Πρόγευση από EUROVISION

Ξέρω πολύ καλά, τι σκέφτεστε! Πάει αυτός τα΄παιξε! Εδώ γίνεται ο κακός χαμός κι αυτός ασχολείται με μουσικά πανηγυράκια – υποτιμητικός χαρακτηρισμός των εστέτ της υψηλής παιδείας και αισθητικής!

Κάθε άλλο, καλοί μου φίλοι. Έχω συνειδητοποιήσει εδώ και πάρα πολύ καιρό, ότι η Ψωροκώσταινα ή κατ΄άλλους Παλαιοκώσταινα έχει τινάξει τα πέταλα. Και ότι αυτό το πτώμα – ντυμένο Σταχτοπούτα, πάνω από τον κουρελιασμένο χιτώνα – που το περιφέρουν οι ανίκανοι πολιτικοί στις οικονομικές πρωτεύουσες της Εσπερίας - εν είδει ατραξιόν τσίρκου – γίνεται για τα μάτια της κοινής γνώμης. Ποια μάτια, δηλαδή, τις τσίμπλες που δεν την αφήνουν να δει την πραγματικότητα.

Έτσι, λοιπόν, κι εγώ το είδα το πράγμα πιο πρακτικά. Από τη στιγμή που δεν πρόκειται να γλυτώσει κανείς το χορό του Ζαλόγγου, σκέφτηκα, γιατί να ακολουθήσω κι εγώ τα πατροπαράδοτα ήθη κι έθιμα – δικαιωμένα από την ιστορία κι ευλογημένα από την Εκκλησία - και να πηδήξω στο κενό υπό τους κλασικούς μουσικούς φθόγγους της παράδοσης μας;

Για τούτο, επέλεξα να κάνω το προσωπικό μου σπαγγάτο πάνω από την άβυσσο, με μουσικό χαλί ένα πολύ όμορφο τραγούδι, που ερμηνεύει με εξαιρετικό τρόπο ο Νορβηγός τραγουδιστής Didrik Solli-Tangen. To τραγούδι έχει τίτλο “My heart is yours” και είναι η φετινή συμμετοχή της Νορβηγίας. Κι ευελπιστώ και η επικράτηση της, για μια ακόμη φορά.

Δεν θέλω να σας κρύψω ότι υπάρχει ακόμα ένας λόγος – ανθρωπιστικό, θα τον χαρακτήριζα – που με οδήγησε στην απόφαση να προχωρήσω στην συγκεκριμένη ανάρτηση.

Επειδή είναι σπαραγμός ψυχής να βλέπεις τις εκπομπές “καλόπιστης κοινωνικής κριτικής” να μηρυκάζουν τις ίδιες και τις ίδιες σάρκες χωρίς αποτέλεσμα και κυρίως χωρίς ακροαματικότητα, και μέχρι:

-Να αποκαλυφθεί το τρίτο πρόσωπο στην υπόθεση του πολύκροτου διαζυγίου.

- Να αποσαφηνιστεί εάν ο κοριός ή η απλή φιλοξενία μιας φίλης, ήταν η αιτίες που προκάλεσαν το ξέσπασμα μπροστά στις κάμερες, γνωστού παρουσιαστή reality κι επίσης γνωστής πανελίστριας.

-Να αποκατασταθούν οι οικογενειακές και συναισθηματικές σχέσεις “πολυτεχνίτου” καλλιτέχνιδος, καθώς και η άμεση έναρξη προστασίας των φίλων της από τον Αρχηγό της Αστυνομίας ή ακόμη καλύτερα από τον ίδιο τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη.

Επειδή, λοιπόν, νοιώθω τον εαυτό μου βαθιά υποχρεωμένο απέναντι σε αυτές τις εκπομπές εκπαιδευτικού χαρακτήρα, και μιας που έχει αρχίσει και η αντίστροφη μέτρηση του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision – και πολύ gourmet θέμα για τις εν λόγω εκπομπές – αποφάσισα να προσφέρω το προαναφερθέν θέμα – ή καλύτερα θύμα; - στις μεγαλοκοπέλες παρουσιάστριες των εν λόγω εκπομπών, για να έχουν κάτι πιο φρέσκο να ξεσκίζουν μαζί με τους υπόλοιπους ακαθορίστου ιδιότητας συνεργάτες τους, προς δόξαν της ακροαματικότητας και προς τιμήν του νοήμονος κοινού με τα μηχανάκια.

Ο έρωτας στα χρόνια της οικονομικής κρίσης

Η οικονομική κρίση μπορεί να έφερε σκληρά μέτρα – μέχρι τα όρια των βορίων και νοτίων προαστίων, για να μην ξεχνιόμαστε – αλλά μας έμαθε και κάποιους καινούργιους όρους.

Αυτοί οι όροι, λοιπόν, αν συνδυαστούν με τις κατάλληλες λέξεις, μπορούν να δημιουργήσουν καινούργιες εκφράσεις πάθους, που κάλλιστα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη στενότερη – πιο στενότερη δεν γίνεται – προσέγγιση των ερωτευμένων ζευγαριών, ανεξαρτήτως σεξουαλικών αποκλίσεων.

