ΕΘΝΙΚΗ ΕΠ(ΑΙ)ΤΕΙΟΣ

Ενθουσιασμένοι πολίτες στέλνουν ευχές στην κυβέρνηση, για τα δύο χρόνια που κλείνει σήμερα στην εξουσία!

Λυπάμαι που θα είμαι φειδωλός σε κριτικές και χαρακτηρισμούς, για τα όσα συμβαίνουν αυτά τα δύο χρόνια.
Η αιτία δεν είναι γιατί πιστεύω ότι «τα πολλά λόγια είναι φτώχεια», αλλά γιατί δεν θα ήθελα με κανένα τρόπο να υιοθετήσω συμπεριφορές ανάλογες με αυτές του εκλογικού σώματος - το οποίον αφού έστειλε "ελαφρά τη καρδία" ένα κόμμα «μειωμένης πολιτικής ηθικής αντιστάσεως» και ως εκ τούτου στερούμενου, από χρόνια, της έξωθεν καλής μαρτυρίας στη εξουσία - προσπαθεί με κάθε τρόπο να αποσείσει από πάνω του την κατηγορία της ηθικής αυτουργίας.
Συμπεριφορές όπως, από ανόητες έως αντιαισθητικές τηλεφωνικές παρεμβάσεις σε υποτιθέμενες σατιρικές ή ειδησεογραφικές ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές, οι οποίες καταδεικνύουν τον λάθος τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία τα σοβαρά γεγονότα που την ταλανίζουν και που παράλληλα αποδεικνύουν τη βαθιά κρίση που την διακατέχει εδώ και αρκετά χρόνια.
Ίσως, κάποια πιο κατάλληλη στιγμή, μοιραστώ κάποιες σκέψεις με το αγαπημένο μου blogάκι, που ομολογώ ότι το έχω παραμελήσει αρκετά τώρα τελευταία.

" Τι είναι η πατρίδα μας;"

Αναδημοσιεύω τρία πολύ ενδιαφέροντα άρθρα από τη σημερινή ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, που – κατά την προσωπική μου άποψη πάντα – απαντούν με τον πλέον γλαφυρό τρόπο στο διαχρονικό ερώτημα: «τι είναι η πατρίδα μας;».

ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ “ΝΕΑΣ ΚΟΠΗΣ”

Ο πολιτικός Μάκης Τoυ Νικου Γ. Ξυδακη Η κρίση ανοίγει πόρτες και ελευθερώνει κρυμμένα μυστικά, ελευθερώνει οσμές. Τώρα όλα φαίνονται γυμνά, αφτιασίδωτα, κάτω από ανελέητο φως, τόσο γυμνά που περνούν στη σφαίρα του γελοίου, του παραλόγου, του αποκρουστικού. Ομως τώρα, τα αισθητήρια είναι στομωμένα, η πρόσληψη μισή, η κατανόηση λειψή. Πώς να αξιολογήσει κανείς, διά του ορθού λόγου και της εννόμου τάξεως, τις δηλώσεις του Μάκη Ψωμιάδη στον Τύπο κατά την προσαγωγή του στον εισαγγελέα; «Είμαι πολιτικός κρατούμενος. Δεν έχω καμία σχέση με τα στημένα παιχνίδια. Είναι ένα παραμύθι αυτή η υπόθεση. Δεν έχω κάνει τίποτα, είμαι θύμα μιας πλεκτάνης που δημιουργήθηκε από το σύστημα και την κυβέρνηση» - να 'ούμε… Είπε ο Μάκης. Ο ακαταδίκαστος και αφυλάκιστος, ο ασύλληπτος, ο ρέκορντμαν της φυγοδικίας, ο άνθρωπος που εξουθένωσε υπουργούς, αλλά και ο άνθρωπος που τον αγκάλιαζαν κορυφαίοι πολιτικοί και τον προσφωνούσαν «Μάκη μου»… Ισως να έχει δίκιο ο Μάκαρος. Πολιτική είναι η διαδρομή του: από τις παρυφές του ΕΑΤ/ΕΣΑ των βασανιστηρίων, επί χούντας, έως τις θέσεις VIP στα γήπεδα της Γ΄ Ελληνικής Δημοκρατίας πλάι σε υπουργούς, βουλευτές και μεγαλοπαράγοντες του δημόσιου βίου, εκδότης εφημερίδας και μεγαλομέτοχος ΠΑΕ, κεραστής και φίλος επωνύμων. Παλικαράς και καρπός του συστήματος ήταν, media darling και δεινός χειριστής της δικονομίας και των δικαστηρίων. Η πολιτεία τον ανέχθηκε, δεν τον έλεγξε, δεν τον περιόρισε, δεν τον εξοστράκισε. Πάντα και παντού, σε όλα τα πεδία, κατά τις αναμετρήσεις του με το κράτος δικαίου ο Μάκης εξήρχετο νικητής και κραταιότερος. Υπόδειγμα Φαντομά και υπόδειγμα νονού του άστεως. Ωστε η παρούσα σύλληψη μες στο σπίτι του, ύστερα από πολυήμερη καταδίωξη, να φαντάζει σαν ξεκαθάρισμα λογαριασμών, σαν πολιτική δίωξη. Υπό μία έννοια είναι: το κράτος επιχειρεί να τιμωρήσει τον παράνομο - μόνο που το επιχειρεί με τριάντα χρόνια καθυστέρηση.

