Αυτό που ακούτε συνέβη στην Αθήνα!!!

Πέστε μου – στο Θεό που πιστεύετε – θα έχουν άδικο τα ξένα Μέσα Ενημέρωσης να σχολιάσουν, και μάλιστα με αρκετή δόση ειρωνείας, την παρακάτω είδηση από την ελληνική πραγματικότητα;

Διαβάζω, λοιπόν, στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ της Πέμπτης 24/06/2010 τις πανευτυχείς διαβεβαιώσεις των υπευθύνων του Μεγάρου Μουσικής, για το υψηλό επίπεδο πολιτισμού που επέδειξαν τα 4.000 άτομα, τα οποία παρακολούθησαν τη συναυλία της Φιλαρμονικής της Βιέννης, από γιγαντο-οθόνες στους κήπους του Μεγάρου Μουσικής(;).

«Στον κήπο δεν βρήκαμε ούτε ένα κονσερβοκούτι (sic) , ούτε ένα μπουκάλι άδειο, ούτε μια “γόπα” πατημένη στο γκαζόν, ούτε ένα κλαράκι σπασμένο. Τόσοι άνθρωποι ήρθαν, άκουσαν αφοσιωμένοι κι έφυγαν ήσυχα (!!!).»

Τελικώς, σε αυτή τη χώρα, που επιβεβαιώνεται σε καθημερινή βάση η ανθοφορία της φαιδράς πορτοκαλέας, συμβαίνουν δύο τινά, ή το αυτονόητο ερμηνεύεται με διαφορετικό τρόπο – ανάλογα με το πώς αντιλαμβάνεται ο καθένας τον πολιτισμό – ή ό,τι, ακόμα δεν έχουμε αναπτύξει αρκετά το αίσθημα εμπιστοσύνης στην πολιτισμένη πλευρά του εαυτού μας καθώς και τον ανάλογο αυτοσεβασμό;

Κοσμικές μανούβρες επί θωρηκτού σοκάρουν τις life style εκπομπές της τηλεόρασης

Ανεπανάληπτος ΜΠΟΣΤ

Ένας «παραπλανημένος ναυαρχούκος». Ένας γόνος εφοπλιστικής οικογένειας και παράλληλα Εθνικός Ευεργέτης της τάξεως των 5.000 ευρώ. Ένα κορυφαίο μοδέλο (top model), πρώην σταρ Ελλάς και συν- παρουσιάστρια σε εβδομαδιαία τηλεοπτική πολιτιστική εκπομπή, με υποψιασμένο κοινό, μία επώνυμη αγελάδα ως guest star και ιπτάμενες τούρτες. Μία λαλίστατη ship-owner, μητέρα του προαναφερθέντος γόνου, η όποια πέραν της επαγγελματικής της ενασχολήσεως ως πλούσιας, έχει αναλάβει και το management διαπρεπούς Έλληνα ψυχιάτρου- τουλάχιστον, αυτό αποδεικνύεται από τις συστάσεις της να επισκεφθούν το συγκεκριμένο ψυχίατρο όσοι χρειάζονται ψυχιατρικής παρακολούθησης, με δηλώσεις της σε περιοδικό ελεύθερου χρόνου, απευθυνόμενο σε κοινό λιμασμένο για ξένα μεγαλεία. Mερικές νεαρές σταρλετίτσες, ελαφρώς ενδεδυμένες, με αισθησιακή χάρη και υψηλό επαγγελματισμό. Kαι, τέλος, αρκετά μέλη της εφοπλιστικής οικογένειας σε τσακίρ κέφ.

Αυτό το ντεκόρ κοσμικής δεξίωσης που έλαβε χώρα στο κατάστρωμα και σε άλλους χώρους του παροπλισμένου θωρηκτού Αβέρωφ, ενόχλησε σφόδρα τον γνωστό εκδότη, δημοσιογράφο και παρουσιαστή εκπομπής υψηλού επιπέδου, καθαρώς δικής του εμπνεύσεως, με αποτέλεσμα να το φέρει στη δημοσιότητα, επιδεικνύοντας για μια ακόμη φορά τον κοινωνικό του ιησουιτισμό.

