Αφιερωμένο στους φίλους αναγνώστες

Την παραπάνω φωτογραφία, που έχει ιδιαίτερη σημασία για μένα, την αφιερώνω στους φίλους αναγνώστες μου, με τις πλέον εγκάρδιες ευχαριστίες μου για την εξαιρετική τιμή που μου κάνουν.
Είναι τραβηγμένη από το φυσικό μπαλκόνι στην Οξυά στο Μονοδέντρι, με θέα τη ανυπέρβλητη χαράδρα του Βίκου.

Πόσο διαφορετικό μπαλκόνι από τα προεκλογικά, με τις ομιχλώδεις υποσχέσεις και τους μαυρο-κόρακες της εξουσίας να κρώζουν για τη νομή της!

Το υγρό βλέμμα του Φθινοπώρου

Κυκλαδινό κυκλάμινο*
στου βράχου τη σχισμάδα
που βρήκες χρώματα κι ανθείς
που μίσχο και σαλεύεις

Μέσα στο βράχο σύναξα
το γαίμα στάλα στάλα
μαντήλι ρόδινο έπλεξα
κι ήλιο μαζεύω τώρα.

Μόνο που η ρόδινη συντροφιά της φωτογραφίας δεν στολίζει, ως συνήθως, τη σχισμάδα ενός γέρικου βράχου της πικρής πατρίδας, αλλά περιγελά το θάνατο μέσα από τη σχισμή ενός μνήματος στο Κοιμητήρι τ’ Αναπλιού.

Πέρα από το ελπιδοφόρο μήνυμα της εικόνας, τούτη η χαρούμενη συντροφιά μας βεβαιώνει και για τον ερχομό του Φθινοπώρου. Της πιο παρεξηγημένης εποχής του έτους.

Υπεύθυνοι, κατά κύριο λόγο, οι ποιητάδες, που προσπαθούν να το φορτώσουν με αρκετές ενοχές.

Πως τάχαμου κουβαλάει στις αποσκευές του τη θλίψη, τη μελαγχολία, τη θαμπάδα των χρωμάτων. Ακόμη, του καταλογίζουν ότι, το υγρό του βλέμμα ευθύνεται για το θάνατο του Καλοκαιριού.

Αλήθεια, πως μπορεί κανείς να πιστέψει όλες τούτες τις κατηγόριες γι’ αυτό το υγρό βλέμμα, που σαν το άγγιγμα του Μίδα γιομίζει με χρυσάφια και μαλάματα και πορφύρες βουνά και λαγκαδιές;

*ΓΙΑΝΝΗ ΡΙΤΣΟΥ: 18 ΛΙΑΝΟΤΡΑΓΟΥΔΑ ΤΗΣ ΠΙΚΡΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ: “ΚΟΥΒΕΝΤΑ Μ’ ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ”

Ενεργητικοί εναντίων Παθητικών ή και αντιστρόφως

«Στ’ άρματα, στ’ άρματα, εμπρός στον αγώνα»!!!

Καλέ σεις, οι νέο-συντηρητικοί και κρυφό-πουριτανοί, μη μου λακίζετε. Δεν αναφέρομαι στους ομοφυλόφιλους. Αναφέρομαι στην κόντρα (όχι αυτή του κ. Κουρή: άλλη φορά θα αναφερθώ σε αυτή την κρεατομηχανή) ανάμεσα στους παθητικούς καπνιστές με τη “φασιστική νοοτροπία” – σύμφωνα με καταγγελίες μερίδας της διανόησης και των άλλων δημοκρατικών πολιτιστικών δυνάμεων, οι οποίοι, παθητικοί καπνιστές, μάλιστα, θέλουν να βάλουν την ελληνική κοινωνία στο τριπάκι του «πολιτικώς ορθού» – και τους κατατρεγμένους ενεργητικούς καπνιστές.

Εξ’ άλλου είναι ευρέως γνωστό ότι η ομοφυλοφιλία δεν υφίσταται σε δύο κράτη: Στο θεοκρατικό κράτος, (Ιράν), του κ. Αχμαντινετζάντ και στο ελληνοχριστιανικό ορθόδοξο προτεκτοράτο, (Ελλάδα), του Παναγιότατου Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμου.

