Εις ώτα μη ακουόντων!

Αγαπητέ Κύριε Δήμαρχε,

Κάποια στιγμή να αποφασίσετε να διοργανώσετε κι αγώνα ελεύθερου βάδην σε πεζόδρομους, πεζοδρόμια και στοές της πόλης σας (ναι καλά διαβάζετε, "πόλη σας", γιατί όπως την έχουν καταντήσει όλοι οι κατά καιρούς δήμαρχοι της, δεν είναι και δεν την θέλω να είναι "πόλη μου", γιατί ντρέπομαι ειλικρινά, γι αυτή την κατάντια της), στα πλαίσια του Προγράμματος, "Ξερό Ψωμί και Πολύσπορα Θεάματα", τα οποία - δόξα τον Έλληνα Θεό - καλά κρατούν, προς δόξαν και τιμή, όχι μόνον των ανεύθυνων δημοσίων αρχόντων της, αλλά και των ασυνείδητων πολιτών της.


Καταλαβαίνω πως αυτό θα είναι λίγο επιβαρυντικό για τις υπηρεσίες του Δήμου σας, γιατί προηγουμένως θα πρέπει να καθαρίσουν όλους τους παραπάνω αναφερόμενους χώρους απο τα "αδέσποτα" τραπεζοκαθίσματα, που δεν αποτελούν μάστιγα μόνο για τα άτομα με ειδικές ανάγκες, τους ηλικιωμένους και τις οικογένειες που κάνουν το μοιραίο λάθος να κατέβουν με τα παιδικά αμαξάκια, για μια βόλτα στο απαστράπτον από καθαριότητα κλεινόν άστυ (τρομάρα μας), αλλά και για τους καθόλα αρτιμελείς πολίτες.


Πιστεύω, πως αυτή η κίνηση (διάρκειας ολίγων μόνον ωρών) δεν θα αποτελέσει πλήγμα για την οικονομική ανάπτυξη η οποία - ειρήσθω εν παρόδω - τα τελευταία χρόνια της κρίσης, στηρίζεται στην ατέρμονη επιθυμία του νεοέλληνα για ψυχαγωγική έξοδο μετά μασαμπούκας, τις αναρίθμητες επιχειρήσεις εστίασης (ο πολλαπλασιασμός τους συναγωνίζεται αυτόν των κουνελιών), και τα χιλιάδες αναψυκτήρια (που αποτελούν το "παράλληλο σύμπαν" των διαφόρων δωρεάν και μη περιοδικών "αδιάφορης ύλης") τα οποία κατά παράβαση της άδειας τους, λειτουργούν τις μεταμεσονύκτιες ώρες ως bar, τινάζοντας στον αέρα την όποια ποιότητα ζωής αναζητά αυτός ο ταλαίπωρος πολίτης, τούτης της βάναυσα κακοποιημένης πόλης, καθώς και για τα έσοδα του Δήμου σας, που νομίζω, ότι εκεί τοποθετείται και ο "δαλτωνισμός" των Υπηρεσιών σας, γύρω από τα συγκεκρίμενα προβλήματα.


Αυτά είχε να σας πει ένας Αθηναίος, που δεν φέρει απλώς τον τίτλο του "κατοίκου" της Αθήνας, γιατί δεν υπήρξε ποτέ "εσωτερικός μετανάστης"!

Ο σεβασμός δεν επιβάλλεται, εμπνέεται!

Προσωπικά, παραμένω ακόμα ψύχραιμος, παρ' ότι μου ευτελίζουν την ζωή, κατά παράβαση των όσων μου υποσχέθηκαν προεκλογικά.

Είναι, όμως, κάτι παραπάνω από βέβαιο, ότι θα θυμώσω πάρα πολύ, αν η παρούσα κυβέρνηση της "Αριστεράς", δεν προχωρήσει, στην ένταξη των ομόφυλων ζευγαριών στο Σύμφωνο Ελεύθερης Συμβίωσης, και στην κατασκευή αποτεφρωτηρίων, τα οποία - ειρήσθω εν παρόδω - δεν έχουν άλλο κόστος, πέραν αυτού του πολιτικού, για το οποίον οι αξιότιμοι πολιτικοί μας ενδιαφέρονται περισσότερο, λόγω του "συνδρόμου της πελατειακής σχέσης", που τους διακατέχει εδώ και 200 χρόνια.


Βέβαια, αυτά προϋποθέτουν, πρωτίστως, τον διαχωρισμό Εκκλησίας - Κράτους, ώστε ο καθένας εκ των δυο θεσμών να καθορίζει τα του Οίκου του.


Ήγγικεν γαρ ο καιρός!


Υ. Γ. Πάντως, το πως θα "ψηφίζει" ο Λαός, και το πότε θα "επαναστατεί", δεν υπόκεινται στις αρμοδιότητες, ούτε της Εκκλησίας, ούτε της Εξουσίας. Είναι αποκλειστικά προνόμια του ίδιου του Λαού!


Αν παρ' όλα αυτά, οι εν λόγω θεσμοί επιμένουν να θέλουν ένα Λαό άψογο, ας φροντίσουν με τις πράξεις τους, να του αποδώσουν και πάλι τον ρόλο του ευνομούμενου πολίτη, που εδώ και χρόνια έχει αντικατασταθεί από αυτόν του ιθαγενή.


Οι καιροί ου μενετοί!

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Αφορμή για το κείμενο, στάθηκαν οι ατυχείς, κατ΄ εμέ, δηλώσεις του Αρχιεπισκόπου κ. Ιερώνυμου.

Ομοφοβίας το ανάγνωσμα

"Κοίτα οι ξεφτιλισμένοι άνδρες, φόρεσαν φούστα στον Άνθρωπο-Αράχνη! Τέτοια πρότυπα πλασάρουν στα παιδιά μας, για να τα κάνουν πούστηδες”!

Ξέσπασε ο ταρίφας (σημειωτέον, ότι είναι απόλυτα αναγκαίος ο διαχωρισμός του οδηγού ταξί από τον ταρίφα• η μέρα με τη νύχτα ένα πράγμα), αντικρίζοντας το πιο πάνω γκράφιτι.

Αφού κάνεις μερικά δευτερόλεπτα να βεβαιωθείς, ότι η αιφνίδια μετωπική σύγκρουση της δικής σου αντίληψης με την παράλογη άποψη του ταρίφα δεν σου έχει προκαλέσει κρανιοεγκεφαλική κάκωση, σκέπτεσαι αν πρέπει να κάνεις αντιπαράθεση και τι είδους αντιπαράθεση σε παίρνει να κάνεις.