Η κίνηση αυτή, είχε σαν συνέπεια την πυροδοτήση της υποκριτικής ευαισθησίας σε θέματα πατριωτισμού των παρουσιαστριών/στών και πανελιστριών/στών των τηλεοπτικών εκπομπών «εναλλακτικής πληροφόρησης» και ευπρεπούς ξεκατινιάσματος.

Ο κυνικός τρόπος παρουσίασης – από τις εν λόγω κυρίες και κυρίους της γκλαμουράτης τηλοψίας- ανάλογων κοσμικών εκδηλώσεων, από την λαμπερή κοινωνία με την υψηλή οικονομική επιφάνεια και τη χαμηλή αυτοεκτίμησή της, απέναντι στο διεθνές jet set, λόγω της βαλκανικής της καταγωγής, στην βαρέως πληγείσα ελληνική κοινωνία καθαγιάζεται, γιατί κινείται στα πλαίσια της δημοσιογραφικής ενημέρωσης της κοινής γνώμης.

Χωρίς να θέλει να υποβαθμίσει κανείς την τέλεση όλων αυτών των απαράδεκτων «κοσμικών μανούβρων» στο Αβέρωφ, δεν μπορεί να παραβλέψει τον κυνικό κοινωνικό ιησουιτισμό, όλων αυτών των ανιστόρητων διαχειριστών της κοινής γνώμης, με τις επιλεκτικές ευαισθησίες, που αποσκοπούν στην ανύψωση της πεσμένης ακροαματικότητας, τώρα που η οικονομική κρίση αναγκάζει "την τηλεόραση να χαμηλώνει τα φώτα" - όπως πολύ χαρακτηριστικά σημειώνει στο άρθρο του ο κ. Ηλίας Μαγκλίνης στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της περασμένης Κυριακής -καθώς και την αύξηση των πωλήσεων των εφημερίδων, μιας που οι κυριακάτικες προσφορές - εν είδει αρτοκλασίας - δεν φέρνουν πλέον τα επιθυμητά αποτελέσματα.

Οι φόβοι του Ποιητή

ΜΑΝΩΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ ( Θεσσαλονίκη, 10 Μαρτίου 1925 – Αθήνα, 23 Ιουνίου 2005)

ΦΟΒΑΜΑΙ*

Φοβάμαι τους ανθρώπους που εφτά χρόνια έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι και μια ωραία πρωία – μεσούντος κάποιου Ιουλίου – βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας «δώστε τη χούντα στο λαό».

Φοβάμαι τους ανθρώπους που με καταλερωμένη τη φωλιά πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.

Φοβάμαι τους ανθρώπους που σου ΄κλείναν την πόρτα μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.

Φοβάμαι τους ανθρώπους που γέμιζαν τις ταβέρνες και τα ΄σπάζαν στα μπουζούκια κάθε βράδυ και τώρα τα ξανασπάζουν όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη και έχουν και «απόψεις».

Φοβάμαι τους ανθρώπους που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν και τώρα σε λοιδορούν γιατί λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.

Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους. Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.

*Το ποίημα γράφτηκε το Νοέμβρη του 1983

Άρωμα Τέχνης στην Υδρα

O Δημήτρης Αντωνίτσης σας υποδέχεται στο Hydra School Projects με την αρωματική δημιουργία CHAGALLESQUE κι ένα απόφθεγμα του Nietzsche:

" Η μεγαλοφυία μου βρίσκεται στα ρουθούνια μου"

CHAGALLESQUE

Επιμέλεια Έκθεσης : Δημήτρης Αντωνίτσης
Διάρκεια : 25-6-2010 έως 26-9-2010
Εγκαίνια : Παρασκευή 25-6-2010 και ώρα 20:30

Το Hydra School Progects και ο Δημήτρης Αντωνίτσης παρουσιάζουν για ενδέκατη συνεχή χρονιά την έκθεση Chagallesque στα πλαίσια του εορτασμού των Μιαουλείων 2010, στο χώρο του παλιού γυμνασίου της Υδρας, του ιστορικού Σαχτουρειου. Στην έκθεση που θα διαρκέσει από τις 25-6-2010 έως τις 26-9-2010 θα παρουσιαστούν έργα καλλιτεχνών από την Ελλάδα και το εξωτερικό.