-«Αγαπούλα, κάνεις κέφι να… μεταρρυθμιστούμε; Είναι μια καλή ευκαιρία να αναπτύξουμε και να σταθεροποιήσουμε τη σχέση μας.

-«Λατρεία μου, τι θα΄λεγες για ένα… δημοσιονομικό εκτροχιασμό;»

-«Κουκλάρα μου , είσαι για μια… αξιολόγηση των οίκων μας;

-«Μανάρα μου τοκογλύφα, σήκωσε μου τα… spreads μου!

Αφήστε κατά μέρος, λοιπόν, τις αναστολές και χρησιμοποιήστε χωρίς φόβο και πάθος, κάποιες από τις ερωτικές εκφράσεις που αναφέρω πιο πάνω ή ακόμα καλύτερα δημιουργείστε εσείς κάποιες στο ίδιο πάνω-κάτω πνεύμα, που μπορεί να είναι πιο άρτιες και να αποδίδουν καλύτερα το νόημα της 14ης του Φλεβάρη.

Εκτός κι αν είστε από κείνους τους ξενέρωτους - και με το συμπάθιο - που πιστεύουν ακόμα ότι, η νύχτα του Αγίου Βαλεντίνου είναι ένας καμβάς ερωτικών στιγμών ευτυχίας που πρέπει να τη βιώσετε με όλα τα κουλά παρελκόμενα όπως, φρέσκα τριαντάφυλλα ψυγείου, κακής ποιότητας σοκολάτα, υπόξινη φτηνιάρικη σαμπάνια και στόμα γεμάτο από τις τρίχες του λούτρινου αρκούδου με την κατακόκκινη καρδιά κολλημένη στο στήθος, που σου δίνει την αίσθηση ότι παρακολουθείς επεισόδιο από το Grey΄s Anatomy.

Καλή επιτυχία στην εφαρμογή των ερωτικών σας μέτρων!

Οι Μασκαράδες

Είμαι πάρα πολύ μπερδεμένος. Την Πέμπτη που μας πέρασε, η δασκάλα μας έβαλε έκθεση με τίτλο “Οι μασκαράδες”.

Χτες η κυρία μου είπε ότι ήμουνα εκτός θέματος, γιατί, λέει, ότι αυτούς που περιέγραψα στην έκθεση μου δεν είναι μασκαράδες, αλλά οι βουλευτές και οι βουλευτίνες.

Κι εγώ της απάντησα, ότι αυτούς αποκαλούνε ο μπαμπάς και η μαμά μου μασκαράδες, κάθε φορά που τους ακούνε να μιλάνε στην τηλεόραση.

Κολομπίνες τους ανεβάζουν, παλιάτσους τους κατεβάζουν. Κάποιους, μάλιστα, που φαίνονται πιο σπουδαίοι από τους υπόλοιπους, μόλις τους δουν στην τηλεόραση αρχίζουν να τους φασκελώνουν – μάλιστα η μαμά βγάζει και τις παντόφλες, για να τους μουτζώσει και με τα πόδια - φωνάζοντας «φτου σας βρε παλιοκλέφτες».

Θυμάμαι την πρώτη φορά που το άκουσα αυτό, ρώτησα το μπαμπά να μου εξηγήσει ποια είναι η διαφορά του αποκριάτικου κοστουμιού του κλέφτη από του αρματολού. Κι εκείνος μου απάντησε τέρμα οι αρματολοί. Υπάρχουν μόνον κλέφτες. Κι αν θέλω να μάθω πως ήταν το κοστούμι των αρματολών να δω το ιστορικό ντοκιμαντέρ της κόκκινης πολυεθνικής κινητής τηλεφωνίας. Τώρα μάλιστα, φέξε μου και γλίστρησα!

Λένε και άλλα πολλά οι γονείς μου, που δεν μπορώ να τα πω στη δασκάλα, γιατί φοβάμαι, πως θα μας αποβάλλει οικογενειακώς από το σχολείο.

Όταν είπα στον μπαμπά για τη δασκάλα, μου είπε: «Να πεις σε αυτήν την κλώσα να πάει να πηδηχτεί».

Τώρα πάλι τι μπέρδεμα είναι και αυτό; Δηλαδή και η μαμά μου που ντύνεται σαν τη δασκάλα είναι και αυτή μασκαρεμένη κλώσα. Και τι δουλειά έχει η απόκρια με το πήδημα;

Φοβάμαι, πως ο μπαμπάς έχει μπερδέψει τα ήθη, τα έθιμα και τις παραδόσεις μας. Βέβαια, έτσι πειραγμένα που είναι τα νεύρα του, που να τολμήσεις να του πεις ότι την αποκριά γλεντάμε και τα΄Αγιαννιού πηδάμε.

Να κάτι τέτοια μπερδέματα σκαρώνουν οι γονείς στα παιδιά τους και όταν γίνονται μεγάλα –“ κωλολαό” τους λέει ο μπαμπάς – δεν ξεχωρίζουν τους αληθινούς από τους ψεύτικους μασκαράδες.

Πάντως, ας λέει ότι θέλει η δασκάλα μου. Εγώ δεν πρόκειται να αλλάξω γνώμη για το ποιοι είναι οι πραγματικοί μασκαραδες!