-Να του αντιτείνεις, ότι θα έπρεπε ν' ανησυχεί περισσότερο με το "τάϊσμα" των βλασταριών του (ακόμα κι απ' την περίοδο του μπιμπερό), με τον πολτό των χάρτινων υπερηρώων της αμερικάνικης υποκουλτούρας;

-Να τον ψιλο-ειρωνευτείς, λέγοντας του, ότι αν είχαν τη δύναμη τα γκράφιτι, που πνίγουν άπασα την επικράτεια, να μας μεταλλάξουν, θα είχαμε γίνει άπαντες αναρχικοί, αντικρατιστές ή το λιγότερο επαναστάτες; Ή

-Να καταφύγεις στο γνωστό (και κατά βάση σωστό), επιχείρημα, ότι αν το βλαστάρι του δεν παρουσιάζει εξ απαλών ονύχων το σύνδρομο "μη μου τον χώνεται βαθειά τον άνδρα μου στο μνήμα", δεν έχει να φοβηθεί τίποτα και ποτέ για την "σωματική ακεραιότητα" (παρθενία), του κανακάρη του!

Διαβεβαιώνοντας τον - εκ παραλλήλου - ότι αυτό μπορεί να το διαπιστώσει, ιδίοις όμμασι, κάνοντας το πείραμα με την πιπίλα (σταμάτημα του κλάματος, ανάλογα με την τοποθέτηση της• στο στοματάκι του ή στο πωπουδάκι του), ενόσω ακόμα το βλαστάρι του είναι βρέφος.

Νομίζω, πως το καλύτερο είναι να προσποιηθείς μερική διάσειση, λόγω της παραπάνω αναφερόμενης συγκρούσης, για να φτάσεις όσο πιο γρήγορα μπορείς στον προορισμό σου, και ν' αποφύγεις - πέρα από τη θεωρεία του ταρίφα, "περί της πουστικής σχετικότητας" - τους "Παξινισμούς" του δημοσιογράφου-τραγωδού κ. Τράγκα ή την "κλαψωμουνίαση" των καψούρικων lieder, από τους κλασικούς αοιδούς του είδους - αναλόγως της στιγμής και της διάθεσης του οδηγού - από το ανοιγμένο στη διαπασών ραδιόφωνο του ταρίφα!

Υ. Γ. Το γκράφιτι δεν το σχολιάζω. Είναι εντελώς "αγιαλαγιούκου"!

Παιδικές απορίες.

Χτες η δασκάλα μου, μου είπε ότι ήμουνα εκτός θέματος, γιατί, λέει, ότι αυτούς που περιέγραψα στην έκθεση μου, δεν είναι μασκαράδες, αλλά  βουλευτές.

Κι εγώ της απάντησα, ότι αυτούς αποκαλούνε ο μπαμπάς και η μαμά μου μασκαράδες, κάθε φορά που τους βλέπουν στα παράθυρα της τηλεόρασης.

"Κολομπίνες" τους ανεβάζουν, "παλιάτσους" τους κατεβάζουν. Κάποιους, μάλιστα, που φαίνονται πιο σοβαροί από τους υπόλοιπους, μόλις τους δουν στην τηλεόραση αρχίζουν να τους φασκελώνουν – μάλιστα η μαμά βγάζει και τις παντόφλες, για να τους μουτζώσει και με τα πόδια – και να τους φτύνουν, φωνάζοντας «φτου σας βρε παλιοκλέφτες».

Λένε και άλλα πολλά οι γονείς μου γι αυτούς, που δεν μπορώ να τα πω στη δασκάλα, γιατί φοβάμαι, πως θα μας αποβάλλει οικογενειακώς από το σχολείο.

Όταν μίλησα στον μπαμπά για την παρατήρηση της Κυρίας, μου φώναξε πολύ νευριασμένος : «Να πεις σε αυτήν την κλώσσα να πάει να πηδηχτεί».

Τώρα πάλι τι μπέρδεμα είναι και αυτό; Δηλαδή και η μαμά μου που ντύνεται σαν τη δασκάλα είναι και αυτή μασκαρεμένη κλώσσα. Και τι δουλειά έχει η απόκρια με το πήδημα;

Φοβάμαι, πως ο μπαμπάς έχει μπερδέψει τα ήθη, τα έθιμα και τις παραδόσεις μας. Βέβαια, έτσι πειραγμένα που είναι τα νεύρα του – από κάτι που το λέει “κωλομνημόνιο” που να τολμήσεις να του πεις ότι την αποκριά γλεντάμε και τα΄Αγιαννιού πηδάμε.

Να κάτι τέτοια μπερδέματα σκαρώνουν οι γονείς στα παιδιά τους και όταν γίνονται μεγάλα –“ κωλοέλληνες” τους λέει ο μπαμπάς – δεν ξεχωρίζουν τους αληθινούς από τους ψεύτικους μασκαράδες.

Πάντως, ας λέει ότι θέλει η δασκάλα μου. Εγώ δεν πρόκειται να αλλάξω γνώμη για το ποιοι είναι οι πραγματικοί μασκαράδες!

Υποκρισία a la carte

Οι εκπρόσωποι (τι μίζερη εικόνα),του "πολιτισμένου κόσμου", ένιωσαν την ανάγκη να καταδικάσουν, (με την συμμετοχή τους στη μεγάλη διαδήλωση κατά του φόβου και της τρομοκρατίας, στα πλαίσια της γνωστής επικοινωνιακής πολιτικής) το τρομοκρατικό χτύπημα κατά της ελευθεροτυπίας(;), παρακάμπτωντας το γεγονός ότι έχουν λερωμένη τη φωλιά τους, σε μεγάλο ποσοστό.

Είναι όλοι αυτοί, που πρόσκεινται στο δόγμα της Δυτικής Συμμαχίας: "Όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας".

Το δόγμα των "παράπλευρων απωλειών".

Μέγα σφάλμα (κατά την άποψη μου), που ο Γαλλικός Λαός, αποδέχτηκε αυτό το "καπέλωμα".

"Ίσως να 'ναι κι έτσι"*

Υπάρχει κι αυτή η συγγραφική πλευρά του Γιάννη Ρίτσου.