Συγκεκριμένα στην έκθεση συμμετέχουν οι:
Blind Adam, Kristine Roepstorff, Theo A. Rosenblum, Chelsea Seltzer, TJ Wilcox, Edward Morgan, Ελένη Σαρρή, Στυλιανός Κοντομάρης και η Ιωάννα Πανταζοπούλου.

Ο τίτλος (προφέρεται: shuh-GAHL-esk) αποτελεί αναφορά στον Marc Shagalle σχολιάζοντας το γεγονός ότι ενώ ο ίδιος ως καλλιτέχνης ήθελε να θίξει σημαντικά υπαρξιακά θέματα όπως τον πόνο και την οδύνη της ταυτότητάς του, η έκφανση του έργου του εγκλωβιζόταν σε αισθητικά εύπεπτες συνθέσεις και ευχάριστους χρωματισμούς. (Μνημειώδη είναι τα γαλάζια και τα ροζ του).

Οι καλλιτέχνες της Chagallesque έχουν επιλεχθεί στον ίδιο άξονα του υπαρξιακού angst, αλλά όμως με τελικό αποτέλεσμα που το χαρακτηρίζει μια πρωτόγνωρη δυναμική.

O Blind Adam κατασκευάζει μονοκονδυλιές απο εννοιολογικά ενδύματα, η Kristine Roepstorff αποδομεί τη γυναικεία ευαισθησία σε κολάζ από φωτοτυπίες και σκισμένες εκτυπώσεις, ο Theo Rosenblum μας μεταθέτει στα καθημερινά θρίλερ του καταναλωτισμού, η Chelsea Seltzer ζωγραφίζει απλά ωραία (και στη συνεχεια τα σβήνει), ο TJ Wilkox μελαγχολεί υμνώντας χαμένες ιέρειες του στυλ όπως τιν πριγκίπισσα Casati, ο Edward Morgan υδατογραφεί αρχιτεκτονικά μυθιστορήματα, η Ελένη Σαρρή μετενσαρκώνει την τρομώδη ειδησεογραφία σε παστέλ συνθέσεις, ο Στυλιανός Κοντομάρης σχεδιάζει φαντασιακά ραπιτογραφήματα εμμονικής τεχνικής και η γλύπτρια Ιωάννα Πανταζοπούλου αποτίει εφήμερο φόρο τιμής σε 4500 ρολά χαρτί υγείας.

Ο επιμελητής μάλιστα σχολιάζοντας την "πτητικότητα" αυτής της έκθεσης δημιουργεί ένα άρωμα, με τον ίδιο τίτλο. Το μοναδικό φυαλίδιο Chagallesque κατασκευασμένο στο Λονδίνο απο τον οίκο Le Labo θα δημοπραττηθεί από την κυρία Ελισάβετ Λύρα τη βραδιά των εγκαινίων.

Εχοντας κλείσει μια δεκαετία το HSP επεκτείνει τη δράση του δημιουργώντας το Hydra School Projects Residency Programm. Ετσι φέτος ειδικά, ο επισκέπτης θα χει τη δυνατότητα να απολαύσει τους καρπούς του προγράμματος αυτού, αφού θα συμπεριληφθούν έργα των πρώτων δύο artists-in-residence, του Theo Rosenblum και της Chelsea Seltzer, που οι καλλιτέχνες δημιούργησαν κατά την παραμονή τους στην Υδρα τον Μάιο και Ιούνιο 2010.