"Media Storm" στο Τηλεοπτικό Χωριό αναστατώνει την κοινή γνώμη

Σίγουρα και δεν ήταν δυνατόν να παραμείνει ασυγκίνητος ο παρών blogger – γνωστός και για την ευαισθησία του στα σημαίνοντα γεγονότα της πόλης του – με το συζυγικό δράμα της τηλεοπτικής βασίλισσας του καφέ, που η γνωστοποίησή του με δελτίο τύπου, συγκλόνισε το “καναπεδούχο” πανελλήνιο, προκάλεσε ισχυρό σοκ στην “ντεκαπαρισμένη δημοσιογραφία” του τηλεοπτικού χωριού, μαζί με την έντονη ανησυχία της για την τύχη των νεαρών βλαστών του λαμπερού ζεύγους των τηλεπερσόνων και την απώλεια της ψυχικής ισορροπίας των βλαχοβαλκάνιων celebrities.

Δυστυχώς, ο παρών blogger που είναι η τελευταία τρύπα του ζουρνά – κι αυτή μπουκωμένη – δεν μπορεί να κάνει τίποτα περισσότερο, από το να ευχηθεί στους πρωταγωνιστές του δράματος την όσο το δυνατόν ταχύτερη επανασυγκόλληση των σχέσεων τους – είθε ο Άγιος Βαλεντίνος να τους βρει ξανά μαζί – ούτως ώστε, και το πανελλήνιον να πάρει και κάποια χαρά – αφού από αλλού δεν θα έχει να λαβαίνει ούτε σάλιο – και η κλασική απόχρωση του “ροζ κυλοτί” που χαρακτηρίζει τις εκπομπές καλόπιστης κοινωνικής κριτικής αποκατασταθεί, απομακρύνοντας τη “μαυρίλα” των τελευταίων ημερών.

Η αλήθεια είναι ότι τον τελευταίο καιρό βάσκανος μοίρα έχει κτυπήσει σπουδαίους παράγοντες της showbiz, με αποτέλεσμα τη δημιουργία αρνητικών επιπτώσεων τόσον στην καριέρα τους όσο και στη ψυχολογία των τηλεθεατών.

Διερωτώμαι μήπως όλες και όλοι αυτοί που έχουν απ΄ευθείας κοζερί με τα άστρα, έχουν δίκιο όταν ισχυρίζονται ότι, για όλο αυτό το αρνητικό κλίμα φταίει η ανάδρομη φορά των αιμορροίδων των πλανητών, εξ ου και η ζοχαδιακή τους συμπεριφορά απέναντι στον κόσμο του θεάματος και του ακροάματος.

Ή μήπως ξέρουν πάρα πολύ καλά τι κάνουν; Τι να σας πω κι εγώ!

"Το δικό μας το ηθικό πότε θα μας το σηκώσετε;"