“...Ωστόσο οι δύο φαντάροι (ασφαλώς αδειούχοι) καπνίζουν αράδα φτηνά τσιγάρα στο παγκάκι του πάρκου, πλάι στο άγαλμα του Παιδιού με το Ψάρι. Ίσως γι αυτό μυρίζουν κι οι δυο τους ψαρίλα ή βαρβατίλα απ' τις πολλές ονειρώξεις, και τώρα ακόμα βρίσκονται σε διέγερση, χωρίς να το λένε ούτε μεταξύ τους, και το ξέρουν κι οι δυο, κι αυτό τους κάνει να καυλώνουν πιότερο, κι ενώ κρατούν το τσιγάρο με το δεξί τους χέρι, με το άλλο το ζερβί τους, πιέζουν το πέος τους να το σπάσουν. Να πάρει η οργή, δεν ξεμυτίζει και καμία σκρόφα, να πάνε μαζί, ο ένας από μπρος, ο άλλος από πίσω, και να σκουντιούνται οι φαλλοί τους μεσ' απ' το σώμα της γυναίκας, - το 'χεις δοκιμάσει; - όχι: εσύ; - ούτε: το 'χω φανταστεί: φίνα θα 'ναι: έχω δει και κάτι φωτογραφίες: μ' αρέσανε: τις έχει ο Μιχάλης: ολάκερο πάκο: σ' τις έδειξε; - ναι: μ' αρέσανε και μένα: δεν κάνει να τις βλέπεις: μαραζώνεις: δεν είδες ο Μιχάλης; έχει λιώσει απ' τη μαλακία: τη βρίσκει μονάχος του: και να μου το θυμηθείς, θα 'ρθει η ώρα και δεν θα μπορεί να πάει με γυναίκα: α σιχτίρ με τούτο το παλούκι που μας φύτεψε ο θεός στα σκέλια μας: - τι λες μωρέ, μωρέ, το καμάρι μας, η λεβεντιά μας, το μεράκι μας: - πιο απ' το ψωμί κι απ' το κρασί κι απ΄το τσιγάρο. Ξεκουμπώνει ως κάτου το βρακί του, τη χουφτώνει, τη βγάζει τεντωμένη και σπαρταριστή. Το ίδιο κάνει κι ο άλλος, μη και φανεί δειλός, έτσι συντροφικάτα. Τις κοιτάζουν, καθένας τη δική του. Ύστερα ο ένας του αλλουνού. - Μεγάλη που την έχεις. - Αμ' η δικιά σου: κι είναι και πιο χοντρή: χωρίς καθόλου χαλινό: να: όπως κι η δικιά μου: τις παίζουμε; εσύ τη δικιά μου κι εγώ τη δική σου: θα 'ναι πιο μερακλίδικα. - 'Οχι: δε μου 'ρχεται: είναι αμαρτία: Τι αμαρτία; δεν την παίζεις ποτέ σου; Nαι, αλλά μοναχός, στα κρυφά. - Σαχλαμάρες. Τι μοναχός, τι μ' έναν άλλο; κι εμείς είμαστε φίλοι. Δε θα το πούμε πουθενά. Απλώνει πρώτος το χέρι του, του τη χουφτώνει. Ξεθαρρεύεται κι ο άλλος. Του την πιάνει κι αυτός. Δεν μιλάνε. Δεν κοιτιούνται. Κοιτάει ο ένας του αλλουνού. Λαχανιάζουν. Θέλουν να φωνάξουν, δεν ξέρουν τι: κάτι δυνατά, πολύ δυνατά: να βουίξει το πάρκο, να μαζευτεί κόσμος, κι αυτοί ν' αναληφθούν απλησίαστοι ασύλληπτοι, οι δυο τους μόνοι, μόνοι, μόνοι, ολόκληροι, αθάνατοι, ως τη μέγιστη στιγμή της έκρηξης, και πια δεν ξέρεις τι θα επακολουθήσει κι ούτε έχει σημασία, γιατί αυτή η στιγμή είναι όλος ο χρόνος, έξω απ' το χρόνο, και το μόνο που θέλουν είναι να φωνάξουν όλη τη συγκεντρωμένη σιωπή και ν' ακουστούν πέρα, παντού, ούουου, ούουου, ούουου, λόγια συναγμένα απ΄τους δρόμους, απ' τις ταβέρνες, απ' τα μπορντέλα. Τα πιο αισχρά, τα πιο άγια, ποτές δεν τ' αρθρώσανε, κι είναι πετρωμένα μέσα τους, βράχια, ε ωρέ ντουνιά, στην κορφή του καυλιού μου σε σηκώνω, χύνω βαθιά σου, νόημα σου δίνω, κόκκινο: μα κείνη ακριβώς τη στιγμή μια βαμμένη γυναίκα περνάει: σκεπάζει ο καθένας με την παλάμη του το δικό του το πέος: ντροπαλοσύνη: τους πέφτει: μαλακώνει: - ε, κοπελιά δεν έρχεσαι κατά δω; - δεν πηδιόσαστε μόνοι σας, θα βολευτείτε καλύτερα. Και φεύγει. Και ξαφνικά βραδιάζει. Το χρυσό λιόγερμα σβήστηκε. Μόνο το άγαλμα του Παιδιού με το Ψάρι, κρατάει λίγο ρόδινο. Ελάχιστο. Κι αυτοί ανάβουν τσιγάρο, καθένας με δικό του σπίρτο. Εξαφανίζονται. Που;...”

Από την αξιοπρεπή εργασία στην ακόμη πιο αξιοπρεπή ανεργία.

Επ' ευκαιρία της χτεσινής Παγκόσμιας Ημέρας για την Αξιοπρεπή Εργασία, ας θυμηθούμε τον σχετικό "ύμνο" του Γεράσιμου Μαρκορά, που γαλούχησε γενιές και γενιές, άσχετα αν υπήρξε παραπλανητικός κι αναποτελεσματικός.

Ξημερώνει αυγή δροσάτη

με το πρώτο της πουλί

λες και κράζει τον εργάτη


στην φιλόπονη ζωή.

Πριν αχνίσει κάθε αστέρι

με χαρούμενη καρδιά,

νέοι, μεσόκοποι και γέροι,

τρέξετ’ όλοι στη δουλειά!

Μη σας είναι ο ξένος πλούτος

εν’ αγκάθι στην καρδιά –

πέστε αζήλευτα: Είναι τούτος

εργασίας κληρονομιά.

Σηκωθείτε! Η γη χαρίζει

μόνον άφθονο καρπό,

αν ο κόπος την ποτίζει

μ’ έναν ίδρωτα συχνό.

Πάντα, ναι, τιμίου κόπου

οι γλυκύτατοι καρποί

είν οι μόνοι, που τ ανθρώπου

σώμα τρέφουν και ψυχή.

Πριν αχνίσει κάθε αστέρι

με χαρούμενη καρδιά,

νέοι, μεσόκοποι και γέροι,

τρέξετ’ όλοι στη δουλειά!

"Άθεοι" και "Θεομπαίχτες"

Πάντως, το ό,τι το ηγιασμένο ύδωρ, δεν άρχισε να κοχλάζει αμέσως μετά την επαφή του, με την κεφαλή του κ. Τσίπρα, καταρρίπτει περίτρανα τις αφελείς δοξασίες περί της αθείας του τελευταίου.

Έτσι, χάσαμε για ακόμη μιά φορά, την ευκαιρία να συναντήσουμε τον αληθινό Αντίχριστο.

Αυτό, βεβαίως-βεβαίως, δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να ψηφιστεί μονοκούκι.

Μη λησμονείτε, ότι σε περίπτωση επικράτησης του, θα στερηθεί η φιλτάτη πατρίς των καταθέσεων του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου της κυβέρνησης!

