετικό "ύμνο" του Γεράσιμου Μαρκορά, που γαλούχησε γενιές και γενιές, άσχετα αν υπήρξε παραπλανητικός κι αναποτελεσματικός.

Ξημερώνει αυγή δροσάτη

με το πρώτο της πουλί

λες και κράζει τον εργάτη


στην φιλόπονη ζωή.

Πριν αχνίσει κάθε αστέρι

με χαρούμενη καρδιά,

νέοι, μεσόκοποι και γέροι,

τρέξετ’ όλοι στη δουλειά!

Μη σας είναι ο ξένος πλούτος

εν’ αγκάθι στην καρδιά –

πέστε αζήλευτα: Είναι τούτος

εργασίας κληρονομιά.

Σηκωθείτε! Η γη χαρίζει

μόνον άφθονο καρπό,

αν ο κόπος την ποτίζει

μ’ έναν ίδρωτα συχνό.

Πάντα, ναι, τιμίου κόπου

οι γλυκύτατοι καρποί

είν οι μόνοι, που τ ανθρώπου

σώμα τρέφουν και ψυχή.

Πριν αχνίσει κάθε αστέρι

με χαρούμενη καρδιά,

νέοι, μεσόκοποι και γέροι,

τρέξετ’ όλοι στη δουλειά!

"Άθεοι" και "Θεομπαίχτες"

Πάντως, το ό,τι το ηγιασμένο ύδωρ, δεν άρχισε να κοχλάζει αμέσως μετά την επαφή του, με την κεφαλή του κ. Τσίπρα, καταρρίπτει περίτρανα τις αφελείς δοξασίες περί της αθείας του τελευταίου.

Έτσι, χάσαμε για ακόμη μιά φορά, την ευκαιρία να συναντήσουμε τον αληθινό Αντίχριστο.

Αυτό, βεβαίως-βεβαίως, δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να ψηφιστεί μονοκούκι.

Μη λησμονείτε, ότι σε περίπτωση επικράτησης του, θα στερηθεί η φιλτάτη πατρίς των καταθέσεων του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου της κυβέρνησης!

Ποιος έχει τέτοιο σθένος, για να σηκώσει ένα τόσο βαρύ φορτίο;

Επιλεκτικές "αναστατώσεις¨ αισθητικής υφής.

Ανησυχώ πάρα πολύ.

Υποψιάζομαι ότι ο εγκεφαλικός μου αισθητήρας, αυτός που ανιχνεύει την ποιότητα των προσλαμβανομένων παραστάσεων και μηνυμάτων, και κατ' επέκταση προβαίνει στην ποιοτική μέτρηση τους, είναι εκτός λειτουργίας ή στην καλύτερη περίπτωση υπολειτουργεί.

Και για του λόγου το αληθές, τούτο το διαπίστωσα με την τελευταία διαφήμιση του JUMBO, όπου δεν αισθάνθηκα την παραμικρή ψυχική και πνευματική "αναστάτωση", πόσο μάλλον την προσβολή της αισθητικής μου.

Άραγε τούτο να αποτελεί σύμπτωμα συμβατό με την ηλικία μου, (όπως συνηθίζουν να το χαρακτηρίζουν οι γιατροί ), ή "να έχω συνηθίσει την μορφή του τέρατος", που έλεγε κι ο Μάνος Χατζιδάκις;

Αλλά πάλι, γιατί "αναστατώνομαι" με όλες αυτές τις αθλιότητες, (των οποίων, ειρήσθω εν παρόδω, ων ουκ έστιν αριθμός), που συμβαίνουν, (ανά πάσα στιγμή και ώρα), σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής αυτής της "έρημης χώρας"; 

Πρακτικές που αφήνουν παντελώς αδιάφορους τους κοινωνικούς αποδέκτες, με αποτέλεσμα αυτοί να κρίνονται και να επικρίνονται - εκ των υστέρων - για την υποκριτική τους στάση.

Κωλοκατάσταση...γενικώς

Η συγκεκριμένη οπτική γωνία του Έλληνα, είναι παμπάλαια.

Ξεκινά από το ομηρικό έπος της Ιλιάδας, όταν ο ωραίος Πάρις "εκπόρθησε" τα πύρκαυλα οπίσθια της καλλίπυγου Ελένης.

Αυτό, όπως θα θυμάστε από την δευτεροβάθμια εκπαίδευση, είχε σαν συνέπεια τον Τρωϊκό πόλεμο, διότι οι υπόλοιποι Έλληνες, το πήραν προσωπικά το ζήτημα, λες και ο Πρίγκηψ εξ Ανατολών, είχε χουφτώσει τον δικό τους κώλο.

Το έχουμε αυτό οι Έλληνες. Να οργιζόμαστε με αυτούς που πολιορκούν τους ξένους κώλους, και τον δικό μας, να τον αφήνουμε εκτεθειμένο στις διαθέσεις του καθενός.

Τι να πεις; Άγνωσται αι βουλαί των Ελλήνων!

Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου.

Στην προκειμένη περίπτωση, έχουμε – πάντα κατά την άποψη μου, φυσικά – να κάνουμε με δύο περιπτώσεις:

Ή ότι έχουμε να κάνουμε με έναν ένθερμο οπαδό του νεοφιλευθερισμού, (έτσι όπως αυτός εκδηλώνεται από την σημερινή συγ-κυβέρνηση), ο οποίος, όντας επηρεασμένος από το προεκλογικό κλίμα, θέλησε να αποδώσει το ιδεολογικό του χρώμα στο ζωντανό που βρέθηκε στο διάβα του, εκθέτοντας το αδίκως, μιας που ακόμη κι αυτά τα ζώα, είναι πιο συνειδητοποιημένα και πιο ώριμα πολιτικά από πλείστα άτομα του εκλογικού σώματος, και

Ή ότι έχουμε να κάνουμε με άτομο που είναι ακραιφνής fan των lifestyle τηλεοπτικών εκπομπών, με απωθημένα μακιγιέρ celebrities της showbiz, και ειδικότερα των αοιδών “σκυλοπρεπών” ασμάτων, όπως αποδεικνύεται από το παραπάνω φωτογραφικό στιγμιότυπο.

Η Παγκόσμια Ημέρα Αδέσποτων Ζώων στην Ελλάδα.

Η Παγκόσμια Ημέρα Αδέσποτων Ζώων, δεν ξημέρωσε ποτέ για την μελαγχολική Κάρμεν, τον φοβιτσιάρη Χόρχε και τον χαδιάρη Χουάν.

Φρόντισαν για τούτο, κάποιοι που φέρουν, υπερηφάνως, τον τίτλο του Ανθρώπου. Μόνο, που σε τούτη την χώρα, αυτός ο τίτλος είναι υπό αίρεση.

Βρέθηκαν δολοφονημένα σήμερα το πρωί, μέσα στην αυλή, με έκδηλη την αγωνία του θανάτου.

Καλό ταξίδι, μικροί μου φίλοι. Θα μου λείψετε πολύ.

Το μόνο που με παρηγορεί είναι, ότι εκεί που θα πάτε, δεν θα υπάρχουν άνθρωποι και δη Έλληνες.




Δεν το αρνούμαι, πως από την στιγμή, που είδα τους δολοφονημένους φίλους μου, έχω κατακλυστεί από ανάλογα συναισθήματα. 

Καμιά φορά, η αυτοδικία είναι μονόδρομος.