ΤΥΠΙΚΑ ΔΕΙΓΜΑΤΑ “ΕΛΛΗΝΑΡΑΔΩΝ”

«Ελα (τρόικα) να μας τελειώσεις»

Του Kωνσταντινου Zουλα / zoulas@kathimerini. gr

Εχοντας 3-4 χρόνια να βρεθώ σε αυτό που ονομάζεται «μπουζούκια», η πρόσκληση φίλου για «μια βραδιά στον Ρέμο», το προηγούμενο Σάββατο, μού φάνηκε ελκυστική. Θα ικανοποιούσε, άλλωστε, και την περιέργειά μου να δω πώς έχουν μετεξελιχθεί τα «πολιτιστικά κέντρα» της Θεσσαλονίκης, όπως τα είχε αποκαλέσει ο Ευ. Γιαννόπουλος.

Η βραδιά, όμως, απεδείχθη σοκαριστική. Γιατί ενώ η χώρα καταρρέει είχα την ψευδαίσθηση, ο αφελής, ότι κάτι θα είχε αλλάξει και στα μπουζούκια. Ε, λοιπόν, τα λουλούδια που εκτοξεύθηκαν στα πόδια του τραγουδιστή σχημάτισαν -και δεν υπερβάλλω- ένα λόφο ύψους μισού μέτρου απ’ άκρη σ’ άκρη της πίστας. Για την ακρίβεια, τον λόφο σχημάτισαν κάτι παραλληλόγραμμα φελιζόλ στα οποία τοποθετούνται πλέον τα ημιμαραμένα γαρίφαλα. Οσο δε το κέφι μεγάλωνε, οι λουλουδούδες έκαναν κάτι που πρώτη φορά αντίκρισα. Σχηματίζοντας ουρά από την κουζίνα ώς τα πρώτα τραπέζια, έδιναν ταχύτατα η μία στην άλλη τα φελιζόλ -σαν γραμμή παραγωγής- για να μη χάνεται λεπτό εκτόξευσης από τους μερακλωμένους θαμώνες. Ενας πιτσιρικάς 22-23 ετών μπροστά μου θα πέταξε και 100 τέτοιες ντουζίνες. Και μάλιστα έχασε τη λουλουδοβεντέτα από τους απέναντι μεσήλικες, ενώ ο τραγουδιστής διασκέδαζε την αδυναμία του να περπατήσει από τα χιλιάδες φελιζόλ, σχολιάζοντας ότι «αυτά είναι τα πραγματικά οδοφράγματα»...

Η αρχική μου έκπληξη μετεβλήθη γρήγορα σε αηδία. Κάθε ντάνα φελιζόλ κόστιζε, λέει, 40 ευρώ, αλλά «σου κάνουν καλύτερη τιμή αν πετάξεις πολλές». Ποιοι είναι αυτοί που ακόμη και σε αυτήν τη συγκυρία πετούν κυριολεκτικώς τα λεφτά τους σε δημόσια θέα, αναρωτήθηκα. Τι δουλειά κάνουν, τι δηλώνουν ότι κερδίζουν και πώς δεν ντρέπονται, ακόμη και τώρα, να επιδεικνύουν τον «πλούτο» τους; Εχει μπει ποτέ εδώ μέσα το ΣΔΟΕ, κόβεται καμιά απόδειξη;

Εφυγα με τη θλιβερή σκέψη ότι πιθανώς αξίζουμε τελικά αυτό που περνάμε. «Καρδιά μου μην ανησυχείς» τραγουδούσε ο Αντώνης, όταν έφευγα, αλλά εμένα έκτοτε με στοιχειώνει ο εξής εφιάλτης: Βλέπω την κ. Μέρκελ να εισβάλλει έξαλλη στο μαγαζί, να κλείνει τον γενικό του ρεύματος και αυτούς τους κρετίνους να εξακολουθούν να τραγουδούν μεθυσμένοι το «Μα δεν τελειώσαμε»…

“ΑΔΕΛΦΟΠΟΙΗΣΗ” ΤΩΝ ΟΔΩΝ ΤΟΣΙΤΣΑ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ Ε΄