Ποιος έχει τέτοιο σθένος, για να σηκώσει ένα τόσο βαρύ φορτίο;

Επιλεκτικές "αναστατώσεις¨ αισθητικής υφής.

Ανησυχώ πάρα πολύ.

Υποψιάζομαι ότι ο εγκεφαλικός μου αισθητήρας, αυτός που ανιχνεύει την ποιότητα των προσλαμβανομένων παραστάσεων και μηνυμάτων, και κατ' επέκταση προβαίνει στην ποιοτική μέτρηση τους, είναι εκτός λειτουργίας ή στην καλύτερη περίπτωση υπολειτουργεί.

Και για του λόγου το αληθές, τούτο το διαπίστωσα με την τελευταία διαφήμιση του JUMBO, όπου δεν αισθάνθηκα την παραμικρή ψυχική και πνευματική "αναστάτωση", πόσο μάλλον την προσβολή της αισθητικής μου.

Άραγε τούτο να αποτελεί σύμπτωμα συμβατό με την ηλικία μου, (όπως συνηθίζουν να το χαρακτηρίζουν οι γιατροί ), ή "να έχω συνηθίσει την μορφή του τέρατος", που έλεγε κι ο Μάνος Χατζιδάκις;

Αλλά πάλι, γιατί "αναστατώνομαι" με όλες αυτές τις αθλιότητες, (των οποίων, ειρήσθω εν παρόδω, ων ουκ έστιν αριθμός), που συμβαίνουν, (ανά πάσα στιγμή και ώρα), σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής αυτής της "έρημης χώρας"; 

Πρακτικές που αφήνουν παντελώς αδιάφορους τους κοινωνικούς αποδέκτες, με αποτέλεσμα αυτοί να κρίνονται και να επικρίνονται - εκ των υστέρων - για την υποκριτική τους στάση.

Κωλοκατάσταση...γενικώς

Η συγκεκριμένη οπτική γωνία του Έλληνα, είναι παμπάλαια.

Ξεκινά από το ομηρικό έπος της Ιλιάδας, όταν ο ωραίος Πάρις "εκπόρθησε" τα πύρκαυλα οπίσθια της καλλίπυγου Ελένης.

Αυτό, όπως θα θυμάστε από την δευτεροβάθμια εκπαίδευση, είχε σαν συνέπεια τον Τρωϊκό πόλεμο, διότι οι υπόλοιποι Έλληνες, το πήραν προσωπικά το ζήτημα, λες και ο Πρίγκηψ εξ Ανατολών, είχε χουφτώσει τον δικό τους κώλο.

Το έχουμε αυτό οι Έλληνες. Να οργιζόμαστε με αυτούς που πολιορκούν τους ξένους κώλους, και τον δικό μας, να τον αφήνουμε εκτεθειμένο στις διαθέσεις του καθενός.

Τι να πεις; Άγνωσται αι βουλαί των Ελλήνων!

Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου.

Στην προκειμένη περίπτωση, έχουμε – πάντα κατά την άποψη μου, φυσικά – να κάνουμε με δύο περιπτώσεις:

Ή ότι έχουμε να κάνουμε με έναν ένθερμο οπαδό του νεοφιλευθερισμού, (έτσι όπως αυτός εκδηλώνεται από την σημερινή συγ-κυβέρνηση), ο οποίος, όντας επηρεασμένος από το προεκλογικό κλίμα, θέλησε να αποδώσει το ιδεολογικό του χρώμα στο ζωντανό που βρέθηκε στο διάβα του, εκθέτοντας το αδίκως, μιας που ακόμη κι αυτά τα ζώα, είναι πιο συνειδητοποιημένα και πιο ώριμα πολιτικά από πλείστα άτομα του εκλογικού σώματος, και

Ή ότι έχουμε να κάνουμε με άτομο που είναι ακραιφνής fan των lifestyle τηλεοπτικών εκπομπών, με απωθημένα μακιγιέρ celebrities της showbiz, και ειδικότερα των αοιδών “σκυλοπρεπών” ασμάτων, όπως αποδεικνύεται από το παραπάνω φωτογραφικό στιγμιότυπο.

Η Παγκόσμια Ημέρα Αδέσποτων Ζώων στην Ελλάδα.

Η Παγκόσμια Ημέρα Αδέσποτων Ζώων, δεν ξημέρωσε ποτέ για την μελαγχολική Κάρμεν, τον φοβιτσιάρη Χόρχε και τον χαδιάρη Χουάν.

Φρόντισαν για τούτο, κάποιοι που φέρουν, υπερηφάνως, τον τίτλο του Ανθρώπου. Μόνο, που σε τούτη την χώρα, αυτός ο τίτλος είναι υπό αίρεση.

Βρέθηκαν δολοφονημένα σήμερα το πρωί, μέσα στην αυλή, με έκδηλη την αγωνία του θανάτου.

Καλό ταξίδι, μικροί μου φίλοι. Θα μου λείψετε πολύ.

Το μόνο που με παρηγορεί είναι, ότι εκεί που θα πάτε, δεν θα υπάρχουν άνθρωποι και δη Έλληνες.




Δεν το αρνούμαι, πως από την στιγμή, που είδα τους δολοφονημένους φίλους μου, έχω κατακλυστεί από ανάλογα συναισθήματα. 

Καμιά φορά, η αυτοδικία είναι μονόδρομος.

Επίκαιροι "Ελγινισμοί".

Προτείνω, μαζί με την ψηφοφορία για την επιστροφή των Μαρμάρων του Παρθενώνα - μετά την πρόσφατη ανακίνηση του ζητήματος από τον διάσημο κ. Τζορτζ Κλούνεϊ - να γίνει παράλληλη ψηφοφορία ή ακόμη και δημοψήφισμα εν ανάγκη - αν είναι απαραίτητο - για την μόνιμη εγκατάσταση του εν λόγω ηθοποιού και σκηνοθέτη στην χώρα μας, σε ένδειξη ευγνωμοσύνης.

Σίγουρα δεν διαθέτουμε ανάλογη λίμνη σαν αυτή του Κόμο, αλλά μπορούμε να τον βολέψουμε στην λίμνη Τσιβλού.

Με τον απαράβατο όρο, ότι δεν πρόκειται να του στήνουμε παγίδες με πονηρά θηλυκά, που με δόλιο τρόπο θα του "απαλλοτριώνουν" τον καφέ του, και θα προδίδουν την παρουσία του - ακυρώνοντας τις ινκόγκνιτο εμφανίσες του - σε άλλα γαβριασμένα θηλυκά.

Προσαρμογή του Αγίου Βαλεντίνου, στο πνεύμα της κρίσης.