Αν θέλετε το πιστεύετε, εγώ έμαθα ότι υπάρχουν ομοφυλόφιλοι, (gay για την ακρίβεια) στη χώρα μας– οι οποίοι μάλιστα διαπαιδαγωγούν με τέτοιο τρόπο τα νεαρά νεοελληνικά βλαστάρια, με τα επώνυμα ντυσίματα, ώστε να προπηλακίζουν βουλευτές στη μέση της οδού Πανεπιστημίου – από το στόμα τους τέως Προέδρου της Βουλής κ. Απόστολου Κακλαμάνη σε ομιλία του από το βήμα της Βουλής, την ημέρα που η συγκροτήσασα το “Φόρουμ για την Ελλάδα” κ.Ντόρα Μπακογιάννη, το εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα του κ. Γιώργου Καρατζαφέρη και το σοσιαλδημοκρατικό κίνημα του κ. Γιώργου Παπανδρέου – κάποιοι άλλοι πήραν αποστάσεις, έτσι για ξεκάρφωμα – έκαναν το επιτυχημένο … κονέ, ανάμεσα στην Ελλάδα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Το οποίον όπως έχουμε διαπιστώσει όλοι μας, κατέληξε σε ένα πολύ δυνατό και περιπαθές affair.

Όπως θα έχετε ήδη αντιληφθεί, πάλι ξέφυγα από το θέμα μου. Κάτι μου λέει ότι η 21η Σεπτεμβρίου, (Παγκόσμια Ημέρα Νόσου Αlzheimer), πρέπει να αρχίσει να με απασχολεί σοβαρά. Όπως και το σύνολο του ελληνικού λαού, βεβαίως-βεβαίως, που πάσχει από απώλεια ιστορικής μνήμης।

Τι λέγαμε, λοιπόν; Α, ναι। Για τη σθεναρά αντίσταση μερίδας της δημοκρατικής διανόησης ενάντια στις φασιστικές πρακτικές των αντικαπνιστικών ομάδων.
Απόλυτα ικανοποιημένη, λοιπόν, η διανόηση μας ότι επιτέλεσε, μέχρι σήμερα, στο ακέραιο το καθήκον της, με την αμέριστη ηθική της συμπαράσταση προς τον ελληνικό λαό, ο οποίος επί έντεκα μήνες τώρα, υφίσταται ένα κατ’ εξακολούθηση “open fast fuck”, "άφησε το γάμο και πήγε για πουρνάρια".
Άρπαξε τον οπλισμό της, (αναπτήρες, σπίρτα, σταχτοδοχεία, πίπες, τσιμπούκια και φυσικά τη σχετική γόμωση) και μέσα σε καταγγελίες για φασιστικές πρακτικές των αντικαπνιστών και φάλτσες δημοκρατικές κορώνες, κήρυξε τον Τρίτο Εμφύλιο, καταλύοντας στη πράξη τον “ρατσιστικό” νόμο που απαγορεύει το φουμάρισμα.
Τελικά, ποιος “φουμάρει” ποιον, σε αυτό τον ανεκδιήγητο τόπο;

Καρυάτιδες και καραγκούνες γειτόνισσες απ' τα παλιά

Επιτέλους, πληροφορηθήκαμε* πια είναι εκείνα τα δύο κιτς στοιχεία που ασχημαίνουν το κλεινόν μας άστυ!Συμπτωματικά και τα δύο αυτά στοιχεία βρίσκονται στa δύο “επίμαχα” κτίρια επί της Διονυσίου Αρεοπαγίτου17 και 19 αντίστοιχα, που γειτνιάζουν με το μοναδικής αισθητικής και κομψότητας νέο Μουσείο της Ακρόπολης!Αυτά είναι: οι εικονιζόμενες “μετακλασικές καραγκούνες” (sic), που κοσμούν την είσοδο της Art-Deco πολυκατοικίας του αρχιτέκτονα, γλύπτη και ζωγράφου Βασίλη Κουρεμένου και η πλαστική περιπλοκάδα η οποία κρέμεται από την ταράτσα, στην οπίσθια όψη της νεοκλασικής οικίας του διεθνούς φήμης μουσικοσυνθέτη κ. Βαγγέλη Παπαθανασίου.Σύμφωνα, λοιπόν, με το δημοσίευμα, τα δύο προαναφερθέντα κτίρια «κλείνουν τον αέρα και την εικόνα προς τον βράχο της Ακρόπολης».