Η Λυρική, ο Γερουλάνος και ο coach Pangalos

Του Μπαμπη Παπαδημητριου
Δηλώνω εξαρχής ότι τρέφω τα πιο τρυφερά αισθήματα για τους ανθρώπους που μας ομορφαίνουν τη ζωή. Οπως οι εργαζόμενοι της Λυρικής Σκηνής. Οπως εκείνοι που στηρίζουν με τη δουλειά τους το Μέγαρο Μουσικής. Αλλά και όσοι εργάζονται στο ανακαινισμένο και αφημένο σε εχθρικό έδαφος Εθνικό Θέατρο.
Δυσκολεύομαι όμως να κατανοήσω γιατί είναι σωστό να αυξηθούν οι αμοιβές της Λυρικής κατά 6% το 2009 και ήδη κατά 7% το 2010. Τους τα χρωστούσαν; Η απάντηση, αν πιστέψω τον υπουργό Πολιτισμού, είναι πως «το ηθικό των εργαζομένων είναι σε πάρα πολύ άσχημη κατάσταση» (Πρακτικά της Βουλής, συζήτηση επίκαιρης ερώτησης με αριθμό 230/14.12.2009).
Και πού να δείτε, κύριε υπουργέ, το «ηθικό» των υπολοίπων. Θυμήθηκα, με την ευκαιρία, την, κατά διήγηση εργαζομένου μουσικού στην Καμεράτα του Μεγάρου, συμφωνημένη μείωση αποδοχών κατά 20% όταν, προσφάτως, ο μεγάλος υποστηρικτής της «έκοψε» τη χορηγία. Αλλά και τόσοι άλλοι εργάτες του πολιτισμού, που δεν πιθηκίζουν στα στούντιο των μεγαλοεργολάβων της «ενημέρωσης», που δεν έχουν ανταλλάξει την αξιοπρέπειά τους με τη λατρεία της βλακώδους επαναλήψεως προς δόξαν των μετρητών τηλεθέασης, από δύσκολη μέρα σε δυσκολότερη βρίσκονται!
Η ανάλυση του κ. Παύλου Γερουλάνου προς τον βουλευτή Καζάκο είναι εκπληκτική. Απόδειξη ότι ο κομμουνιστής ηθοποιός παραδέχθηκε πως «με τα όσα είπατε, μας αποστομώσατε». Σύμφωνα με τον κεντρικό πρωταγωνιστή σε δεκάδες λαϊκές τηλενουβέλες, σίγουρα πολύ κοντά στο πρότυπο του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, «οι καλλιτέχνες δεν μπορούν να προαγάγουν την τέχνη τους» επειδή «μένουν καθηλωμένοι». Στο βαθμολόγιο και μισθολόγιο του κράτους, βεβαίως. Και όμως, κατά τον ίδιο πάντοτε βουλευτή, τα «ανελαστικά έξοδα του θεάτρου, μισθοί και λειτουργικά, ξεπερνούν τα 25 εκατομμύρια».
Συμφώνησε και ο υπουργός Πολιτισμού. Και έδωσε το παράδειγμα όσων εννοεί ο υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου όταν λέει ότι θα κρατά το 10% της εγκεκριμένης δαπάνης των υπουργείων. Το 2009, είπε ο κ. Γερουλάνος, το υπ. Οικονομικών «έδωσε εντολή για 90% απορροφητικότητα, δηλαδή η Λυρική έπρεπε να βγάλει τη χρονιά με 16,2 εκατ.». Ομως, συνεχίζει ο ίδιος, «για να κλείσουμε τη χρονιά χωρίς οφειλές, πρέπει να πληρώσουμε 34 εκατομμύρια, δηλαδή τα διπλάσια». Ο υπουργός κατηγορεί για την κατάσταση αυτή την προηγούμενη διοίκηση. Δεν γνωρίζω αν έχει λάβει μέτρα λογοδοσίας και ποια. Γνωρίζω όμως πως «στη Λυρική αυτή τη στιγμή δουλεύουν 23 ράφτρες» και πως «η πιο ακριβοπληρωμένη παίρνει 3.000 ευρώ και πάνω, χωρίς τις υπερωρίες και άλλα προνόμια». Και προσθέτει πως το «τραγικό» είναι ότι «δεν τις χρησιμοποιούν», αλλά «όταν ανεβαίνει μια παράσταση, παίρνουν εξωτερικά συνεργεία για να κάνουν την ίδια δουλειά».
Ως εδώ καλά. Εκεί όμως που ο κ. Γερουλάνος με ξεπέρασε είναι όταν διαβεβαίωσε τον βουλευτή του ΚΚΕ ότι ο μισθός των αργούντων ραπτριών ή των «είκοσι οκτώ διοικητικών υπαλλήλων με 5.000 ευρώ χωρίς υπερωρίες» δεν είναι το θέμα. «Μακάρι να έπαιρναν όλοι τόσα», αναφωνεί ο υπουργός. Μήπως ο «αγαπητός φίλος» πρέπει να περάσει από τον coach Pangalos για να συζητήσουν πού είναι το θέμα.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά τον κ. ΜΠΑΜΠΗ ΠΑΠΑΔΗΝΗΤΡΙΟΥ, που με αφορμή το άρθρο του, που δημοσιεύεται στη σημερινή (Σάββατο, 30 Ιανουαρίου 2010) ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ της ΚΑΘΗΝΕΡΙΝΗΣ, μου δίνεται η ευκαιρία να εκφράσω κάποιες γενικότερες απορίες μου στον κ. ΥΠΟ.ΤΟΥ.

Σεβαστέ μου κ. Γερουλάνο, γνωρίζετε ότι η φτώχεια κουβαλά μαζί της δύο βασικά στοιχεία: τη γκρίνια και την καχυποψία. Γι΄αυτό θα πρέπει να οπλιστείτε με υπομονή, για να αντιμετωπίσετε τις παραξενιές των ιθαγενών τούτης της έρημης χώρας, που είναι ιδιαίτερα αυξημένες σε τούτους τους δύσκολους καιρούς, που μας οδήγησαν οι προκάτοχοί σας, από την επονομαζόμενη μεταπολίτευση – εγώ θα την χαρακτήριζα “μετα-λήστευση”,αν στερούμουν καλής ανατροφής – και μετά.

Γνωρίζω πολύ καλά ότι, για το συγκεκριμένο θέμα , που θέλω να σας ρωτήσω, θα χαρακτηριστώ από την αθηναϊκή πολιτιστική εξτραβαγκάντζα , ως άτομο με πολιτιστικές αγκυλώσεις. Ουδόλως με απασχολεί, διότι είναι γνωστόν ότι κανείς δεν είναι τέλειος, πόσο μάλλον οι στερούμενοι μεταμοντέρνων τάσεων.

Θα ήθελα, να μάθω, - και πιστεύω και μερικοί άλλοι συμπατριώτες μου - ποιο είναι τελικά το ποσό των τελών χρήσεως που θα καταβληθεί στο Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων, από τη χρήση του αρχαίου θεάτρου του Θορικού – μετά από έγκριση του ΚΑΣ - για τη φωτογράφηση top models, από την κ. Καλλιόπη Καρβούνη (CALLIOPE): 10.000 ευρώ, όπως μας πληροφορεί η κ. Ν. ΚΟΝΤΡΑΡΟΥ-ΡΑΣΣΙΑ (ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ,29/01/2010) ή 5.000 ευρώ, όπως αναφέρει η κ. ΓΙΩΤΑ ΣΥΚΚΑ στις Προ-βολές της (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 29/ο1/2010); Όχι για κανένα άλλο λόγο, αλά για να ξέρουμε πόσο είναι οι αντικειμενικές αξίες των αρχαιολογικών μας χώρων!