Την έκθεση Chagallesque θα συνοδεύσει ο καθιερωμένος κατάλογος στη μορφή σχολικού τετραδίου σχεδιασμένος από τον art-director Άγγελο Παντελίδη ενώ η αφίσα/καμπάνια του ομώνυμου αρώματος έχει φωτογραφηθεί από τον Jeffrey Apoian, New York.

Ο Δημήτρης Αντωνίτσης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1966. Σπούδασε Μηχανολογία στο Πολυτεχνείο της Ζυρίχης και στο R.P.I της Νέας Υόρκης. Παράλληλα σπούδασε σκηνοθεσία στη New York Film Academy και ασχολήθηκε με Μικροσκοπική φωτογραφία Μεγάλης Ταχύτητας ως μέλος ομάδας επιστημόνων Φυσικής. Φωτογραφίες του επιλέχτηκαν από το διάσημο Αμερικανό Φωτογράφο Jock Sturges για ομαδικές εκθέσεις Νέων Αμερικανών Φωτογράφων.

HYDRA SCHOOL PROJECTS
Ώρες λειτουργίας:
Tρίτη–Κυριακή 11:30-13:30, και 19:30-22:00
Τ: 693 8024554

Η φωτεινή απουσία του Μάνου Χατζιδάκι

Η σημερινή αναφορά στο Μάνο Χατζιδάκι, δεν είναι ένα ακόμη αφιέρωμα, με αφορμή το τέλος του βιολογικού του κύκλου, που συνέβη σαν σήμερα πριν από 16 χρόνια.
Η εκ νέου καταφυγή μου στα λόγια του Μάνου Χατζιδάκι – που κατά την προσωπική μου άποψη επέχουν πλέον θέση κοινωνικών και πολιτικών παρακαταθηκών - υπαγορεύτηκε από την αδήριτη ανάγκη του γράφοντος να αμβλύνει την αίσθηση του πολιτιστικού και αισθητικού ελλείμματος , που έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια συνεπεία των αγοραίων συμπεριφορών του μεγαλύτερου μέρους του κοινωνικού συνόλου, και που τον βαραίνει, όπως και πολύ κόσμο άλλωστε.
Τα παρακάτω αποσπάσματα είναι από τα “Σχόλιά” του από το Τρίτο Πρόγραμμα του “Ορνιθοκομείου” – όπως αποκαλούσε την ΕΡΤ στο σχόλιό του “ ΤΟ ΟΡΝΙΘΟΚΟΜΕΙΟ ΣΑΝ ΣΧΟΛΗ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΟΛΙΓΑ ΠΕΡΙ ΜΝΗΜΗΣ” – όπου διετέλεσε διευθυντής του, και όπως αναφέρει στο σχετικό του σχόλιο: «… Ας μου συγχωρεθεί απ’ τη Διεύθυνση το ότι δεν εκτιμώ ιδιαίτερα της πνευματικές ανησυχίες της ΕΡΤ ή τους εκπαιδευτικούς της στόχους. Είναι γνωστό πως χρόνια τώρα προσπαθώ να διαχωρίσω τις ευθύνες του Τρίτου και των συνεργατών μου από το Ραδιομέγαρον που εννοεί να λειτουργεί μεγαλόπρεπα και μεσαιωνικά…»
Τυχαία η επιτυχία του στο Τρίτο; Δεν το νομίζω!

Ο ΑΣΤΕΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΘΕΝΟΥ ΣΤΗ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ
«Η σύγχρονη ελληνική δημοσιογραφία καθρεφτίζει και προβάλλει, εκτός από τα διεθνή επίκαιρα γεγονότα, και τα εντόπια, ασήμαντα και μη , μ’ ένα ίδιο πάθος, ίδια ένταση, αλλά όχι και ίδια αμεροληψία, έτσι ώστε η ευαισθησία μας να δοκιμάζεται καθημερινώς σε υψηλούς βαθμούς θερμότητος, εκνευρισμού και νοημοσύνης…»