Τελικά, με μεγάλη ευαισθησία στο αναπνευστικό του σύστημα μας προέκυψε το “παιδοβούβαλο” του κ. Τσουμί. Ή, μήπως, η έλλειψη αέρα και η αποστέρηση εικόνας προς τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης, (τι κόλλημα, μα το Δία, κι αυτό των δημοσιογράφων με την Ακρόπολη τα τελευταία χρόνια), έχει να κάνει περισσότερο με τους θαμώνες του “γκουρμάδικου” και της καφετέριας του Μουσείου, και λιγότερο έως καθόλου με τους επισκέπτες του;Πώς να το κάνουμε βρε αδελφέ, το να αναδεύει κανείς στο στόμα του την ταραμοσαλάτα και να πλαταγίζει τα χείλια και τη γλώσσα του από γευστική ικανοποίηση, χωρίς την άμεση οπτική επαφή με το δημιούργημα των Ικτίνου και Καλλικράτη, αφήνει ανολοκλήρωτη την δυνατότητα της πολιτιστικής απόλαυσης!

Το σχετικό δημοσίευμα μου δημιούργησε μια εύλογη απορία.Δικαιολογημένα η δημοσιογράφος κ. Μαρία Θερμού τα βάζει με την πλαστική περιπλοκάδα, (μέχρι εκεί μπορεί να συμφωνήσεις μαζί της, όχι όμως και με τους προσβλητικούς υπαινιγμούς απέναντι στον καλλιτέχνη, με τη μορφή ερωτηματικών). Εκείνες, όμως, οι έξοχες – κατά την άποψή μου – «ανάγλυφες καραγκούνες» για πιο λόγο έγιναν αντικείμενο αρνητικής κριτικής;Δεν της αρέσει η δουλειά του καλλιτέχνη ή την ενοχλεί το θέμα της απεικόνισης, επειδή προβάλει το παραδοσιακό στοιχείο της χώρας μας; Κόκκινο πανί για τον μικροαστό Έλληνα των μεταπολεμικών δεκαετιών. Των δεκαετιών της βίαιης αστικοποίησης της αγροτικής τάξης, της αντιπαροχής και του πλαστικού πολιτισμού. Νομίζω, πως δικαιούμαι κι εγώ να έχω τα ερωτηματικά μου!

*ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ της Κυριακής, 12 Σεπτεμβρίου 2010। Στήλη ΑΣΠΡΟ ΜΑΥΡΟ। Μαρίας Θέρμου: “Η ΜΠΟΥΓΑΔΑ ΚΑΙ ΤΑ ΑΠΟΝΕΡΑ”

Ανησυχία στην υψηλή κοινωνία για τις χαμηλές πτήσεις υποδημάτων

Δεν είμαστε, τελικά, συνειδητοποιημένος λαός εμείς οι Έλληνες: πάει και τελείωσε.

Στην χαρισάμενη εποχή της πλαστικής ευμάρειας, οι αγανακτισμένοι πολίτες τούτης της χώρας, έριχναν κανένα ανέξοδο χαστουκάκι, που και που κανένα ληγμένο γιαουρτάκι, άντε και καμιά σαπισμένη ντοματούλα. Σήμερα, που ο τόπος μαστίζεται από οικονομική κρίση και η απόκτηση αγαθών πρώτης ανάγκης, όπως ενδύματα και υποδήματα, έχει καταστεί προβληματική, εξακοντίζουν παπούτσια!

Τέλος πάντων, ας αφήσω κατά μέρος τις μιζέριες, ειδικότερα στον τρόπο που έχουν επιλέξει οι συμπολίτες μου, για να εκφράζουν τα βαθύτερα συναισθήματά τους απέναντι στους πολιτικούς ταγούς τους.

Εκείνο που με καίει είναι, αν το ιπτάμενο υπόδημα ήταν επώνυμο και αγορασμένο από ακριβό κατάστημα του πολυτελούς αθηναϊκού καρτιέ;

Έχει πολύ μεγάλη σημασία, διότι όπως πληροφορούμαι από τη Σίβυλλα του Βήματος της Κυριακής (12 Σεπτεμβρίου 2010), «… οι γόνοι των πλουσίων και ισχυρών οικογενειών της χώρας μας αποκαλούν τη νέα κυβέρνηση “The government of Cavo Paradiso”…» και όπως είναι απόλυτα κατανοητό, κανείς δεν έχει το δικαίωμα να προσβάλλει την αισθητική τους και να τους τραυματίσει ψυχολογικά, εκσφενδονίζοντας παπούτσι από κινεζική αγορά ή το χειρότερο, από στοκατζίδικο.

Αν και δεν συντρέχει λόγος ανησυχίας των νεαρών βλαστών των νοτίων και βορείων προαστίων, διότι, όπως λέει και μια παροιμία: "χωριό που φαίνεται κολαούζο δεν θέλει".

Εννοώντας, ότι η αρχοντιά του “νέου” σχήματος είναι εκ των ων ουκ άνευ!