Δεν θα σας απασχολήσω άλλο, γιατί ξέρω πόσο απασχολημένος είστε με την αποκατάσταση της εύρυθμης λειτουργίας του δημόσιου ραδιοτηλεοπτικού φορέα. Ήδη οι πρώτες ουσιαστικές αλλαγές δημιούργησαν κλίμα ευφορίας κι εμπιστοσύνης στους χρηματοδοτούντες τον οργανισμό πολίτες.

Τέλος, εκείνο που επείγει να μάθω είναι - πιστεύω και αρκετοί από τους συμπατριώτες μου - είναι,πότε η κυβέρνηση σας θα μου σηκώσει και το δικό μου το ηθικόν, γιατί η όλη κατάσταση – αφραγκία – έχει επηρεάσει και το “ανήθικο”

Προς το παρόν και μέχρι την λήψη των απαντήσεων, ας πιούμε εις υγείαν ημών των κορόϊδων!

Τα "κοντά ποδάρια" της ελεύθερης έκφρασης και της ανεξάρτητης δημοσιογραφίας

Ο κ. Κούλογλου με την ευκαιρία της ανάληψης των νέων καθηκόντων του στο Διοικητικό Συμβούλιο της Ε.Ρ.Τ., έκανε την ακόλουθη δήλωση:

«Αποδέχτηκα την τιμητική πρόταση του κ. Γερουλάνου, καθώς αποκαθιστά μια κατάφορη αδικία που διεπράχθη εις βάρος μου και, το κυριότερο, έπληξε την ελεύθερη έκφραση και την ανεξάρτητη δημοσιογραφία, συστατικά στοιχεία της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης. Αποδεικνύοντας ότι όπως και το ψέμα έτσι και η λογοκρισία έχει κοντά ποδάρια…» (ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 29/01/2010)

Κατανοητή απόλυτα η έκφραση πικρίας του, όπως αυτή εκφράζεται στο πρώτο σκέλος της δήλωσής του. Προς τούτο και η αποφυγή κάθε σχολιασμού.

Στο δεύτερο σκέλος της δήλωσης του, ο κ. Κουλάγλου μας τα χαλάει λιγάκι.

Κατά την ταπεινή μου άποψη, βρίσκω λιγάκι εγωιστική αυτή τη σύνδεση της προσωπικής του περιπέτειας – κολάσιμη, κατά τα άλλα, η πράξη του απελθόντος Προεδρείου της Ε.Ρ.Τ. – με την πρόκληση πλήγματος κατά της ελεύθερης έκφρασης και της ανεξάρτητης δημοσιογραφίας.

Θα ήταν ευχής έργον να αποτελούσαν συστατικά στοιχεία της δημόσιας τηλεόρασης, τόσον η ελεύθερη έκφραση όσο και η ανεξάρτητη δημοσιογραφία, ειδικά στα δελτία ειδήσεων και στις διάφορες πολιτικές εκπομπές. Είναι κοινό μυστικό στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ, ότι η δημόσια τηλεόραση είναι το φερέφωνο της κάθε κυβέρνησης. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και κάποιοι υπερκομματικοί παρουσιαστές στον χώρο της.

Δοθείσης ευκαιρίας – άσχετο με την περίπτωση και τις δηλώσεις του κ. Κούλογλου – θα ήθελα να εκφράσω την ευχή όπως, εκτός από το ψέμα και τη λογοκρισία να αποκτήσουν κοντά ποδάρια και η διαπλοκή, ο κιτρινισμός, η παραπληροφόρηση, η χειραγώγηση, ο προσωπικός διασυρμός , ο λαϊκισμός και η πολιτική σκοπιμότητα, που εκφράζονται από μεγάλη μερίδα του έντυπου και ηλεκτρονικού τύπου.

" Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική"*

Crédits photo : Le Figaro/Marmarα

"Μια γλώσσα που στον ήχο της κυριαρχεί η γλύκα / Η πιο ωραία που γέννησαν τα ανθρώπινα χείλη."
Andre Chenier, Η εφεύρεση

Αποφάσισα να επικολλήσω το άρθρο της κ. Μαίρης Παπαγιαννίδου, που δημοσιεύθηκε στο ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ, 24 Ιανουαρίου 2010, για τους παρακάτω αναφερόμενους λόγους.
Επειδή Ευρώπη δεν είναι μόνον οι Βρυξέλλες, οι Οίκοι Αξιολόγησης και η Γερμανική Προκατάληψη.
Επειδή Ευρώπη δεν είναι μόνον η DER SPIEGEL και οι υπόλοιπες “Εκδοτικές Φάουσες” της Δημοκρατικής Εσπερίας.
Επειδή η ουσία της Ελληνικής Γραμματείας έχει πέσει θύμα παραχάραξης από τους ακροδεξιούς κύκλους.
Επειδή η ζωή δεν είναι δυνατόν να προχωρήσει μέσα σε κλίμα συνεχούς εσωστρέφειας και μιζέριας, και
Από βαθιά εκτίμηση στην Ελληνολάτρισσα Γαλλίδα, κ. Ζακλίν Ντε Ρομιγύ, που αφιέρωσε τη ζωή της στην διατήρηση των Ελληνικών Γραμμάτων και την προβολή της Έλλάδας.