H οικονομική κρίση μπορεί να έφερε σκληρά μέτρα – μέχρι τα όρια των βορίων και νοτίων προαστίων, (για να μην ξεχνιόμαστε) – αλλά πρόσθεσε στην καθημερινότητά μας, και κάποιους καινούργιους όρους.

Αυτοί οι όροι, λοιπόν, αν συνδυαστούν με τις κατάλληλες λέξεις, μπορούν να δημιουργήσουν καινούργιες εκφράσεις πάθους, που κάλλιστα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την στενότερη, (πιο στενότερη δεν γίνεται) προσέγγιση των ερωτευμένων ζευγαριών, ανεξαρτήτως σεξουαλικών αποκλίσεων.

Έτσι μπορούμε, για παράδειγμα, να χρησιμοποιήσουμε εκφράσεις, όπως,

-“Αγαπούλα, κάνεις κέφι, να...μεταρρυθμιστούμε; Eίναι μια καλή ευκαιρία, να αναπτύξουμε και να σταθεροποιήσουμε την σχέση μας”.

-“Λατρεία μου, είσαι για ένα...πρωτογενές πλεόνασμα. Είναι το μόνο “κλειδί”, για την έξοδο από την κρίση, που περνάει η σχέση μας”.

-“Κουκλίτσα μου, δεν νομίζεις ότι είναι καιρός, να πάρουμε κι εμείς τα...οριζόντια μέτρα μας; Κι ας πάει και το παλιάμπελο.”

-“Μαναράκι μου, βρήκες την ώρα, να μου βάλεις...κόκκινες γραμμές, τώρα που είμαι στην...ανάπτυξη;

Αφήστε κατά μέρος, λοιπόν, τις αναστολές, και χρησιμοποιήστε χωρίς φόβο και πάθος, κάποιες από τις ερωτικές εκφράσεις που αναφέρω πιο πάνω ή ακόμη καλύτερα, δημιουργήστε εσείς κάποιες στο ίδιο πάνω κάτω πνεύμα, που μπορεί να είναι πιο επιτυχημένες, και να αποδίδουν καλύτερα το μήνυμα της 14ης Φεβρουαρίου.

Εκτός κι αν είστε από εκείνους τους ξενέρωτους – και με το συμπάθιο – που πιστεύουν ακόμη, ότι η μέρα, (και ειδικά η νύχτα) του Αγίου Βαλεντίνου είναι ένα σύνολο ευτυχισμένων ερωτικών στιγμών, που πρέπει να τις βιώσετε με όλα τα κουλά παρελκόμενα, όπως, φρέσκα τριαντάφυλλα ψυγείου, κακής ποιότητας σοκολατάκια, υπόξινη φτηνιάρικη σαμπάνια, και στόμα γεμάτο από τις τρίχες του λούτρινου αρκούδου, με την κατακκόκινη καρδιά, κολλημένη στο στήθος του, που σου δίνει την αίσθηση, ότι παρακολουθείς επεισόδιο από το Grey's Anatomy.

Ους ο Θεός συνέζευξε...συμβαλλόμενος μη χωριζέτω!

Αριθ. 78

Προικοσύμφωνο δρχ 1.500

Εν Πύργω του Δήμου Πανόρμου και εν τω Ειρηνοδικειακώ καταστήματι οικία Ξενοφώντος Σ. ένθα και το συμβολαιογραφείον σήμερον την εικοστήν (20) Απριλίου του χιλιοστού εννεακοσιοστού δεκάτου (1910) έτους ημέραν Τρίτην π.μ. ενώπιον εμού του συμβολαιογραφούντος Ειρηνοδικούντως Γραμματέως Πανόρμου Αντωνίου Γ. Κ. κατοικοεδρεύοντος ενταύθα (αναπληρούντως τον κωλυόμενον συμβολαιογραφούντα Ειρηνοδίκην Πανόρμου Σπ. Σ. ) παρουσία και των μαρτύρων Ιωαν. Ρ. σιδηρουργού και Νικολάου Γ. καφεπώλου κατοίκων αμφοτέρων Πύργου Πανόρμου γνωστών μοι πολιτών Ελλήνων ενηλίκων και μη εξαιρετέων ενεφανίσθησαν οι επίσης γνωστοί και άσχετοι πάσης συγγένειας εμοί και τοις μάρτυσι και μη εξαιρούμενοι αφ' ενός Αντώνιος Μάρκου Β. κτίστης και η σύζυγος τούτου Αννεζούλα Αντ. Β. γένους Κ. Ζ. τα γυναικεία έργα μετερχομένη κάτοικοι Πύργου Πανόρμου και αφ΄ετέρου Εμμανουήλ Μηνά Α. εργάτης κάτοικος Χρυσούλων Πανόρμου και εζήτησαν την σύνταξιν του παρόντος προικοσυμφώνου εκθέσαντες και συνομολογήσαντες τα επόμενα οι μεν δύο πρώτοι σύζυγοι Αντώνιος και Αννεζούλα Β. ότι έχοντες θυγατέρα γνησίαν ονόματι Μαριγώ εις ηλικίαν γάμου και θέλοντες ν' αποκαταστήσωσιν αυτή δια γάμου, συνφώνησαν μετά του έτερου συμβαλλόμενου Εμμανουήλ Α. να δώσωσιν αυτώ ταύτην εις νομίμου γάμου κοινωνίαν το μυστήριον του οποίου τελεσθήσεται την προσεχή Παρασκευήν προσφέρουν δε εις αυτόν λόγω προικός της ειρηνένης θυγατέρας των Μαριγώς τα κάτωθι κτήματα κείμενα εις την περιφέρειαν του Δήμου Πανόρμου και ελεύθερα πάσης υποχρεώσεως ή εκδικήσεως τρίτου προερχόμενα δ' αυτοίς εξ αγοράς και εκ προικός ως είπον ήτοι 1) ένα αγρόν κείμενον εις θέσιν Κάτω Μουριά εκ τεμαχίων πολλών μετά συκών και κλημάτων όσης εκτάσεως και αν είναι συνορευόμενον γύρωθεν με κτήματα Απέργη λαγκάδι και δρόμον 2) ένα αγρόν εις θέσιν Σεβαούμ εκ πολλών τεμαχίων με συκιές κλήματα και συκομωρέας και κήπους μετά του ρέοντος ύδατος όσης εκτάσεως και αν είναι συνορευόμενον γύρωθεν με κτήματα Ιωάννου Μ. Κ., Φραντζέσκου Δ. Χ. και χήρας Σίμου Χ. και λαγκάδι. 3) δύο τεμάχια αγρού εις θέσιν Περιβόλι μετά δύο ελαιοδένδρων συνορευόμενα γύρωθεν με κτήματα Γεωργίου Ζ. Σ., Αννεζούλας Ν. Π., ιδίων προικοδοτών και λαγκάδι. 4) εν τεμάχιον προς οικοδομήν εντός του χωρίου Πύργος εις την συνοικίαν Μπασκελάδο μέτρων γαλλικών πλάτους οκτώ και μήκους επίσης οκτώ συνορευόμενον γύρωθεν με οικίαν προικοδοτών και με δρόμον 5) ένα αγρό εκ πολλών τεμαχίων μετά βοσκής εις θέσιν Κάτω Μαρλά συνορευόμενον γύρωθεν με κτήματα Παναγιώτας χήρας Μ. Σ., Μαριγώς Ξ. Κ. και δρόμον 6) ενα αγρόν εις την αυτήν θέσιν κείμενον εκ πολλών τεμαχίων όσης εκτάσεως και αν είναι συνορευόμενον γύρωθεν με κτήματα κληρονόμων Β, Ξ. και με δρόμον αξίας δ' απάντων των ανωτέρω κτημάτων κατά την εκτίμησιν των συμβαλλομένων και απλής δια την επιβολή του χαρτοσήμου και ουχί λόγω πωλήσεως δραχμών χιλίων εκατόν. Προσέτι δε προσφέρουν ως προίκα και πέντε πρόβατα και εν δαμάλιον αξίας δραχμών εκατόν καθώς και διάφορα οικιακά έπιπλά και ρουχισμόν ανάλογον αξίας δραχμών εκατόν πεντήκοντα ήτοι εν όλω δραχμών κινητών και ακινήτων αξίας χιλίων τριακοσίων πεντήκοντα . Προσέτι ο ρηθείς Αντώνιος Β. υπόσχεται και υποχρεούται εντός ενός έτους , εάν ο ρηθείς μελογαμβρός του οικοδομήση οικίαν να προσφέρη εργασίαν της τέχνης του μέχρι δραχμών εκατόν πεντήκοντα, αλλως και δεν οικοδομήσει εντός του έτους από του γάμου του να υποχρεούται να προσφέρη αυτώ λόγω προικός και έτερον κτήμα αξίας μέχρι εκατόν πεντήκοντα και ούτω η όλη προιξ ανέρχεται εις το ποσόν των δραχμών χιλίων πεντακοσίων (1500) και συνεπώς οι προικοδόται αποξενούμενοι παντός επί των ανωτέρω δικαιόματος και κυριότητος και κατοχής εγκαθιστώσι τέλειον κύριον και κάτοχον τον μελογαμβρόν των δυνάμενον να κατέχη, νέμεται και διαχειρίζεται κατά τας περί προικός διατάξεις του Νόμου. Ο δ' Εμμανοήλ Μ. Α. εδήλωσεν ότι ευχαρίστως εδέχθη την ανωτέρω προίκα, την οποίαν θέλει παραλάβει άμα τη τελέσει του γάμου του μετά της ρηθείσης Μαριγώς εκτός του δαμαλιού το οποίον θα παραλάβη μετά εν έτος από σήμερον κατά την μεταξύ των συμφωνίαν και υπόσχεται να τελέση τον γάμον του μετ' αυτής κατά την ρηθείσαν ως άνω ημέραν. Προς πίστωσιν συνετάγη το παρόν αφού υπεμνήσθη τοις συμβαλλομένοις ο περί μεταγραφών Νόμος όπερ αναγνωσθέν ευκρινώς και εντόνως εις επήκοον πάντων και βεβαιωθέν υπογράφεται παρά του προικοδότου Αντωνίου Β. των μαρτύρων και εμού πλην των λοιπών συμβαλλομένων ομολογησάντων άγνοιαν γραμμάτων. Ενταύθα προστέθησαν και δύο χαρτόσημα εν των τριών και εν των δύο προς συμπλήρωσιν του τέλους ελλείψει τοιούτου εφ' ου εγένετο η δέουσα πράξις.