Eπειδή η οδός Τοσίτσα δεν ήταν αρκετή

Tου Δημητρη Ρηγοπουλου

Η οδός Πατριάρχου Γρηγορίου του Ε΄ δεν λέει πολλά στους περισσότερους Αθηναίους. Είναι, παρ’ όλα αυτά, ένα από τα πιο πολυσύχναστα σημεία του κέντρου. Πρόκειται για το πεζοδρομημένο «πέρασμα» ανάμεσα στα κτίρια του Πανεπιστημίου και της Ακαδημίας Αθηνών.
Εδώ λοιπόν η ελληνική Πολιτεία «αποφάσισε» ότι είναι το πιο κατάλληλο σημείο για να διαμορφωθεί μια δεύτερη οδός Τοσίτσα. Ξέρετε: διακίνηση και χρήση ναρκωτικών όχι μόνο όταν πέφτει το σκοτάδι, αλλά και στο άπλετο φως της ημέρας.
Επί της «υποδοχής», το γνωστό παζάρι των μικροπωλητών και από πίσω, αλλά πάντα σε κοινή θέα, εξαρτημένοι να τρυπιούνται ανενόχλητοι μπροστά στα μάτια δεκάδων περαστικών που απλά δεν πιστεύουν στα μάτια τους.
Τα παρτέρια με την ωραία βλάστηση ανάμεσα στα δύο από τα σπουδαιότερα δείγματα του αθηναϊκού νεοκλασικισμού θα μπορούσαν να είναι θαυμάσιες κρυψώνες, αλλά δεν χρειάζεται. Ολα γίνονται μπροστά σε όλους. Κι όταν λέμε όλα εννοούμε... όλα.
Πραγματικά τελειώνουν τα λόγια και οι λέξεις χάνουν το νόημά τους. Ούτε ο πιο διεστραμμένος εχθρός της Αθήνας δεν θα ευχόταν τον απόλυτο ξεπεσμό σε δύο από τα πιο τουριστικά και γεμάτα σημεία της νεότερης Αθήνας: δίπλα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο και στην καρδιά της Αθηναϊκής Τριλογίας.
Οχι μόνο αποδειχθήκαμε τελείως ανίκανοι να διαχειριστούμε στοιχειωδώς την τραγωδία της Τοσίτσα (ακόμα συστήνουμε επιτροπές και συσκεπτόμαστε), αλλά επιτρέψαμε μέσα στο καλοκαίρι τη νομιμοποίηση μιας παρόμοιας κατάστασης λίγες δεκάδες μέτρα από το Κοινοβούλιο της χώρας.
Οταν στην εισαγωγή μας χρησιμοποιήσαμε τις λέξεις «η ελληνική Πολιτεία “αποφάσισε”» δεν κυριολεκτούσαμε. Αλλά όσο κι αν δεν είσαι επιρρεπής σε θεωρίες συνωμοσίας, αισθάνεσαι υποχρεωμένος να διαλέξεις ανάμεσα στη συνωμοσιολογία και στην ανικανότητα. Eίτε συμβαίνει το πρώτο (ένα επιχειρησιακό σχέδιο που δημιουργεί θυλάκους ανομίας σε πολεοδομικά «ελεγχόμενες» εστίες) είτε το δεύτερο, μιλάμε για ένα είδος απόφασης, συνειδητής ή ασυνείδητης. Και δεν έχει σημασία να πούμε τα αυτονόητα. Χιλιάδες Αθηναίοι έχουν ανάγκη να δουν κάτι που θα δείχνει πως δεν είναι τα πάντα αφημένα στη μοίρα τους.

" Τις ημύνθη περί πάτρης:*

Με αφορμή το έτος Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.

Και τι πταίει η γλαυξ, η θρηνούσα επί ερειπίων; Πταίουν οι πλάσαντες τα ερείπια. Και τα ερείπια τα έπλασαν ανίκανοι κυβερνήται της Ελλάδος.

Αυτοί οι πολιτικοί, αυτοί οι βουλεπταί, εκατάστρεψαν το έθνος, ανάθεμα τους. Κάψιμο θέλουν όλοι τους! Τότε σ΄εξεθέωναν οι προεστοίκ΄οι΄γυφτοχαρατζήδες΄, τώρα σε ΄αθεώνουν΄οι βουλευταίκ΄οι δήμαρχοι.

Αυτοί που είχαν το λύειν και το δεσμείν εις τα δύο κόμματα, τους έταζαν΄φούρνους με καρβέλια΄, δώσαντες αυτοίς ουχί πλείονας των είκοσι δραχμών μετρητά, απέναντι, καθώς τους είπα, και παρακινήσαντες αυτούς να εξοδεύσουν κι απ΄τη σακκούλα τους όσα θέλουν άφοβα, διότι θα πληρωθούν μέχρι λεπτού, σύμφωνα με τον λογαρισμό, ον ήθελαν παρουσιάσουν.