Χωρίς όραση, η 96χρονη γαλλίδα ελληνίστρια Ζακλίν ντε Ρομιγύ εξακολουθεί να γράφει για την επικαιρότητα των αρχαίων ελληνικών, δίνοντάς μας σύντομα μαθήματα γλώσσας

Η μαγιά της Ευρώπης

ΖΑΚΛΙΝ ΝΤΕ ΡΟΜΙΓΥ – ΜΟΝΙΚ ΤΡΕΝΤΕ
Μαθήματα ελληνικών
Μετάφραση Χριστιάνα Σαμαρά
Εκδόσεις Ωκεανίδα
2009, σελ 227, τιμή 14 ευρώ

ΤΗΣ ΜΑΙΡΗΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΙΔΟΥ

Σε μια εποχή έντονων ανακατατάξεων η 96χρονη Ζακλίν ντε Ρομιγύ εξακολουθεί να είναι η πιο ζωηρή υπέρμαχος μιας υπόθεσης φαινομενικά χαμένης: της διατήρησης των ελληνικών γραμμάτων στα ευρωπαϊκά σχολεία. Η συγκυρία είναι δύσκολη. Πρώτον, τίθεται το ερώτημα πόσες πιθανότητες έχει η διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας να επιζήσει στον καιρό της «ψηφιακής επανάστασης» και της διάδοσης του Διαδικτύου. Και σαν να μην έφτανε αυτό, εδώ και μισό αιώνα σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες πλήττει τις κλασικές σπουδές μια ιδιαιτέρως σοβαρή και επικίνδυνη κρίση. Εκδηλώθηκε αντίδραση στην ιδέα ότι τα αρχαία έργα ήταν ανέκαθεν ανώτερα. Υποστηρίχτηκε η άποψη ότι έχουμε «κατακλυστεί από τα ελληνικά!». Δημιουργήθηκαν έριδες που θα μπορούσαν να συνοψιστούν στον τίτλο «Διαμάχη ανάμεσα στους Αρχαίους και στους Σύγχρονους». Σε αυτόν τον αγώνα η μεγάλη κυρία των ελληνικών γραμμάτων προχωρεί για άλλη μία φορά ένα βήμα μπροστά από την εποχή της. Προβλέπει ότι η κρίση θα είναι σύντομη. Και προκειμένου να μην τρέφει κανείς καμία αμφιβολία ως προς αυτό, αφήνει μία ακόμη παρακαταθήκη στους επιγόνους της με το βιβλίοΜαθήματα ελληνικών(γαλλικός τίτλος:Ρetites lecons sur le grec ancien, δηλαδήΣύντομα μαθήματα αρχαίων ελληνικών ), το οποίο έγραψε το 2008 αμέσως μετά τοΡourquoi la Grece? (Γιατί η Ελλάδα;). Αυτή τη φορά απλώς χρειάστηκε τη συνεργασία της πρώην μαθήτριάς της, επίσης ελληνίστριας, Μονίκ Τρεντέ.«Μπορεί να χάνει την όρασή της η Ζακλίν ντε Ρομιγύ,αλλά δεν χάνει το κουράγιο της για την υπεράσπιση του ελληνικού πολιτισμού»σχολίασε αναγνώστρια στο Ιnternet. Και δεν παραλείπει να περιγελά, μαζί με τη συνεργάτιδά της, τους μεγαλόσχημους ψευτοσοφούς της τηλεόρασης και άλλων παρόμοιων χώρων οι οποίοι χρησιμοποιούν, για παράδειγμα, τη λέξη «προβληματική» (το σύνολο των προβλημάτων με τα οποία συνδέεται κάτι) σε κάθε κουβέντα τους, εκεί που θα αρκούσε απλώς να πουν «πρόβλημα».