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΤΕΡΑΤΟΣ ΚΑΙ Ο ΦΟΒΟΣ ΜΗΠΩΣ ΤΟ ΣΥΝΗΘΙΣΟΥΜΕ
«Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει. Και η πιθανή προέκταση του αξιώματος είναι, να συνηθίσουμε τη φρίκη, να μας τρομάζει η ομορφιά…» «…Κι εγώ με τη σειρά μου δεν φοβάμαι τίποτα περισσότερο, απ’ το μυαλό της κότας. Απ’ το να υποχρεωθώ να συνομιλώ με μια κότα ή μ’ ένα σκύλο, ή τέλος πάντων, μ’ ένα ζώο δυνατό που βρυχάται. Τι να τους πω και πώς να τους το πω; Και μήπως δεν είναι εξευτελισμός, αν επιχειρήσω να μεταφράσω ή να καλύψω τις σκέψεις μου, κάτω από φράσεις απλοϊκές και ηλίθια νοήματα, για να καθησυχάσω τυχόν τη φιλυποψία μιας κότας, που όμως έχει άνωθεν τοποθετηθεί για να μας ελέγχει και να μας καθοδηγεί;…» «…Το τέρας είχε αρχίσει να κυκλοφορεί. Οι οδοκαθαριστές άρχιζαν την παράσταση τους με Σαίξπηρ, Σίλλερ και Αισχύλο, μια και ανήκουν δικαιωματικά στο υπουργείο Πολιτισμού. Χορός από τραβεστί, ψάλλει τα χορικά του Θεοδωράκη και αποσύρεται εις τας μικράς οδούς, χορεύοντας συρτάκι. Τουρίστες Γάλλοι, Άγγλοι κι Ελβετοί παρακολουθούν κι ανατριχιάζουν μπρος σ’ αυτό παραδοσιακό μας μεγαλείο. Και τρέχουνε στις Τράπεζες ν’ αλλάξουνε συνάλλαγμα. Το τέρας γίνεται γελοίο και κυκλοφορεί ανενόχλητο από Ωδείο σε Ωδείο. Η κλασική μας Μουσική γίνεται Μαγειρείο. Κι όλος ο κόσμος απαιτεί επιδόματα ειδικά από το Δημόσιο Ταμείο…»

Η ΔΗΜΟΓΕΡΟΝΤΙΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ
«…Ποια είναι η σημερινή Αθήνα, με ρωτούν, η Αθήνα του εβδομήντα εννιά. Μπορείτε να την περιγράψετε; Τους απαντώ: Μια Αθήνα σκεφτική. Με προβλήματα που της χαράζουν το πρόσωπο. Με μια εξαίσια και γοητευτική μόλυνση περιβάλλοντος. Με παγωμένες σχέσεις και πληγωμένη συμπεριφορά. Με τη σφραγίδα του χυδαίου σ’ ό,τι καινούργιο χτίζεται. Δεν γνωρίζω αν σας είναι η εικόνα αυτή ελκυστική, όμως ξέρω καλά πως είναι πιο πραγματική απ’ την παράδοση της. Απ’ τα τρισήμισυ εκατομμύρια που την κατοικούν, τα δυόμισυ είναι εσωτερικοί μετανάστες – τυχοδιώκτες της επαρχιακής Ελλάδας. Προσφέρουν στην πρωτεύουσα βία, αθλιότητα, ανασφάλεια και θλιβερό γούστο. Και οι πόλεις της επαρχίας, απαλλαγμένες απ’ τα δεύτερα στοιχεία τους παίρνουν αναπνοή και γίνονται λίαν κατάλληλες για ιδιωτική ζωή και ανθρώπινη συμπεριφορά. Αλλά κι αυτό ίσαμε να το μυριστούν οι “άθλιοι των Αθηνών”, και ξαναπάνε πίσω στα πάτρια εδάφηγια να καθαρίσει κι άλλη μια φορά η Αθήνα. Η περιπέτεια αυτή γνήσια ελληνική, θυμίζει την “Ελλαδογραφία” του Γκάτσου, χωρίς όμως το επικό στοιχείο του ποιητή…»