Το τέρας το καλούμενον επιφανής τρέφει τη φυγοπονίαν, την θεσιθηρίαν, τον τραμπουκισμόν, τον κουτσαβακισμόν, την εις τους νόμους απείθειαν. Πλάττει αυλήν εξ αχρήστων ανθρώπων, στοιχείων φθοροποιών τα οποία τον περιστοιχίζουσι, παρασίτων τα οποία αποζώσιν εξ αυτού …

Μεταξύ δύο αντιπάλων μετερχομένων την αυτήν διαφθορά, θα επιτίχει εκείνος όστις ευρεπέστερον φορεί το προσωπείον κ΄επιδεξιώτερον τον κόθορνον.

Άμυνα περί πάτρης θα ήτο η ευσυνείδητος λειτουργία των θεσμών, η εθνική αγωγή, η χρηστή διοίκησις, η καταπολέμισις του ξένου υλισμού και πιθηκισμού, του διαφθείροντος το φρόνημα και εκφυλίσαντος σήμερον το έθνος, και η πρόληψις της χρεοκοπίας.

*Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στην εφημερίδα «ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ» πριν 115 χρόνια.

Ευχαριστώ θερμά τη φίλη που μου το έστειλε.

Απώλεια του μέτρου ή ανάγκη επιβεβαίωσης;

Και να θέλει κανείς «να πάρει τα μάτια του από πάνω του»* είναι αδύνατον.
Δεν έχει μείνει έντυπο για έντυπο (εφημερίδες, φυλλάδες, tabloid, περιοδικά ποικίλης άχρηστης , ως συνήθως, ύλης και ότι άλλο έντυπο κρέμεται από τα μανταλάκια ) που να μην απεικονίζει τον Ριχάρδο τον Γ, κατά κόσμο κ. Κέβιν Σπέϊσι, σε τέτοιο βαθμό που «καταντά το κάθε έντυπο πια σαν άλλο έντυπο να μη μοιάζει», παραφράζοντας τον Αλεξανδρινό Ποιητή.
Άσε πια τις δηλώσεις του επιχειρηματικού κόσμου (ξενοδόχοι, επιχειρηματίες, ταβερνιάρηδες) της περιοχής για το σπουδαίο καλλιτεχνικό (ή μήπως οικονομικό;) γεγονός της Επιδαύρου.
Τέτοια επαρχιώτικη αντιμετώπιση μιας παράστασης (που ακόμη δεν την είδαμε, γράφουμε ότι θέλουμε), μόνο στη βαλκανική Ελλάδα θα μπορούσε να συμβεί, όπως και συμβαίνει, άλλωστε.
Με το ενδιαφέρον να εξαντλείται στην εμφάνιση και μόνο του πολύ καλού Αμερικανού ηθοποιού και καλλιτεχνικού διευθυντή του OLD VIC κ. Κέβιν Σπέϊσι , κοντεύουμε να από-στερήσουμε τη λάμψη που εκπέμπει το ωραιότερο αρχαίο θέατρο του κόσμου, ακόμη και να βάλουμε σε δεύτερη μοίρα το έργο του Σαίξπηρ.
Λίγη υπομονή μέχρι την παράσταση και λιγότερη υπερβολή στις εκδηλώσεις και τις δηλώσεις νομίζω ότι δεν θα προκαλέσουν αρνητικές επιπτώσεις στην παρουσίαση του έργου.
Εξάλλου, από το 1955 τα Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου που έγιναν επίσημοι θεσμοί στην Ελλάδα, οι θεατρόφιλοι είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν εκατοντάδες αξιόλογες θεατρικές παραστάσεις (ξένου κι ελληνικού ρεπερτορίου, αναβιώσεις αρχαίου δράματος και αττικής κωμωδίας, σαιξπηρικές παραστάσεις κ.α) καθώς και μουσικά και χορευτικά δρώμενα.
Τα τελευταία χρόνια γίνεται μια τέτοια προβολή των Φεστιβάλ Αθηνών κι Επιδαύρου, αγνοώντας σε βαθμό σκανδάλου την προηγούμενη πορεία του στο χρόνο, που μου φέρνει στο νου την παροιμία: «Άλλη καμιά δε γέννησε μόνο η Μαριώ τον Γιάννη»!

*"Είναι δύσκολο να πάρεις τα μάτια σου από πάνω του όποτε βρίσκεται επάνω στη σκηνή" "THE GUARDIAN"
ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ/ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, Κυριακή 27 Ιουλίου 2011. ΛΟΥΙΖΑΣ ΑΡΚΟΥΜΑΝΕΑ, "Με καμπούρα και λοξή περπατησιά"