Ο συμβαλλόμενος 
Αντώνιος Β. 

Οι μάρτυρες
 Ιάκωβος Ρ.

Νικόλαος Γ.

Ο συμβολαιογραφών Ειρηνοδικειακός Γραμματεύς

Πανόρμου (Τ.Σ) Αν. Κ.

Ακριβές αντίγραφον εν Πανόρμω

αυθημερόν Ο Συμβολαιογραφών

Ειρνοδικειακός Γραμματεύς

Πανόρμου (Τ.Σ) Α. Κ.

Μετεγράφη εν Πανόρμω την εικοστήν (20) Απριλίου του χιλιοστού

εννεακοσιοστού δεκάτου (1910) έτους.

Ο Μεταγροφύλαξ

Ειρηνοδικών Γραμματεύς Πανόρμου

Α. Κ.

"Η καθαριότητα είναι μισή αρχοντιά"!

Η άλλη μισή βρίσκεται στην ευσυνειδησία των πολιτών και στον ζήλο των υπηρεσιών της κάθε Τοπικής Αυτοδιοίκησης, για την, εν γένει, βελτίωση της ποιότητας ζωής των δημοτών.

Είναι η 3η (ολογράφως ΤΡΙΤΗ) επισήμανση, ( 27/10 2012 και 29/7/2013, οι δυο προηγούμενες) που κάνω για την εστία μολύνσεως που έχει δημιουργηθεί στο "συντριβάνι" (λέμε τώρα) της Πλατείας Ανεξαρτησίας, στην Αγία Μαρίνα, με υπαιτιότητα φυσικά, και από μέρους ασυνείδητων κατοίκων της περιοχής, χωρίς κανένα αποτέλεσμα.

Ακούει κανείς; Βλέπει κανείς;

Τι κάνουν οι Υπηρεσίες Καθαριότητας του Δήμου Ηλιούπολης;

Βρίσκονται σε διακοπές;

Πάντως, τα έντομα και ιδιαίτερα τα κουνούπια “Τίγρης” (που όπως λέγεται έχουν γίνει μόνιμοι κάτοικοι της Ανατολικής Αττικής), δεν συνηθίζουν να πηγαίνουν διακοπές!

Ευχαριστώ, εκ των προτέρων, και για την εκ νέου εγγραφή μου στα παλαιότερα των υποδημάτων παντός υπευθύνου, που είμαι σίγουρος ότι θα επακολουθήσει!

Ημέτερος Δημότης!

Ή κατά την προσφώνηση του κάδου απορριμμάτων "ρομποτικής" τεχνολογίας, ΠΟΛΙΤΗΣ!!!

Οι καλοί λογαριασμοί, κάνουν τους καλούς φίλους.

Ειλικρινά, σας ομολογώ, ότι με βαριά καρδιά αποφάσισα να εκφράσω κάποιες σκέψεις μου, πάνω στα πρόσφατα (πολύ φοβάμαι, πως δεν θα είναι και τα τελευταία) γεγονότα που συνέβησαν στον χώρο των ΜΜΕ και συγκεκριμένα στην Δημόσια Τηλεόραση.