ΤΟ ΟΡΝΙΘΟΚΟΜΕΙΟ ΣΑΝ ΣΧΟΛΗ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΟΛΙΓΑ ΠΕΡΙ ΜΝΗΜΗΣ
«…Επίσης θα πρέπει ν’ αποδεικνύω τ’ αυταπόδεικτα, για να μην τύχει και θιγούνε πρόσωπα, σχήματα ιερά, οργανισμοί δημόσιοι και δημοσίου δικαίου, γραφεία ιδιαιτέρων και υπουργεία. Βλέπετε στις μέρες μας και στον τόπο μας, όλοι διαθέτουν την απαραίτητη ευθιξία για να φωνασκούν διαμαρτυρόμενοι και ν’ απαιτούν την δίωξη των πάντων, όμως κανείς, σχεδόν κανείς δεν έχει εκείνη την ειδική ευαισθησία που χρειάζεται για ν’ απαιτήσει την αλήθεια και την αποσαφήνιση, για να παραιτηθεί, αν είναι ανάγκη…»
Το τραγούδι αυτό του Μάνου Χατζιδάκη, σε στίχους Νίκου Γκάτσου, το οποίον ερμηνεύει ο Ηλίας Λιούγκος, το επέλεξα, γιατί βρίσκω πως ταιριάζει απόλυτα στην ελληνική πραγματικότητα του σήμερα.

"Όταν μας φταίει το γαϊδούρι, δεν χτυπάμε το σαμάρι"

ΦΩΤΟ 12/09/2005. Δεν πρόκειται για αφισοκολλήσεις του ΠΑΜΕ!

Όταν διαπίστωσα – λίγο αργά βέβαια – ό,τι αυτό που έσκασε εδώ κι 8 μήνες δεν ήταν απλώς μία «φούσκα», αλλά το «άνοιγμα πολιτικού βόθρου», κατά κύριο λόγο των δύο μεγάλων κομμάτων εξουσίας, αποφάσισα να απομακρυνθώ από τη διαμορφωμένη πολιτική κατάσταση παύοντας να ασχολούμαι μαζί της, για να προστατεύσω τουλάχιστον την όσφρηση μου.

Βέβαια, μια τέτοια απόφαση δεν είναι εύκολο να τηρηθεί, για τον απλούστατο λόγο ότι μπορεί να ανεχθείς την υποτίμηση της νοημοσύνης σου, μέχρις ενός ορισμένου σημείου. Και αυτό, φυσικά, λόγω της βεβαιότητας σου – που είναι αποτέλεσμα μακρόχρονης πείρας - ότι και αυτές οι εγκληματικές ενέργειες εις βάρος του Ελληνικού λαού θα κριθούν «στιγμιαίες», με τις γνωστές απαλλακτικές αποφάσεις.
Όπως, φερ’ ειπείν να περιμένεις το «στεγνό καθάρισμα» σε όσους έκαναν χρήση των «πλυντηρίων» της SIEMENS, τον «αποσχηματισμό» πολιτικών προσώπων με εκλεκτικές συγγένειες στο χώρο του μοναχισμού, καθώς και δημεύσεις περιουσιών πρώην ηγετικών στελεχών - πνεόντων πλέον τα πολιτικά λοίσθια – αποκτηθείσες παρανόμως.