Λόγια στη χάση του φεγγαριού

Έφυγα από την Αθήνα μία μέρα πριν την κορυφαία εκδήλωση του φετινού πλουραλιστικού πολιτιστικού καλοκαιριού. Προς άρση πάσης παρεξηγήσεως, αναφέρομαι στη θεσμοθετημένη πανσέληνο του Αυγούστου και όχι στο «Γάμο αλά Σπετσιώτα»!

Με την ευκαιρία αυτή θα ήθελα να παρακαλέσω το θεό να μου κόβει ημέρες και να τις δίνει φύλλα στην REAL NEWS!. Έκανα καινούργιο συκώτι από τα γέλια, διαβάζοντας τα σχετικά δημοσιεύματα – με ύφος αρκούντως σοβαρό - στο ένθετο REAL LIFE, με τα ξεπερασμένα καμώματα της διεθνούς και ντόπιας «γαλαζιοσύναξης»! Τα συνιστώ ανεπιφύλακτα στον κάθε πικραμένο. Και δεν είναι και λίγοι στις μέρες μας. Και, επί προσθέτως, δεν έχουμε και τη Μαλβίνα να τοποθετήσει τα γενόμενα στις σωστές τους διαστάσεις.

Στις «αποδράσεις» μου, από το κλεινόν άστυ, αποφεύγω συστηματικά τις κακές συναναστροφές (δημόσια και ιδιωτική τηλεόραση), αλλά και να ήθελα να παρασπονδήσω, δεν θα το αποτολμούσα μιας και στην περιοχή της «αγρανάπαυσης» μου, το μόνο ιδιωτικό κανάλι με ευκρινές σήμα είναι αυτό του MEGA. Φοβάμαι, όμως, πως αμέσως με τη σύνδεση στο κανάλι, θα ακούσω μια φωνή να μου λέει σε τόνο επιτακτικό: «Που πας ρε Καραμήτρο, “65 χρονών άνθρωπος χαμηλής μόρφωσης” να παρακολουθήσεις τα υψηλών πολιτιστικών προδιαγραφών προγράμματα της “MEGAλης του Έθνους Τηλεοπτικής Σχολής”; Να φύγεις, να πας στο ALTER.» (Ανοίγει παρένθεση. Ο εντός των εισαγωγικών χαρακτηρισμός, από τον διευθυντή προγράμματος του MEGA κ. Μπούτο, σε συνέντευξη στο ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ, 18 Ιουλίου 2010. Κλείνει η παρένθεση.)Έτσι καταφεύγω κι εγώ στον έντυπο τύπο.

Την ευχάριστη είδηση, λοιπόν, ότι το ντέρμπι ανάμεσα στον υπουργό Πολιτισμού και των συνδικαλιστών αρχαιοφυλάκων έληξε με επικράτηση του πρώτου, τη διάβασα στις αθλητ… ουπς καλλιτεχνικές σελίδες τις ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ της Τρίτης 24 Αυγούστου 2010: «Οι εθελοντές αρχαιοφύλακες όλης της Ελλάδας νίκησαν τους συνδικαλιστές»(sic)!Πολύ χάρηκα που επιτέλους πρυτάνευσε η λογική κι έτσι πραγματοποιήθηκαν τα πολυπόθητα θυρανοίξια των παγανιστικών Ναών της Αθηνάς Πολιάδος και του Ποσειδώνα. (Ανοίγει παρένθεση. Λίγο το έχεις αυτό το γεγονός. Σίγουρα μπουντέλια η θρησκεία και ο παγανισμός στους δύσκολους καιρούς. Μεγάλες πιένες θα γνωρίσουν φέτος οι τηλεοπτικές Πυθίες και τα παγκάρια, να μου το θυμηθείτε. Κλείνει παρένθεση).

Όπως, (χάρηκα)και για το γεγονός ότι περίπου 10.000 συμπολίτες μου κατόρθωσαν να βρουν «πρώτα τραπέζια πίστα», στο γκουρμάδικο και την καφετέρια του Μουσείου της Ακρόπολης. Θέλω να πιστεύω ότι το σέρβις ήταν άψογο και ότι δεν έφυγε κανείς, χωρίς να γευθεί το κατ’ εξοχήν μενού των πολιτιστικών συνευρέσεων, που αποτελείται από φάβα Σαντορίνης με καπαρόφυλλα, γαρίδες στη σχάρα με αρμυρίκια και κεφτέδες με δυόσμο.

Κάτι μου λέει ότι επίσημη πολιτεία και πολίτες είμαστε αλλού ντ’ αλλού.