Από τις στάχτες
Πέρα από τη φαιδρή όψη των πραγμάτων η συγγραφέας μάς θυμίζει ότι η εν λόγω διαμάχη δεν είχε τη δύναμη να ανακόψει τη διάδοση των ελληνικών, τα οποία συνέχισαν να διδάσκονται όλο και πιο έντονα όχι μόνο στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες αλλά και στον Νέο Κόσμο, ενώ ακόμη πολλά έργα της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας αντλούν την έμπνευσή τους από την Ελλάδα. Η Ελλάδα, ο μύθοι της, οι ήρωές της εξακολουθούν να είναι «στη μόδα»... Και αυτό δεν είναι διόλου παράξενο. Με βάση τη σύντομη ιστορική αναδρομή της ντε Ρομιγύ σε αυτό το βιβλίο, στο σημείο που μπορεί να νομίσει κανείς ότι όλα τελειώνουν για την ελληνική γλώσσα, εκεί ακριβώς όλα αρχίζουν. «Συνέβη αυτό όταν το Βυζάντιο, τη μόνη ελπίδα που είχε απομείνει για να διατηρηθεί ζωντανή η ελληνική γλώσσα, έπεσε στα χέρια των Τούρκων. Αντί να πεθάνει η ελληνική γλώσσα μετά την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους, ήταν ακριβώς τότε που πολλοί Ελληνες της Κωνσταντινούπολης μετανάστευσαν στην Ευρώπη, εκδηλώθηκαν κάποιες προσπάθειες αναβίωσης των ελληνικών στη Φλωρεντία, άρχισε ο Ερασμος στο Ρότερνταμ να προτρέπει ολόκληρη την Ευρώπη να μάθει ελληνικά, ήρθε και η ανακάλυψη της τυπογραφίας το 1440 και συνέβαλε καθοριστικά όχι μόνο στη διάδοση των γραμμάτων και στην κυκλοφορία των γλωσσών, αλλά και στην εξάπλωση της διδασκαλίας των ελληνικών (...). Και αν νιώθουμε ότι μπαίνουμε σε έναν νέο Μεσαίωνα, αν οι μελετητές των αρχαίων γλωσσών, που αρχίζουν να σπανίζουν πλέον στα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια, θυμίζουν αναπόφευκτα τους αντιγραφείς του 13ου αιώνα που με τον ζήλο τους κρατούσαν άσβεστη τη φλόγα στα κελιά των μοναστηριών, μπορούμε τουλάχιστον να ελπίζουμε, καθώς όλα οδεύουν πιο γρήγορα σήμερα από ό,τι στο παρελθόν, ότι η κρίση θα είναι σύντομη και θα παρέλθει γρήγορα».

Η Ζακλίν ντε Ρομιγί μοιάζει να έχει υπόψη της την πολύ σύγχρονη φαινομενολογία των προβλέψεων όταν αποφαίνεται σταΜαθήματα ελληνικών: «Οπως και να ΄χει- και για να παραμείνουμε στην εκπληκτική ιστορία μιας εξελικτικής πορείας που μας οδηγεί από τον 15ο αιώνα π.Χ. μέχρι τον 21ο- το σίγουρο είναι πως σαστίζει κανείς μπροστά στη δύναμη με την οποία διαδόθηκε η ελληνική γλώσσα μέσα από τόσες κρίσεις και αναγεννήσεις». Υπάρχει μια σιωπηρή υπόσχεση σε μια διαδικασία φυσιολογικής ανάπτυξης, την οποία εγγυάται η φύση. Πώς εξηγείται όμως το συγκεκριμένο φαινόμενο; Ο πρώτος λόγος που συνέβαλε καταλυτικά στην εξάπλωση της αρχαίας ελληνικής γλώσσας ανά τους αιώνες ήταν η άρρηκτη σχέση η οποία συνέδεσε τη γλώσσα με τη θαυμαστή ακτινοβολία των έργων που γράφηκαν σε αυτήν. Πέρα από το ότι η Ελλάδα επινόησε διαδοχικά όλα σχεδόν τα λογοτεχνικά είδη, σχεδόν όλους τους μύθους και μεγάλο αριθμό σπουδαίων φιλοσοφικών δογμάτων, η ελληνική γλώσσα δεν αποτελεί μόνο μέσο πρόσβασης στα ίδια τα κείμενα. Είναι εξίσου αλήθεια ότι το ποιόν της ελληνικής γλώσσας διαμόρφωσε το ποιόν των έργων.

Ακρίβεια και ομορφιά
Οπως επιχειρεί να δείξει η συγγραφέας σε αυτό το ύστατο εγχειρίδιο ελληνικών με πλήθος παραδειγμάτων, τα λογοτεχνικά έργα επιβλήθηκαν μέσα στους αιώνες ακολουθώντας μια συνεχή ροή από επινοήσεις που επέτρεπαν στη γλώσσα να ανανεώνεται, προσδίδοντάς της μια αίσθηση γλωσσικής έκφρασης η οποία συνδυάζει ακρίβεια και ομορφιά. Εκπλήσσεται κανείς από την ικανότητα της γλώσσας αυτής να εκφράζει τόσες ποιητικές και φιλοσοφικές ανακαλύψεις, σημειώνει η Ρομιγύ. Το πυκνό αισχύλειο ύφος συνοδεύεται από υποβλητικές παρομοιώσεις και επινοήσεις λέξεων σπάνιας τόλμης: «αργυραμοιβός σωμάτων» ήταν ο θεός του πολέμου Αρης, σαν μικροτραπεζίτης που αντάλλασσε τους νεκρούς όπως ανταλλάσσουμε νομίσματα. Η ευρηματικότητα συνεχίζεται όταν αποκαλεί την ωραία Ελένη «πολυλάνωρ», δηλαδή γυναίκα με πολλούς άντρες, ενώ για το όνομά της σχολιάζει ότι Ελένη σημαίνει «ελένας» (από το ελείν και ναυς), «αυτή που ρημάζει τα καράβια» (Καραβοπνίχτρα). Μάλιστα, η ευφάνταστη υβριστική έκφραση του Αριστοφάνη «κρουνοχυτρολήραιον ει»- λέξη που κατασκεύασε ο ποιητής από τον κρουνό (πηγή), τον χύτρο (τσουκάλι) και το ληρέω (μωρολογώ), για να πει «είσαι ανόητος πολυλογάς»- έχει επιβιώσει, κάτι που πιθανότατα γνώριζε η Ρομιγύ αλλά όχι οι αναγνώστες της, παραλλαγμένη ως τις μέρες μας: «είσαι κρασοκανάτας».