Ο λόγος δεν είχε να κάνει, με τον φόβο μην εκτεθώ. Άλλωστε, η ηλικία μου, μου δίνει την πολυτέλεια αυτής της “έκθεσης”.

Απλούστατα, δεν ήθελα να προσθέσω κι άλλο βάρος (με την δικιά μου πολυλογία), σε μία χώρα που ασφυκτιά κάτω από τόννους κούφιων λόγων και άλλους τόσους σάλιου.

Επίσης, αποφάσισα να αποφύγω τις κορώνες, περί “δικτατορικών πρακτικών”,γιατί πιστεύω ότι με αυτόν τον τρόπο η Δημοκρατία κινδυνεύει περισσότερο, από τους νεοφερμένους στην πολιτική κονίστρα.

'Ισως, και να σφάλλω. Άλλωστε, το σφάλλειν ανθρώπινο, ακόμη κι αν είσαι χρήστης σελίδας κοινωνικής δικτύωσης!

Να τα λέμε όλα.

Η αλήθεια είναι ότι η πλουραλιστική ενημέρωση στην Δημοσία Τηλεόραση είχε αυτοκτονήσει από χρόνια.

Ανοίγει παρένθεση. Φυσικά, αυτή η διαπίστωση δεν είναι αποτέλεσμα της πρόσφατης καταγγελίας του κ. Ηλία Κασιδιάρη, ότι ο “Λαϊκός Σύνδεσμος της Χρυσής Αυγής” είχε οκτώ μήνες, να προσκληθεί στην ΕΡΤ! Μακριά από μένα, τέτοια ερεθίσματα, για την εξαγωγή αυθαιρέτων συμπερασμάτων. Κλείνει η παρένθεση.

Ίσως, και λίγο μετά την ίδρυσή της. Σίγουρα, πάντως, από τον καιρό που τα κείμενα του δελτίου ειδήσεων συντάσσονταν στην Οδό Ζαλοκώστα!

Όπως, και το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η ΕΡΤ έπαιζε, όλα αυτά τα χρόνια, με περισσή αυταπάρνηση τον ρόλο της “υπηρέτριας των δύο αφεντάδων”, ακόμη και μέχρι την προτεραία του αντισυνταγματικού “σφραγίσματός” της!

Πόσες φορές, αλήθεια, δεν την απολαύσαμε (τρόπος του λέγειν) πότε με μπλε και πότε με πράσινο μπονέ!

Θα πρέπει να γίνει κατανοητό, απ' όλες τις πλευρές, (προς αποφυγήν παρεξηγήσεως) ότι ο κόσμος που βρίσκεται συγκεντρωμένος τόσο έξω από το Ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής, όσο και σε διάφορα άλλα κτίρια, ανά την επικράτεια, που στεγάζεται η ΕΡΤ, δεν συμπαρίσταται αποκλειστικά στους δημοσιογράφους.

Οι οποίοι – και μη προς κακοφανισμό τους – στερούνται της έξωθεν καλής μαρτυρίας, λόγω της παντελούς έλλειψης αντικειμενικής πληροφόρησης.

Ηθελημένα ή μη, δεν παίζει κανένα ρόλο. Άλλωστε, το δια ταύτα ενδιαφέρει πάντοτε ή πρέπει να ενδιαφέρει και μάλιστα τους πάντες.

Ανοίγει παρένθεση. Το γνωρίζω πολύ καλά, ότι υπάρχουν κι εξαιρέσεις. Όπως, γνωρίζω, επίσης, ότι αυτές υπάρχουν, για να επιβεβαιώνουν, ως συνήθως, το κανόνα. Κλείνει η παρένθεση.

Πρωτίστως, αγωνίζεται (έτσι θέλω να πιστεύω) τόσο για το αναφαίρετο δικαίωμα του, ως ευνομούμενος πολίτης, στην αντικειμενική κι αμερόληπτη πληροφόρηση του, όσο και στην διατήρηση του συγκεκριμένου τρόπου ψυχαγωγίας κι επιμόρφωσης, που προσέφερε μέχρι τώρα η ΕΡΤ.

Και, απολύτως δικαιολογημένα, μιας που η ΕΡΤ, ως γνωστόν, είναι ο μόνος ραδιο-τηλεοπτικός φορέας, που κινείται προς την σωστή κατεύθυνση, με στόχο, πάντοτε, την πολιτιστική αναβάθμιση, που τόσο έχει ανάγκη ο τόπος σήμερα.

Παράλληλα, με τον τρόπο αυτής της αντίδρασης, ο κόσμος επιθυμεί να δηλώσει, ότι δεν είναι διατεθειμένος να εκχωρήσει δημόσια περιουσία(και τι περιουσία! Ένας ανεκτίμητος πολιτιστικός θησαυρός) στις διαθέσεις και την εγνωσμένη αισθητική (που εκπορεύεται από τις επιταγές του marketing) στους ανθρώπους της ιδιωτικής τηλοψίας.

Είναι, επίσης, μια σπουδαία ευκαιρία, να δηλώσει κατηγορηματικά – προς κάθε κατεύθυνση – ότι δεν είναι διατεθειμένος, να ξοφλήσει ΑΥΤΟΣ τα γραμμάτια που έχουν υπογράψει όλες οι μνημονιακές κυβερνήσεις, των τριών τελευταίων ετών, στους μηντιακούς τους μέντορες, στην φτηνή λογική ότι “το' να χέρι νίβει τ' άλλο και τα δυο το πρόσωπο”.

Ποιο πρόσωπο!

Η παράνομη κατοχή των κρατικών συχνοτήτων, και η επί χρόνια στρεβλή διαμόρφωση (λόγω παραπληροφόρησης και χαμηλού επιπέδου προγραμμάτων) του τηλεοπτικού κοινού, έχουν στοιχίσει  πανάκριβα. Τόσο σε έσοδα του Δημοσίου, όσο και στον εκχυδαϊσμό μέρους της Ελληνικής κοινωνίας.

Υ.Γ 1 Ο φτηνός λαϊκισμός με την ανάρτηση λιστών με την μισθοδοσία των εργαζομένων, θα μπορούσε, να παραληφθεί τούτη την ώρα.

Υ.Γ2 Εκκωφαντική η σιωπή των ανθρώπων του πνεύματος, που τόσο τίμησε η Δημόσια Τηλεόραση.

Σκέψεις της ημέρας

ΑΛΛΑΓΗ ΦΡΟΥΡΑΣ

Προβληματισμός επικρατεί στην αριστερή μερίδα του εκλογικού σώματος, όχι τόσο για την προσωπικότητα του νέου Γενικού Γραμματέα του Κ. Κ. Ε. όσον για το επώνυμο του. 
Αυτό διαπιστώνει κανείς κάνοντας μια περαντζάδα, από την "σοβαρή" σελίδα κοινωνικής δικτύωσης, του Twitter. 