Από τη στιγμή, όμως, που καταβάλλεται μια λυσσώδης προσπάθεια από τους πολιτικούς, οικονομικούς και δημοσιογραφικούς κύκλους– συνεπικουρούμενη κι από μια κοινωνία, με σαφείς ενδείξεις εμφυλιοπολεμικών τάσεων – να καταστεί η αριστερά ο αποδιοπομπαίος τράγος και να της φορτωθεί όλη η απαξιωτική αντιμετώπιση της Χώρας μας, από τη διεθνή κοινότητα, η νοημοσύνη του καθενός δεν μπορεί να «κάτσει στ’ αυγά της» και να παριστάνει την κλώσσα.
Η ρετσινιά, λοιπόν, της «προβληματικής και αφιλόξενης» χώρας οφείλεται, κατά κύριο λόγο:
Στην παντελή έλλειψη τουριστικής πολιτικής, - εκτός κι αν θεωρείται τουριστική πολιτική η ανάθεση της προβολής της χώρας στα χέρια των ελληνοαμερικανών «σταρ» του Χόλιγουντ;
Στις απαράδεκτες συνθήκες που επικρατούν σε πλείστα όσα «ρεντρουμάδικα», όπως επίσης και στις εμφανείς ελλείψεις ακόμη και σε ξενοδοχειακές μονάδες, με γαλαξιακό χαρακτηρισμό (πλήθος αστέρων). Θέλετε, μήπως, να θυμηθούμε κάποιους θανάτους στο πρόσφατο παρελθόν, που προκλήθηκαν από τις κακοτεχνίες στα κεντρικά συστήματα θέρμανσης ή ψύξης - ολίγων ευτυχώς ξενοδοχειακών μονάδων - που η είδηση τους έκανε το γύρο του κόσμου;
Στις παροχές κάκιστων και πανάκριβων υπηρεσιών, προς τα «αμερικανάκια» και τους «κουτόφραγκους από τους ασυνείδητους εστιάτορες – μήπως θυμάται κανείς τις μερίδες «ξου»; - και τους συναφείς με τον τουρισμό επιχειρηματίες, με στόχο το γρήγορο κι εύκολο κέρδος. Μήπως, ξέρει κάποιος από σας να μου πει, αν υπήρξαν ποτέ ποινικές κυρώσεις;
Στις αχαρακτήριστες και πολλάκις «μαφιόζικες» συμπεριφορές των ανθρώπων της «κίτρινης φυλής» (ταξιτζήδων). Όσοι εξ ημών ενδιαφέρεστε για την υστεροφημία της γλυκύτατης πατρίδας, ας σταθούν για λίγα λεπτά της ώρας, στη γωνιά Ερμού και Πλ. Συντάγματος και θα καταλάβουν τι ακριβώς εννοώ με το χαρακτηρισμό «μαφιόζικη» συμπεριφορά.
Στην μετατροπή του κλεινού άστεως σε μια άσχημη, βρώμικη και καταταλαιπωρημένη πόλη. Καθ’ ολοκληρία έργο όλων των Δημάρχων που πέρασαν τα τελευταία χρόνια, μετατρέποντάς την από πόλη όλων των πολιτών, σε προσωπικό τους βιλαέτι.
Αν δεν υπήρχε η Ακρόπολη, αυτή η πόλη θα είχε αυτοκτονήσει ή το λιγότερο θα είχε πάθει κατάθλιψη από την απόλυτη μοναξιά.

Υ.Γ. Όσο για την κατάσταση κάποιων ακτών και κάποιων αρχαιολογικών χώρων και ειδικώς αρχαίων θεάτρων, που συμβάλλει στη δυσφήμιση της χώρας θα την εκθέσω εκτενώς κάποια άλλη φορά, που θα είναι και λίγο κατεβασμένος ο υδράργυρος.

Τελευταια Έξοδος: Επίδαυρος

Ο Ανδρέας Βουτσινάς ήξερε πάντα να εντυπωσιάζει και να εκπλήσσει θετικά με τον τρόπο που σκηνοθετούσε.

Φαίνεται, πως αυτά τα δύο στοιχεία του χαρακτήρα του, δεν θέλησε να μας τα στερήσει ούτε με το θάνατό του.

Νοερά θα είμαστε όλοι όσοι τον αγαπήσαμε – μέσα από τις σκηνοθετικές του δουλειές, αλλά και από τις πολύ ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις του – στο κοίλο του Αργολικού Θεάτρου, για να χειροκροτήσουμε το grand finale του.

Τυχεροί όσους αγάπησε η ζωή και τους τίμησε ο θάνατος.