Τα πράγματα σοβαρεύουν όταν έχουμε τη δημιουργία λέξεων ή παραγώγων που επιτρέπουν ακριβέστερη νοηματοδότηση σε ιδέες και νοήματα. «Σήμερα είμαστε σε θέση να αποτιμήσουμε το μέγεθος της αθηναϊκής ευρηματικότητας η οποία, ακριβώς στο κατώφλι του 5ου αιώνα π.Χ., δημιούργησε εντελώς συνειδητά τη λέξη «δημοκρατία». Ο όρος επινοήθηκε ταυτόχρονα με το πολιτικό σύστημα που περιέγραφε και που ίδρυσαν τότε οι Αθηναίοι» γράφει η Ρομιγύ. Την ίδια εποχή γίνεται η διάκριση μεταξύ «ηγεμονίας» και «αυτοκρατορίας», δημοκρατίας και δημαγωγίας, ταξινομούνται οι διάφορες μορφές συγκρότησης μιας πολιτείας. «Ολα αυτά εγγράφονται στον 5ο αιώνα, στον αιώνα της αθηναϊκής ακτινοβολίας, αλλά εγγράφονται πλέον και στις οριστικές κατακτήσεις του πνεύματος και της γλώσσας». Η επινόηση λέξεων και ο εμπλουτισμός του λεξιλογίου πήγαιναν μαζί με την εκλέπτυνση της πολιτικής ανάλυσης. Και παρ΄ όλο που η ελληνική θεωρείται σήμερα νεκρή γλώσσα, μια πλειάδα λέξεων που κατασκευάζονται στη Δύση για να προσδιορίσουν νέες πραγματικότητες είναι ελληνικές- το τηλέφωνο, ο φιλοτελισμός, η ψυχανάλυση. Ακόμη και το όνομα Ευρώπη είναι ελληνικό. Ανήκει στην πριγκίπισσα που ερωτεύεται ο Δίας όταν τη βλέπει να παίζει με τις φίλες της στην παραλία της Σιδώνας. «Είτε μιλάμε για γλώσσα είτε για λογοτεχνία ή για τέχνη, η ελληνική κληρονομιά δεν είναι απλώς μια κληρονομιά κοινή σε όλους τους λαούς της Ευρώπης» καταλήγει η Ρομιγύ. «Είναι ο αρχικός πυρήνας, η “μαγιά” θα λέγαμε της Ευρώπης». Και ακόμη παραπέρα: με τρόπο σταθερό και επίμονο, μέσα από την αρχαία τραγωδία ή την πολιτική επιστήμη, τη μυθολογία ή την ιστορία, το ελληνικό πνεύμα επικεντρώθηκε στην «ανθρώπινη κατάσταση» και όχι στις ιδιαιτερότητες του «ιδιωτεύοντος» ανθρώπου.

«Είναι σίγουρο ότι οι Ελληνες και βίαιοι ήταν, και πολέμους, ακόμα και εμφύλιους, έκαναν. Αυτά είναι τα γεγονότα. Αλλά, όμως, υπάρχουν και τα κείμενα. Κι αυτά εκφράζουν ομόθυμα την άποψη ότι είναι φοβερό να ζει κανείς μέσα στη βία, ότι πρέπει να την ελαττώσουν και να τη σταματήσουν. Ολα τα αρχαία ελληνικά κείμενα που μας έχουν παραδοθεί καταδικάζουν τον πόλεμο με τέτοια δύναμη που παραμένουν μέχρι σήμερα πρότυπα» είπε η αδιαφιλονίκητη μεγάλη κυρία των ελληνικών σπουδών σε παλαιότερη συνέντευξή της στο περιοδικό «Le Ρoint». Για αυτόν τον λόγο έμαθε ελληνικά ο Λουκιανός από τα Σαμόσατα της Συρίας τον 2ο αιώνα μ.Χ., και έγινε τόσο διάσημος συγγραφέας που ενέπνευσε τον Ερασμο στο Ρότερνταμ, τον 15ο αιώνα, ο οποίος βοηθάει τώρα με τη σειρά του τους νεαρούς απογόνους των Γαλατών χιλιόμετρα μακριά από την πατρίδα του να ανακαλύψουν την ελληνική γλώσσα. Κατά τη Ζακλίν ντε Ρομιγύ, η κρίση της εποχής μας αφορά ουσιαστικά στην πραγματικότητα την οργάνωση της εκπαίδευσης διότι, κατά γενική ομολογία, τα ελληνικά απολαμβάνουν την εύνοια των περισσοτέρων μας

*ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ:ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