Χωρίς αμφιβολία, την ίδια πάνω-κάτω εικόνα, θα παρουσιάζουν και τα υπόλοιπα social media, και, φυσικά, απολύτως δικαιολογημένα, διότι δεν παίρνουν καθόλου στα σοβαρά, τις υποτιθέμενες αριστερές τάσεις της Ελληνικής κοινής γνώμης.
Η αλήθεια είναι, ότι ο αριστερισμός στον Έλληνα, τοποθετείται στον καβάλο του, σύμφωνα με μαρτυρίες του ράφτη του, που του παίρνει τα μέτρα για παντελόνι!

ΙΔΑΝΙΚΟΙ ΑΥΤΟΧΕΙΡΕΣ

Πολύ με συγκινεί το αμέριστο ενδιαφέρον του πόπολου, για τους αυτόχειρες. Με αυτό τον τρόπο, αναζωπυρώνεται η τάση αυτοκτονιών, και συντηρείται αμείωτη η αγωνιστική διάθεση των αγανακτισμένων!
Φυσικά, μέχρι στιγμής, δεν αντιλήφθηκα κάποιον από τους τόσους αγανακτισμένους, να ακολουθήσει το παράδειγμα των αυτοκτονούντων σε ένδειξη έμπρακτης συμπαράστασης. 
Δύσκολη, γαρ, η καλογερική!
Τέλος πάντων, να έχετε καλή Κυριακή, κι ακόμη μια καλύτερη Εβδομάδα!

"ΠΑΤΡΙΣ - ΘΡΗΣΚΕΙΑ - ΤΗΛΟΨΙΑ"!

Δεν ξέρω, πως θα το πάρετε, αν κι εδώ που τα λέμε, πολύ λίγο μ' ενδιαφέρει η γνώμη σας.
Εγώ, προσωπικά, είμαι βαθύτατα συγκινημένος, με την χτεσινοβραδινή κίνηση του πλουραλιστικού τηλεοπτικού σταθμού ΣΚΑΪ και του αγωνιστή-δημοσιογράφου κ. Γιώργου Τράγκα, να δώσουν βήμα στα εκλεκτότερα στελέχη του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος (κατά κόσμον Λαϊκός Σύνδεσμος Χρυσής Αυγής), για να εκθέσουν προς το Πανελλήνιον τον πολιτικό τους προσανατολισμό!
Ήταν, στην πραγματικότητα, μία από τις πλέον άριστες στιγμές της Δημοκρατίας μας, που τόσο βάναυσα κακοποιείται τον τελευταίο καιρό, τόσον από τα υπόλοιπα κόμματα του Κοινοβουλίου , με την άρνηση διαλόγου με το εν λόγω κόμμα, όσο και με τις αρνήσεις (άνευ σοβαρών αιτιάσεων) των άλλων τηλεοπτικών σταθμών, στη συμμετοχή της Χρυσής Αυγής, στα πάνελς των πολιτικών συζητήσεων. 
Άλλωστε, όπως, πολύ σωστά, διατύπωσε και ο κ. Τράγκας, κανένας δεν έχει το δικαίωμα να αγνοεί 1 εκατομμύριο Έλληνες, που πρόσκεινται στην Χρυσή Αυγή.
Αν αυτό δεν είναι αυξημένη δημοκρατική ευαισθησία, τότε τι στο καλό είναι;

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Η τελευταία πρόταση είναι καθαρά σχήμα λόγου και ουδόλως ερωτηματική. Φυσικά, όποιος αισθάνεται την ανάγκη να απαντήσει, παρακαλώ να είναι κόσμιος, για να κρατηθεί ο τυχόν διάλογος σε ένα επίπεδο, όπως και η χτεσινή συζήτηση στην εκπομπή "ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΣΚΟΠΕΥΤΗΣ"!

Ευχαριστώ, για την κατανόηση σας!

Με ολίγον άρτον και πολύ θέαμα, καλωσορίζουμε την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου!

Με την ευκαιρία του εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου, να μου επιτρέψετε, να παραθέσω ένα μικρό μέρος από το θεατρικό ρεπερτόριο, το οποίον – κατά την γνώμη μου – θα μπορούσε να ευτυχήσει σε κάποια γνωστά και μη εξαιρετέα σχήματα, που κατ' ανάγκην έχουν μπει στη ζωή μας!

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ: “Στην Φωλιά του Κούκου”

ΓΙΟΥΡΟΓΚΡΟΥΠ: “Τα Παιδιά του Κάϊν”

ΤΡΩΙΚΑ: “H Κρεατομηχανή”

ΤΡΑΠΕΖΕΣ: “Η Θηλειά”

Α. ΜΕΡΚΕΛ: “H Λυσσασμένη Γάτα”

Β. ΣΟΪΜΠΛΕ: “Ο 'Εμπορος της Βενετίας”

ΕΛΛΑΔΑ: “To Κράτος του Ζόφου”

ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ: “Το Ταξίδι Μιας Μεγάλης Μέρας Μέσα στην Νύχτα”

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: “Η Τρελή του Σαγιώ”

ΓΕΝΙΚΕΥΜΕΝΗ ΚΡΙΣΗ: “Η Επιστροφή της Γηραιάς Κυρίας”

ΛΑΜΟΓΙΟ: “'Ενας Πολίτης Υπεράνω Υποψίας”

ΑΝΑΚΑΜΨΗ: “Όνειρο Θερινής Νυκτός”

ΠΡΟΕΔΡΙΚΟ ΜΕΓΑΡΟ: “Το Στοιχειωμένο Σπίτι”

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ: “Το Σπίτι του Σπαραγμού”

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ: “Αόρατος Θίασος” (συλλογική σκηνοθεσία)

ΘΙΑΣΟΣ ΣΑΜΑΡΑ-ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ-ΚΟΥΒΕΛΗ: “Οι Τρεις Αδελφές”

ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: “Ποιος Φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ”

ΠΑΣΟΚ: “Κομμάτια και Θρύψαλα”

ΔΗ.ΜΑΡ: “Οι Άστεγοι”

ΚΚΕ: “Το Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα” (Περισσός)

ΣΥΡΙΖΑ: “Ο Εχθρός του Λαού”

ΑΝΕΞ.ΕΛ: “Οργισμένα Νιάτα”

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ: “Βρικόλακες”

ΕΡΤ: “Υπηρέτρια Δύο Αφεντάδων” (πειραγμένο)

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ: “ Α, Οι Ευτυχισμένες Μέρες”

ΕΝΤΥΠΟΣ ΤΥΠΟΣ: “Το Τέλος του Παιχνιδιού”

ΚΥΠΡΟΣ: “Το Ιερό Σφάγιο”

ΣΥΓΧΡΩΝΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΣΚΗΝΕΣ: “Βαβυλωνία” (τιμής ένεκεν, λόγω της ημέρας)